ดู: 192|ตอบกลับ: 1
รางวัลสำหรับการตอบกลับ 2 Point ตอบกลับกระทู้นี้อาจได้รับ 2 Point เป็นรางวัล! ได้รับสูงสุดต่อคนคือ 1 ครั้ง
บทที่.17
                                                “เห~แม่หนูคนนี้ เก่งจริงๆนะเรา”       “เอ๊ะ...อ่า ขอบคุณ...ค่ะ”
                                                “พึ่งย้ายเข้ามาที่นี่เหรอพวกป้าไม่เคยเห็นเรามาก่อนเลย”    “คือว่า...”
                                                “อะแฮ่ม...แม่หนูนี่เป็นเพื่อนทาคุยะน่ะปิดเทอมแล้วเลยลงมาเที่ยวน่ะ”
                ลุงแม็คเข้ามาแกตัวแทนชั้นที่กำลังโดนพวกป้าๆในหมู่บ้านรุมสอบสวนอยู่ หลังจากพึ่งจะรู้ว่าทุกๆคนในหมู่บ้านมองเห็นชั้นได้และเห็นทาคุยะพาชั้นขี่หลังขึ้นมาแบบไร้ข้อแก้ตัวซะอย่างนั้นทางวทาคุยะก็แย่ไม่แพ้กัน โดนพวกลุงๆในหมู่บ้านสอบสวนยาวเลยเออเนอะ...ว่าที่เขยใครหลายๆคนนี่ เล่นพาผู้หญิงที่ใหนไม่รู้ขึ้นหลังมาปรากฎตัวหน้าประชาชีซะได้=___=**
                                                “คุณลุง...มันชักยังไงๆแล้วนะนี่ไม่ใช่แค่บางคนแล้วนะ ทุกๆคนมองเห็นชั้นหมดเลย=O=;;”                  “คง...ต้องให้ท่านสวมรอยเป็นมนุษย์ก่อนแหละครับหลังจบรำคากุระของซึบาสะจัง อาคาชิจะพรมน้ำมนต์รอบๆศาลเจ้าอีกที เผื่อจะเรียกอาคมที่เสื่อมไปกลับมาได้บ้าง...บางที(_ _);”
                บางที...น่ะนะT^T ก็พอเข้าใจน่ะว่าที่เป็นแบบนี้ เพราะอาคม ศักสิทธ์หายไป แต่ไม่เคยเห็นได้ยินเลย ว่ามันจะมีผลให้กลายเป็นเหมือนๆมนุษย์ไปได้ แต่พลังชั้นยังอยู่ดีนี่ทำไมอ่ะTOT;;
                                                “อีกเดี๋ยวงานก็เสร็จอาคาชิเองก็พอจะรู้เรื่องคร่าวๆแล้ว ท่านไอช่าไม่ต้องกังวลหรอกครับ”
                                                “ลุง...*ชิเมนาวะที่จะเอาไปเปลี่ยนไม่พอน่ะขอหน่อยสิ”
(.me//เชือกที่จะแขวนไว้หน้าศาลเจ้าหรือ สถานที่สำหรับประกอบพิธีเกี่ยวกับเทพเจ้าโดยเชื่อกันว่าชิเมะนะวะ จะช่วยป้องกันสิ่งชั่วร้าย สิ่งอัปมงคลทั้งหลายไม่ให้เข้าไปในบริเวณสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ได้ ทำมาจากวัสดุที่เป็นเส้นใยจากธรรมชาติที่เหลือจากการเก็บเกี่ยวเช่น ข้าว หรือเส้นใยที่ใช้ทำเชือกชนิดอื่นๆ)Cd. miharu www.marumura.com
                     
                ชั้นเงยหน้าขึ้นมาจากงานที่ทำอยู่และมองมาที่โยที่เดินเข้ามาขอเชือกที่จะใช้โยเองก็เป็นมิโกะฝึกหัดอยู่ที่นี่เหมือนกัน เกือบลืมไปเลยแฮะ
                                                “มีอยู่แค่สี่เส้นน่ะพอรึเปล่า?”
                                                “อ๊ะ~ขอบใจนะ เกินพอจ้ะเกินพอ>w<y+*+”
                พอเห็นท่าทีที่ร่าเริงตลอดเวลาของโยชั้นเองก็อดที่จะอมยิ้มไม่ได้แฮะ แต่ก็อดแปลกใจนิดๆไม่ได้นะปกติที่ศาลเจาจะเปลี่ยนเชือกแค่วันขึ้นปีใหม่นี่ไม่เคยเห็นต้องเปลี่ยนในงานโอชินนี่(. .)
                                                “หืม?มีอะไรรึเปล่า?สงสัยอะไรนะถ้าไม่ยากมากชั้นอาจจะตอบได้>w<+”
                                                “นี่...พอจะรู้รึเปล่าว่าทำไมงานโอชิน ต้องเปลี่ยนเชือกด้วยล่ะ?ปกติเปลี่ยนแค่ช่วงปีใหม่นี่”                                     “ฮืม~...ไม่รู้นะคงเป็นเพราะมีคนเลวมาลบหลู่ศาลเจ้านั่นล่ะน้าไม่ใช่แค่ชิเมนาวะนะที่ต้องเปลี่ยนแต่ลุงอาคาชิบอกว่าทุกอย่างเลย ที่ต้องเปลี่ยน ช่วงนี้พวกชั้นเลยงานยุ่งมากมายTOT”
                                                “ขอโทษนะที่ทำให้เดือดร้อน”           “หือ?”
                                                “อ๊ะ...!ป...เปล่า แค่เธอกำลังยุ่งๆอยู่ชั้นก็ดันชวนคุบซะได้ ขอโทษทีนะ”
                                                “ไม่เป็นไรๆ งั้นชั้นขอตัวก่อนนะ...แต่เธอชื่ออะไรนะ แฟนของทาคุยะ”
                                                “ไม่ใช่นะ!!ชั้นเป็นแค่...เอ่อ...”            “เพื่อนร่วมคลาสที่โรงเรียนเก่าน่ะชื่อไอช่า”
                                                “ทาคุยะ?”              “อย่ามัวคุยกัยสิงานน่ะ วันมะรืนนี้แล้วนะ”
                                                “หืม~...เพื่อนร่วมชั้น...สิน้า~”            “ก็จะให้เป็นอะไรเล่า?”
                สุดท้ายทาคุยะก็ดันหลังโยให้ออกไปจากสถานการณ์นี้ไปก่อนชั้นแอบโล่งใจนิดๆ แต่ว่าไม่ได้เกลียดอะไรโยนะ เพียงแต่ว่า บางครั้ง...แค่บางครั้งชั้นรู้สึกเหมือนกับว่าโยเป็นคนที่มองชั้นออก ว่าอันใหนโกหกรึพูดจริงไม่รู่สิ...ชั้นคงแค่คิดไปเอง ถ้าเป็นการเจอกันตรงๆ นี่คงเป็นการเจอกันครั้งแรกในสถานะมนุษย์น่ะนะ
                                                “เพื่อนของทาคุยะคุงคนนั้นดูคุ้นๆเนอะ”
                                                “คุ้นยังไง?พึ่งเจอกันครั้งแรกไม่ใช่รึไง?”
                                                “นั่นสิน้า~แต่ชั้นชอบผมสีขาวของไอช่านะดูไม่เหมือนเป็นการทำสีเลย”
                                                “ตอนชั้นเจอยัยนั่นผมยัยนั่นก็อยู่สีนั้นอยู่แล้วนี่ เลิกสนใจได้แล้ว ทำงานๆ”
                ผมหันไปหาโยและส่งตะกร้าใส่ชิเมนาวะให้เธอรับไว้แต่ว่าโยกลับจ้องมาที่ผมเป็นเชิงจับผิด และยิ้มออกมาแบบมีเลศนัยหน่อยๆ โยรับตะกร้าไปจากผมและเดินไปผูกชิเมนาวะที่ต้นไม้ต้นใหญ่ใกล้ๆแทนผมก็กำลังจะละจากโย และไปทำงานที่ค้างไว้ต่อ
                                                “ถึงจะฝึกหัดแต่ชั้นก็เป็นมิโกะนะ ทาคุยะคุง”
                                                “........”           “ว่าไงดีล่ะ... เธอคนนั้น ชั้นว่านะ”
                                                “...ทำไม?”             “เธอเหมือนเทพธิดาอย่างกับแกะเลยไม่ใช่รึไง?”
                                                “!!?”
                โยยิ้มออกมานิดๆและหันกลับไปผูกชิเมนาวะต่อและแกล้งทำป็นเหมือนไม่ได้พูดอะไรออกมาและฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีกลบเกลื่อน
                                                “ถ้าเธอจะพูดอะไรชั้นว่าเรามาพูดกันตรงๆดีกว่า”
                                                “หวา~ทาคุยะคุงทำหน้าตาน่ากลัวด้วยล่ะ(‘ ‘);;”
                                                “.......”        “ไม่เอาน่า~ชั้นแค่หยอกเล่นน่ะดูยังไง เธอคนนั้นก็เป็นมนุษย์ไม่ใช่รึไง>w<”                                        “โย...!”               “หวา~...ลืมตรงโขดหินอีกฟากซะได้งั้นเจอกันนะ ทาคุยะคุง^w^”
                                
ซู่~...
                เสียงลมพัดใบไม้ส่งเสียงออกมาเรียกสายตาของชั้นให้เงยขึ้นไปมองท้องฟ้าที่เริ่มจ้าแดดด้านบนชั้นก้มลงมองหม้อน้ำตาลที่กำลังเคี่ยวไฟอ่อนๆอยู่ต่อท่าทางจะใช้เวลากว่าที่คิดนะเนี่ย เจ้าน้ำตาลเคลือบนี่น่ะมานะกำลังสอนชั้นให้เตรียมของหวานสำหรับขายในงานอยู่น่ะ อันที่จริงชั้นเป็นคนอาสามาช่วยเองแหละ โดยได้รับค่าแรงเป็นแอปเปิ้ลแคนดี้น่ะ>w<+
                                                “อีกเดี๋ยวก็ได้ที่แล้วล่ะให้กรวดน้ำตาลตรงก้นหม้อละลายหมดก็พอได้แล้ว”
                                                “พอมันข้นแบบนี้แล้ว...เคี่ยวยากกว่าที่คิดนะ(. .);;”
                                                “นั่นสินะ...ตอนพ่อสอนชั้นแรกๆก็พูดแบบเธอนะออกจะบ่นเยอะกว่าเธอด้วย”
                มานะแยกออกไปทำความสะอาดแอปเปิ้ลหลังจากนั้น เธอก็หยิบอุปกรณ์หน้าตาแปลกๆออกมาอีกสองสามอย่าง
                                                “ปีก่อนๆมีเด็กมากันเยอะน่าดูปีนี้ชั้นเลยว่าจะทำสายไหมด้วยน่ะ”
                                                “เห~ไม่เคยเห็นตั้งนานตั้งแต่ย่ามิอุระขายก็หายไปเลย”
                                                “ฮะๆ...อืมนั่นสินะ หลังจากนั้นก็ไม่มีใคร...เดี๋ยว! เธอรู้จักย่าชั้นได้ไงแกเสียไปตั้งเกือบห้าปีแล้วนะO__O;;”
                อ...เอาอีกแล้วไง=O=;;ปากพาจนอีกแล้วชั้น><;;
                                                “อ่า...เอ่อชั้น เคย...เอ่อ เคยมาเที่ยวที่นี่มาก่อนน่ะ นาน~มากแล้วล่ะ>O<”
                                                “จริงเหรอ?ประหลาดใจจัง”
                จะให้บอกยังไงล่ะ?ว่าชั้นเห็นย่าเธอตั้งแต่ย่าแกยังแบเบาะจนเสียไปเลยดีมั๊ย? พอมานึกๆแบบนี้รู้สึกแก่ในอารมณ์T__T;;
                                    “แต่โชคไม่ดีเอาเลย...”         “โชคไม่ดี?”
                มานะพยักหน้าเบาๆและมองไปที่หมู่บ้านที่อยู่ข้างล่าง
                                                “คงจะรู้สึกแย่น่าดู...ถ้าหากว่าหมู่บ้านนี้ต้องถูกขายไปจริงๆ”
                                                “.........”
                                                “ทาคุยะเอง...ก็เหมือนจะชอบแล้วก็ให้ความสำคัญกับที่นี่เอามากๆเลยด้วย...แต่ว่า....ถึงจะรั้นยังไงทุกวันนี้ พวกที่มีเงิน มักจะได้ทุกอย่างเสมอ”
                เงิน...งั้นเหรอ? ทุกวันนี้มนุษย์ไม่ได้ควบคุมชิวิตตัวเองด้วยตัวเองแล้วเหรอ?...แต่กลับใช้กระดาษที่ใครก็ไม่รู้ทำมาตีค่าทุกอย่าง แล้วเต้นตามมันไป...ให้กระดาษที่พิมพ์ขึ้นมาเป็นตัวกำหนดชีวิตแทนแล้วเหรอ? เป็นหลักเกณฑ์ที่ชั้นไม่เคยเข้าใจมาตลอดเลย...ทั้งๆที่มนุษย์ทุกคนมีอิสระของตัวเองแท้ๆมีสิ่งที่จะปกป้องได้ด้วยตัวเองได้อยู่แท้ๆ แล้วทำไม?ถึงต้องมายอมก้มหัวยอมแพ้ให้กับคนที่มีของพรรค์นั้นไว้ครอบครองกัน
                                                “งั้นก็ให้หมอนั่นสู้ต่อไปละกัน”         “แปลกนะ ที่ไม่บอกให้หมอนั่นหยุด”
                                                “แล้วเธออยากให้ทาคุยะหยุด”
                มานะส่ายหน้าแทนคำตอบและวางโหลแก้วลงไปไว้บนบาร์และหันมายิ้มตอบ
                                                “ดูเหมือนว่าชั้น...จะหวังไว้น่ะว่าทาคุยะ...เหมือนมีอะไรทำให้เชื่อน่ะ ว่าเค้าต้องทำได้ ไม่รู้เหมือนกัน บางทีชั้นคงหลอนตัวเอง”
                ไม่ใช่หลอนตัวเองหรอก...นอกจากมานะชั้นก้เหมือนกัน แรกเริ่ม คงเป็นเพราะว่ามีแค่ทาคุยะที่มองเห็นชั้นชั้นเลยยัดเยียดความหวังหลายๆอย่างไปให้ทาคุยะ แต่แทนที่เค้าจะไม่ทำแล้วทำเป็นไม่เห็นไม่สนใจเค้ากลับช่วยชั้นและหมู่บ้านอย่างสุดกำลัง แม้จะรู้ว่าด้วยกำลังของตัวเองคนเดียวมันไม่พอ แต่ก็ไม่ถอยแม้แต่นิดเดียว
                และนั่นมันก็ทำให้ชั้นเผลอคิดบ่อยๆ ว่าทาคุยะต้องทำได้แม้ว่าภาพความจริงมันจะห่างไกลจนมองเห็นไม่ได้ แต่ทาคุยะก็ยังเชื่อว่าตัวเองจะทำได้ ไม่ใช่แค่ให้ความหวังกับตัวเองแต่เค้าก็เริ่มทำให้ใครหลายๆคนเริ่มมีความหวังขึ้นมามากขึ้นทีละนิดแล้ว
                                        “มานะ...”               “หืม?”
                                                “งานโอชินถ้าเราทำได้ดีมากๆ ทุกคนคงต้องการหมู่บ้านนี้ขึ้นมาบ้างแน่ๆ”
                                                “........”            “แล้วถ้าหากมันไปได้สวยจริงๆ ชั้นคิดว่า...ทาคุยะ ต้องทำได้”
                                                “...ถึงจะไม่เกี่ยวกันแต่ว่านะ”             “..........”
                                                “ว่ามั๊ย? ชั้นก็คิดแบบนั้น^^”
แต่ว่า...ถึงชั้นจะมองหาทาคุยะอยู่ตลอด แต่แปลกมาก... ที่จู่ๆวันนี้ ทาคุยะก็หายไปเลยชั้นลองถามๆลุงแม็คดูแล้วแต่เหมือนว่าลุงเค้าก็จะไม่เห็นทาคุยะมาตั้งแต่หัวค่ำแล้ว นี่อย่าบอกนะว่าตานั่นแอบไปอ่อยซึบาสะอยู่ข้างใน=__=*
                                “เอ่อ...ไอช่า...ซัง”             “ว้าย!!O[]O;;”
                            “ข...ขอโทษค่ะ!!ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ตกใจจริงๆนะT[]T;;”
                                “ซ...ซึบาสะ?ขอโทษทีนะ มัวแต่เหม่อน่ะเลยตกใจเกินไปนิด><;;”
ชั้นเอามือทาบอกและปรับลมหายใจช้าๆโอย~ขวัญเอ๊ยขวัญมา(_ _);; ...ทำไม?ชั้นเป็นปีศาจก็จริงแต่กลัวผีมั่งไม่ได้รึไง อยู่มาสองร้อยปี ตาเจอโลเคชั่นหลอนๆ ใครๆก็กลัวทั้งนั้นแหละ=^=;;(.me//กลัวจนพาลละไง=___=;;)
                                “ไอช่าซังจะมาช่วยสินะคะ(‘ ‘)?”        “เอ๊ะ?”
                                “ดีจัง ถ้างั้นเชิญเลยค่ะ ถ้าเป็นไอช่าซังต้องเหมาะมากแน่ๆ”
เดี๋ยวนะๆยัยน่ารักนี่กำลังเข้าใจอะไรอะไรอยู่คนเดียวรึเปล่า? ช่วยอะไร!?ถึงไม่อยากจะพูดแต่ชั้นแค่เดินหลงมาแค่นั้นน้า~!!=[]=;;
                                “เอ่อ...อ...อะไรเหรอ? ที่ว่าช่วยเนี่ย?”
                                “ก็...พ่อบอกว่าจะหาคนมารำคางุระอีกคนเห็นไอช่าซังมารออยู่พอดีด้วย ก็เลย”
ช้าก่อนๆๆๆ...เข้าใจผิดเต็มๆชั้นแค่เดินมาตามทางเรื่อยๆ ก็แค่นั้น=^=;;;
                                “ชั้น...เข้าใจอะไรผิดรึเปล่าคะ?”
ซึบาสะดูหงอยลงไปนิดๆแฮะอย่าทำแบบนี้นะ=O=;;เดี๋ยวคนที่ผ่านมาเห็น เค้าจะเข้าใจกันว่าชั้นไปรังแกมิโกะของที่นี่เล่นชั้นได้โดนลดตำแหน่งเป็นนางร้ายแน่ๆ แต่ เอาไงดีล่ะ?จะให้ชั้นมารำคางุระให้ตัวเองตลกไปมั๊ย?=[]=;;
            แซ่ก...
หือ...-__-+ใครมาอีกล่ะ?พยานปากเอกที่จะยืนยันว่าชั้นจะรังแกยัยเหมียวมิโกะนี่T^T
                                “หาตั้งนานแน่ะ...ทำอะไรอยู่ไอช่าได้เวลากินขนมของมานะแล้ว...อ่ะ ซึบาสะจัง”
                                “สวัสดีค่ะ ทาคุยะซังเหนื่อยหน่อยนะคะ”
                                “อืม...ก็ นิดหน่อยนะ ว่าแต่เธอกับไอช่า?”
                                                “ชั้นพาเธอมาลองชุดรำคางุระน่ะค่ะท่านพ่อเองก็ตกลงแล้วซะด้วยสิ มาพยายามด้วยกันนะคะ ไอช่าซัง^^”
                                                “อ...อืมTOT;;”
                ยัยลูกแมวนี่ไม่ปล่อยให้ชั้นออกความเห็นแบบนี้และชั้นควรจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย จะให้ปฎิเสธต่อหน้าทาคุยะมันตรงนี้เลยดีมั๊ย=___=+
                                    “ฝากตัว...ด้วยนะซึบาสะจังT^T’l’’l”           “ค่ะ ชั้นจะสอนให้เองนะ^^d*+*”
ชั้นทำอะไรที่เลือดเย็นแบบนั้นไม่ลงอ่ะโฮ!!!ชั้นกำลังไปเลยตามเลยอยู่นี่นาTTOTT;;;ตลอดสองร้อยปีมานี่ชั้นเคยดุคนอื่นรำอย่างเดียวนะ ไม่เคยรำเลยซะหน่อย ไม่เคยเลย ไม่เค้ย!!!p[]q’ll’l




---------------------------------------------------------------------------------------**
ในที่สุดก็เกินครึ่งมาเเล้ว ในบทของไอช่า คงต้องได้เวลาทำ 'มัดรวม' เร็วๆนี้เเน่-*-;;
ช่วงนี้ผมลงซัมเมอร์นะครับ อาจช้ามั่งเพราะติดเรียนบ้าง อย่างพึ่งทิ้งกันน้า>w<
โพสต์ 6-4-2014 13:43:45 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2 Point

ย้อนลงมาอ่าน เพลินดีๆๆ
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 10-12-2016 19:39 , Processed in 0.098812 second(s), 21 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้