ดู: 138|ตอบกลับ: 0
บทที่.16
                                                “อืม~..อาคาชิมันลองบอกวิธีช่วยมาคร่าวๆแล้วล่ะสาเหตุก็อย่างที่ไอช่าว่า เธออยู่นอกเขตที่อาคมของศาลเจ้าจะเกื้อหนุนถึงแต่ก็ไม่น่าใช่เรื่องใหญ่ ซักอาทิตย์นึง เดี๋ยวยันต์แผ่นใหม่ก็คงทำเสร็จ”
            ชั้นถอนหายใจอย่างจำยอมอาทิตย์นึง ที่ชั้นจะบินไม่ได้ จัดว่าเลิศ แต่ว่าเพราะทุกทีไม่เคยเจอแบบนี้ซักทีส่วนใหญ่พอยันต์เก่าหมดสภาพ ก็จะมีคนในศาลเจ้ามาแกะไปและเอาอันใหม่มาเปลี่ยนทันทีแต่ไม่เคยรู้เลย ว่าเจ้ายันต์แผ่นนั้น ต้องใช้เวลาทำพิธีเป็นอาทิตย์เลยเหรอ=__=?
                                                “อะไรกัน...เป็นแค่ชั่วคราวทำเอาซะตกใจ ยัยเทพเปี๊ยกอย่างเธอนี่มันทึ่มผิดกับที่เห็นเยอะเลยแฮะ(. .)”  “ทาคุยะ=___=*ถึงลุงจะฝากให้แกดูแลไอช่า แต่ก็อย่าลืมสิ ว่าเธอเป็น...”
                                                “เป็นเทพเปี๊ยกตื่นตูมเอาแต่ใจ และขี้โวยวาย--+”
                                ปึง!!!
                กระถางดอกไม้อันเล็กๆถูกไอช่าจับขึ้นมาและกระแทกลงที่มือของทาคุยะที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างแรง
                                                “เจ็บ=[]=;;!!!”     “อ่ะ...ขอโทษ ลืมไปว่าชั้นหยิบจับสิ่งของได้ไม่ค่อยแน่นแหม...ก็เห็นแจกันดอกไม้มันสวยดี เลยยกขึ้นมาดู ไม่นึกว่ามันจะร่วง(‘ ‘)++”
                                                “เหรอ?ไอ้ทีเมื่อกี๊มันห่างไกลจากคำว่าทำร่วงมากมายเลยล่ะ=___=*”
                ลุงแม็คเห็นว่าเคลียล์เรื่องราวเสร็จไปแล้วจึงบอกให้ทาคุยะไปจัดการงานฟาร์มต่อ หลังจากมองนาฬิกาที่แขวนอยู่แล้วรู้ว่าหลานชายกำลังจะเริ่มรดน้ำต้นไม้สายเข้าแล้วสิ่งที่ทาคุยะพอจะทำได้ สำหรับตอนนี้คือการจัดการหน้าที่ของตัว้เองให้เรียบร้อยซะก่อน โดยมีไอช่าเดินตามออกไปเฉยๆ
                                                “...รออยู่ตรงนั้นแป้บนึงนะ”                         “ทำไม?”
                ทาคุยะไม่ตอบแต่นั่งลงไปค้นๆหาของบางอย่างที่ตู้รองเท้าหน้าบ้านของลุงแม็คไอช่าชะโงกดูของที่ทาคุยะพยายามหาอย่างสนใจเล็กน้อย
                                                “จำได้ว่ามีอยู่นะ...เอ...อาเจอแล้วๆ”
                                                “?...”
                ถุงพลาสติคใส่ร้องเท้าผู้หญิงคู่หนึ่งถูกดึงออกมาจากส่วนลึกของตู้เก็บรองเท้าและยื่นส่งให้ไอช่าที่ยืนดูอยู่ เธอรับถุงมาจากทาคุยะและหยิบรองเท้าที่ดูใหม่จนขัดกับถึงพลาสติคที่ห่ออยู่ออกมาดู
                                                “ให้เธอเดินเท้าเปล่าต่อไปคงไม่ได้หรอกเอาไปสิ...ของป้าชั้น แต่มันใส่ไม่ได้ มันเล็กกว่าเท้าป้าเอาการแต่เธอน่าจะใส่มันได้...ล่ะมั้ง”
                                                “อืม...ขอบใจนะ(. .)”
                จนบ่ายคล้อย...หลังจากเสร็จงานฟาร์มทาคุยะเตรียมเครื่องมือเพื่อจะออกไปช่วยทุกคนจัดการงานเทศกาลให้เรียบร้อยซะที เหลือแค่วันนี้วันเดียวเท่านั้นที่เค้าและทุกคนในหมู่บ้านจะสะสางงานทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อนงานเทศกาลจะเริ่มขึ้นในวันมะรืนที่จะมาถึง
                                                “เธอจะไปด้วยกันกับชั้นมั๊ย?”            “ได้เหรอ(‘‘)?”
                                                “อยู่แล้วนี่...จะไปด้วยกันมั๊ยล่ะ?”      “อ่า...อืม”
                                                “แต่ก็แปลกนะ...”       “หืม(‘‘)?”
                                                “ร่างกายเธอชั้นจับสัมผัสได้ก็จริง แต่กับคนอื่น หรือสิ่งของอื่นๆเธอไม่น่าจะแตะหรือสวมมันได้นี่”
                ทาคุยะถามออกมาอย่างสงสัยหลังจากเห็นไอช่าก้มลงไปขยับรองเท้าที่ทาคุยะให้มาให้เข้าที่แต่ไอช่าเองก็สงสัยเอาการอยู่เหมือนกัน ตลอดเกือบสองร้อยปีมานี้ ไม่เคยมีใครถวายหรือมอบเสื้อผ้าชุดอะไรให้เลย พวกเครื่องรางอะไรก่อนหน้านี้เธอก็ไม่เคยแตะต้องมันได้แท้ๆ แต่หลังจากที่เจอกับทาคุยะเหมือนอะไรหลายๆอย่างมันจะเปลี่ยนไป สำหรับเธอ
                                                “นายกำลังทำชั้นเครียดกับคำถามที่ชั้นเองก็ไม่รู้ทาคุยะ=___=;;”
                                                “ชั้นแค่สงสัย=O=;”             “สงสัย?อะไร??”
                                                “ว่าเธอจะ...กลายเป็นคน...เหมือนๆกับพวกชั้น”                        “สติแตกแล้วรึไง?”
                ทาคุยะยู่จมูกเล็กน้อยที่เจอไอช่าเถียงกลับมานิ่งๆ ทำนองดูถูกสมมุติฐานของทาคุยะจนออกนอกหน้าเมื่อเจ้าตัวปฎิเสธเสียงแข็งขนาดนั้นก็ไม่มีประโยชน์ที่เค้าจะเถียงสู้ต่อไป จักรยานของทาคุยะถูกเข็นออกมาและวางกระเป๋าใส่ตะกร้าหน้าจักรยาน พร้อมจะไปเตรียมงานที่ศาลเจ้าต่อ
                ระหว่างที่ปั่นออกมาจากฟาร์มคงเป็นเพราะน้ำหนักของกระเป๋าที่ใส่ของมาเยอะทำให้ทาคุยะค่อนข้างคุมรถไว้ยากเล็กน้อยทันทีที่ปั่นออกมาเจอระนาดไม้ที่ปูพื้นอยู่ จักรยานก็กระเทือนออกมาเมื่อจักรยานบดผ่านไป
      แก่ก....แก่ก...แก่ก...
                ตัวจักรยานที่สั่นไปมาทำให้สาวตัวเล็กที่นั่งซ้อนท้ายตัวโยกไปมาในทันที ร่างบางของไอช่าเอนไปตามแรงของจักรยานและแนบกับแผ่นหลังของทาคุยะอย่างจังสัมผัสนุ่มๆจากเนินอกของเทพสาวกดเข้าที่กลางหลังของทาคุยะจนชายหนุ่มเผลอสะดุ้งออกมา พร้อมใบหน้าแดงฉ่าไอช่าที่จับผิดได้เองก็หน้าแดงรื้นขึ้นมาถึงหูเหมือนกัน
                                                “ท...ทำอะไรของนายน่ะ!!ลามก!โรคจิต!!สัตว์ป่า!!!>///<**”
                                                                ตุ่บ!!ตั่บ!!ตุ่บ!!ตั่บ!!
                                    “ป...เปล่าทำนะ!!เจ็บๆ!!!เลิกทุบได้แล้วชั้นปั่นจักรยานไม่ได้!!เดี๋ยวล้มเอานะ!!”      แม้จะพยายามแก้ตัว แต่เหมือนว่าคำแก้ตัวจะไม่ได้ผ่านเข้าไปในโสตประสาทของเทพสาวจอมวีนเลยแม้แต่น้อยทาคุยะต้องพยายามคุมรถไปเรื่อยๆให้ถึงศาลเจ้าโดยมีพายุหกำปั้นที่โหมกระหน่ำลงมาเป็นเพื่อนร่วมทาง แต่การทะเลาะกันของคนทั้งสองกลับไม่ได้ไร้ผู้รู้เห็นซะทีเดียว
                                                “หวา~...อะไรนั่น ทาคุยะพาใครซ้อนท้ายไปด้วยกันน่ะ”
                                                “ไม่ใช่ป้าเมล”
                ซาเนียที่ซ้อนจักรยานมากับโยพูดออกมาหลังจากมองดูรูปร่างของผู้หญิงที่อยู่ด้วยนั่น ห่างไกลจากป้าโลล่าอย่างเห็นได้ชัดใครบางคนที่ซาเนียและโยเห็น คือผู้หญิงที่ไม่เคยเห็นมาก่อน และแม้เห็นไกลๆก็พอจะรู้ได้ด้วยสายตาว่า เธอคนนั้น น่าจะอายุพอๆกับทาคุยะหรือพวกเธอแน่ๆ...ถ้าเทียบกับมนุษย์ล่ะก็...      
               
ศาลเจ้า โอชิน
                                                “อีกไกลมั๊ย?(_ _);;”            “อีกนิดเดียว(‘ ‘)”
                                                “เมื่อกี๊นายก็บอกชั้นอย่างงี้=__=;;”         “เมื่อกี๊เธอก็ถามชั้นอย่างงี้”
                ไอ้เจ้าบ้องแบ๊วนี่ท่าจะอยากโดนเล่นสินะถ้าไม่ติดว่าอาละวาดในเขตงานแล้วคนอื่นจะเดือดร้อน ชั้นจะเผาทาคุยะเล่นซักนิดยิ่งเหนื่อยๆอยู่ ชอบกวนประสาทนักใช่มั๊ยเนี่ย=___=**แล้วทำไม?ทำไม!? พอชั้นบินไม่ได้แล้วทำไมระยะทางจากข้างล่างขึ้นไปศาลเจ้ามันถึงทรมานทรกรรมชั้นขนาดนี้เนี่ย โฮ!!TOT**
                                                “ขอขี่หลังหน่อยสิ(‘ ‘)+*+”                         “เอาเวลาพูดเล่นมาเดนต่อดีมั๊ย?-___-**”
                ชั้นไม่ได้พูดเล่นนะเอาจริงตะหากTwT+ ชั้นเองก็เป็นแค่เทพธิดาตัวเล็กๆจะไปเอาเรี่ยวแรงจากใหนมาเดินขึ้นบันไดที่เหมือนจะยาวไปถึงสวรรค์แบบนี้กันแล้วนี่ขนาดชั้นเดินตัวเปล่า แต่ทาคุยะสะพายกระเป๋าเครื่องมือที่หนักโรคจิตนั่นทำไมตานั่นถึงไม่มีหอบไม่มีเหงื่อบ้างเลยห๊ะ!?นายมันเป็นตัวอะไรกันแน่ห๊ะ!!?แบ่งเรี่ยวแรงที่มากมายเกินความจำเป็นนั่นมาให้ชั้นบ้างเดี๋ยวนี้TOT**(ชักแหวไปเรื่อย=w=)
                                                “นี่...”            “หือ?”
                                                “ไม่เหนื่อยเลยเหรอ?”          “อืม...”
                                                “คอแห้งบ้างรึเปล่า?”            “...ไม่นี่”
                                                “ไม่พักกันหน่อยเหรอ>w<”                              “นี่ยังไม่ถึงครึ่งทางเลยนะ=___=”
                                                “นายบอกว่าอีกนิดเดียวเมื่อกี๊T^T**”        “มันจะนิดเดียวถ้าเธอไม่เดินไปบ่นไป”
                                                “เดินไม่ใหวแล้ว!!ชั้นเหนื่อย!!คอแห้ง!!ปวดขา!!อยากขี่หลังด้วยTOT**”
                                                “โอ๊ย!!เอาแต่ใจไปรึเปล่า\(=[]=)/”
                ชั้นนั่งลงที่ริมทางและยกแขนมาเช็ดเหงื่ออกจากคอของตัวเอง และแหงนหน้ามองไปข้างบน ชั้นยังมองเห็นแต่เงาไม้บังอยู่จนมิดอยู่เลยT^T+ทั้งๆที่เมื่อก่อนแค่บินแป้บเดียวก็สบายแล้วแท้ๆ ใช่แล้วล่ะ ชั้นคงเป็นเทพธิดาตกยากแล้วจริงๆT^T;;
                                                “ช่วยไม่ได้นะ...เอาแต่ใจเป็นบ้าเอ้า!ขึ้นมาสิ”
                                                “ห...ห๊ะ!?”             “ขี่หลังไง...มัวแต่นั่งอย่างนี้ ชั้นก็ขึ้นไปทำงานไม่ได้พอดี”
                                                “ชั้นแค่...พูดไปงั้น(. .)///”
                ตานี่...เอาจริงด้วยอ่ะ=O=;;
                                                “ถ้าเธอยังยึกยักชั้นจะหิ้วเธอไปแล้วนะ ยัยเทพพกพา=___=+”
                                                “เทพพกพาบ้าอะไรยะ=[]=”                       “ก็เธอตัวเล็กนิดเดียวเองนี้-__-++”
                                                “ทา~คู้~ย้า~~!!!”                เปรี๊ยะ...
มั่บ...
                เอ๊อะ=[]=;;;
                                    “ฉ...ฉวยโอกาส!!ทำอะไรน่ะ!?!วางชั้นลงน้า~!!!p[]q///”
                ตาบ้านี้กำลังหิ้วช้านนนน!!!นี่นายไม่ได้ขู่เฉยๆเรอะ!!ชั้นเองก็ไม่ใช่ลูกแมวนะ!!มาหิ้วกันแบบนี้ไม่ได้นะย้า~!!!\(p[]q)/
                                    “ทาคุยะ!!ถ้านายไม่วางชั้นลงนายมีเรื่องแน่p[]q**”
                                                “เธอมีเรื่องให้ชั้นตลอดอยู่แล้วว่าแต่ตัวเธอเบาดีแฮะ(‘‘)+”
                ในหน้าตาบ้องแบ๊วของทาคุยะชั้นมองเห็นเงาปีศาจร้ายตะคุ่มๆอยู่ด้วยล่ะ เออๆ!!ยอมก็ยอมT^T**
                                                “ขี่หลัง!!!ขี่หลังก็ได้ ปล่อยชั้นได้รึยัง!!??TTOTT”
                                                “น่าจะว่าง่ายอย่างนี้ตั้งนานละนะ”
                ถ้าชั้นรู้ว่านายจะเผยด้านนี้ออกมาชั้นจะยอมไปขี่หลังนายสบายๆแต่แรก=___=** ทาคุยะค่อยๆวางชั้นลงเบาๆและย่อตัวลงให้ชั้นอ้อมไปข้างหลัง พอเข้าที่ทาคุยะก็ลุกขึ้นช้าๆ...กลัวหล่นลงไปเหมือนกันแฮะ(  ..);;
                                    “อย่าดิ้นล่ะ...ชั้นไม่อยากเห็นยัยเทพกระเป๋ากลิ้งลงไปขี้เกียจตามลงไปเก็บ--+”
                                                “ถ้าขึ้นไปถึงข้างบนเมื่อใหร่นายเตรียมตัวตายได้เลย ทาคุยะ^=^**”
                                                “โคตรอุ่นใจเลยมันน่าให้ขี่หลังมั๊ยเนี่ย เดี๋ยวปั๊ดปล่อยร่วงซะนี่=A=”
                ทาคุยะขย่มหลังแกล้งชั้นตกนะยะ!!!ช่วยด้วยตานี่กำลังจะฆาตกรรมช้านนนp[]q**
                                                “ว้าย!!!หยุดนะ!!พอแล้ว!!ชั้นยอมแล้วก็ได้p[]q’l’ll”
                ชั้นเกาะหลังทาคุยะแน่นโอย~...ใครจะไปรู้ว่าเห็นหน้าตาบ้องแบ๊วแบบนี้ ตานี่จะขี้แกล้งแบบนี้T^T
                                                “ถ้านหนัก...ก็ให้ชั้นลงดีมั๊ย?”             “ไม่ล่ะ...เทพกระเป๋าแบบเธอเบากว่ากระเป๋าเครื่องมือชั้นซะอีก”   “...หืม~”
                เพื่อที่จะไม่ให้ทาคุยะคุยอะไรแบบเรื่อยเปื่อยชั้นเลยนั่งบนหลังเค้านิ่งๆเสียงฝีเท้าของทาคุยะดังขึ้นตลอดเวลาที่ก้าวขึ้นไปบนบันไดแต่ละขั้นไม่มีเหงื่อซึมออกมาจริงๆเลยน่ะแหละ เเต่พอเอาเข้าจริงจะให้นั่งบนหลังเค้าแบบนี้ไปเรื่อยๆ มันรู้สึกไม่ดีเลยไม่ใช่เหรอ(. .)
                                                “ชั้นพอจะเดินเองได้แล้วมั้ง(‘ ‘);;”
                                                “อีกนิดเดียวก็ถึงนั่งไปเถอะน่า”
                                                “........”       “เธอไม่ค่อยได้เดินนี่... ฝืนมากไปเดี๋ยวก็จะแย่ซะเปล่าๆ”
                                                “.......”         “.........”
                                                “นายเนี่ย...ใจดีชะมัด”          “เหรอ?”
                ทาคุยะถามเหมือนไม่ค่อยใส่ใจแต่ชั้นเห็นนะ... แก้มของตานั่น ออกเรื่อๆขึ้นมาด้วยล่ะ ฮึๆ...เพราะเป็นคนแบบนี้ล่ะมั้งทุกคนในหมู่บ้านถึงได้เข้าหานายแบบง่ายๆ เพราะอ่อนโยนแบบนี้ เพราะใจดีแบบนี้เพราะนายเป็นแบบนี้...
                                                
                                               “โอ๊ว~!!ทาคุยะมาช้านะ”      “ขอโทษครับ คุณกอนโช”
                                                “เออๆ~ช่างมันเหอะ ว่าแต่นั่นใครล่ะ?”             “ครับ?”
                                                “ก็แม่หนูผมขาวนั่นที่ขี่หลังแกมาน่ะ”                        “ไม่คุ้นหน้ากับแม่หนูนั่นเลยนะ”
                                                “คุณ...กอนโช...?”                         “หือ~?อะไรล่ะทาคุยะทำหน้าตาซะน่ากลัว มาๆมากินอะไรก่อนจะทำงานก่อนล่ะกัน แม่หนูนั่นก็ด้วย”
                                                “ทุกคน...มองเห็น...ไอช่าด้วยเหรอ?!”


-------------------------------------------------------------------------------------------------------**

ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 11-12-2016 09:11 , Processed in 0.049006 second(s), 18 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้