ดู: 1058|ตอบกลับ: 7
พลิกวิถีแปลงโลก

THE RUBICK


บทที่ 1 : จุดเริ่มต้น....

             พอพูดถึงเรื่องราวต่างๆบนโลกใบนี้ทุกคนมักคิดกันว่ามันเกิดมาจากสิ่งต่างๆนาๆซึ่งต่างคนก็ต่างความคิดพระเจ้า ความรัก วิทยาศาสตร์ ซึ่งไม่มีสิ่งที่ตายตัวเอาซะเลยตัวผมนั้นมักจะคิดมากเกี่ยวกับเรื่องต่างๆของโลกใบนี้อยู่เสมอปัจจุบันนี้สำหรับการศึกษานั้นถูกแบ่งออกเป็นหลากหลายๆแขนงผมน่ะไม่อยากทำตัวให้เป็นจุดเด่นอะไรมากเพราะผมน่ะชอบการสังเกตสิ่งรอบๆตัวและไม่อยากให้ใครมากสังเกตตัวผมด้วยแต่ยังไงๆผมก็ชอบชีวิตแบบนี้ล่ะนะชีวิตที่ธรรมดาๆนี่แหละ
            “นภา !! เฮ้ย.........นภา......!!”
            “อะไรกันเนี่ยภูผาแกจะรีบไปถึงไหนเนี่ยปฐมนิเทศเขาเริ่มกันตอนแปดโมง ไม่ใช่เหรอ? แล้วแกจะรีบไปหาพระแสงอะไรล่ะเนี่ย”
            ภูผาชายหนุ่มผมสีน้ำตาลอมแดงหน้าตาขี้เล่นเพื่อนของผมเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่จำความได้เลยล่ะนะถึงจะดูเหมือนพึ่งพาไม่ได้ก็เถอะแต่ว่านะเขาถ้าในเวลาที่ต้องการจริงๆก็เป็นคนที่ไว้ใจและเชื่อถือได้มากเลยล่ะนะเขามาตามผมแต่เช้าตามปกติเพราะวันนี้เป็นวันปฐมนิเทศของการเข้าเรียนม.ปลายของพวกผมล่ะนะแต่ตอนนี้น่ะมันพึ่งจะ ตีห้าครึ่งเองนะ
            “น่าๆจะได้ไปสำรวจโรงเรียนกันก่อนไงตอนม.ต้น ก็ไปกันตั้งแต่ ตีห้าไม่ใช่หรอ?”
            ภูผาน่ะมักจะเป็นอย่างนี้ตลอดเขาเป็นคนกระตือรือร้นมากๆต่างไปจากตัวผมที่ค่อนข้างจะเฉื่อยชานิดๆแต่ยังไงผมก็รู้อยู่ดีนั่นแหละว่าเขามีเป้าหมายอะไรเขาอยากไปเจอความรักเหมือนในการ์ตูนในวันปฐมนิเทศน่ะสิแต่ก็นะความรักอย่างนั้นน่ะมันจะไปมีจริงๆได้ยังไงล่ะมีก็แค่ใน นิยายไม่ก็การ์ตูนเท่านั้นแหละ
            “คร้าบๆคุณภูผางั้นรอผมเปลี่ยนชุดสักครู่จะได้รึเปล่าขอรับ?”
             หลังจากที่ตอบไปอย่างกวนๆผมก็รีบจัดแจงเปลี่ยนชุดเป็นเครื่องแบบนักเรียนที่ทางโรงเรียนให้มาตั้งแต่ตอนที่สมัครเรียนอ้อผมลืมบอกไปว่า.........ปัจจุบันนี้ประเทศต่างๆของทั้งโลกถูกรวมเป็นหนึ่งแล้วมีภาษาเดียว สกุลเงินเดียวและสิ่งต่างๆนานาทั้งวัฒนธรรมต่างๆแต่ประเทศต่างๆก็ยังแบ่งการปกครองเป็นแบบโซนแทนมันเป็นแบบนี้ได้ไงนะผมก็ไม่รู้เพราะเท่าที่ผมจำความได้โลกก็เป็นแบบในปัจจุบันนี้ไปแล้วหลังจากผมเปลี่ยนชุดเสร็จผมก็รีบลงไปหาภูผาที่รออยู่ที่ห้องนั่งเล่นของหาพักซึ่งคุณผู้จัดการหอคุณมิคุเนะ สาวอายุ 25 ผมสีเขียวหน้าตาอ่อนหวานผู้แสนใจดีเป็นคนดูแล คุณมิคุเนะจัดแจงอาหารเช้าสำหรับผมวางไว้บนโต๊ะอย่างเรียบร้อยในจานเป็นข้าวหอมมะลิที่ทางโซนT ที่ผมอยู่เป็นผู้ครองสัมปทานการค้าพร้อมกับกับข้าวต่างๆที่ได้วัตถุดิบจากโซนต่างๆมา
            “วันนี้จะไปกันแต่เช้าอีกแล้วสินะคะคุณนภา อย่าลืมล็อคห้องนะคะ”
            “ครับล็อคเรียบร้อยแล้วล่ะครับ”
            “เฮ้ๆนี่นภาแกดูนี่สิ”
            ในขณะที่ผมกำลังจะตักข้าวเข้าปากภูผาก็หยิบนิตยสารไอดอลประจำเดือน(ไม่ใช่เม็นนะ!!)ที่ทางหอพักรับมาทุกสัปดาห์มาให้ผมดูสิ่งที่เขาอยากให้ผมดูก็คือเด็กสามผมดำสนิทในหนังสือหน้าตาน่ารักแต่ก็นะไอดอลอย่างเขาทำไงได้ล่ะนะ
            “ทำไมน่ารักอย่างนี้นะ คานะจังเนี่ย........นายคิดว่าไง”
            “อ่าว...ไหงนายมาถามชั้นล่ะนายเป็นคนบอกชั้นเองไม่ใช่เหรอว่าไม่มีเซนส์เรื่องผู้หญิงนะ
แต่ถ้าสำหรับฉันน่ะเหรอก็คิดว่าน่ารักล่ะนะ”
            “โอ้ตานายนี่ดีขึ้นมาแล้วสินะในที่สุดแกก็เข้าใจเรื่องของโลกใบนี้ซักที”
            ภูผาที่ใจออกหน้าออกตาเพราะผมนั้นก็คิดเช่นเดียวกับเขาเพราะส่วนมากผมไม่ค่อยได้สนใจเรื่องผู้หญิงอะไรมากหรอกเพราะยังไงๆก็ต้องทำงานพาร์ทไทม์ด้วยล่ะนะหลังจากคิดเช่นนี้เสร็จผมก็รีบกินข้าวที่คุณมิคุเนะทำให้จนหมดแล้วนำจากไปล้างเก็บจาน
            “นี่ ภูผา นภาข้างนอกหิมะกำลังตกน่ะทางที่ดีสวมเสื้อโค้ตด้วยนะจ๊ะ”
            “ครับ/ครับ”
            คุณมิคุเนะบอกเพราะเป็นห่วงเนื่องจากช่วงนี้เริ่มหนาวแล้วแต่แค่เริ่มหนาวก็หายใจเป็นไอแล้วล่ะนะต่างจากเมื่อก่อนเยอะเลยล่ะแต่ก็เอาเถอะคิดไปก็ไม่ได้อะไรรีบไปหยิบโค้ตแล้วรีบไปดีกว่าจากนั้นผมก็ไปหยิบเสื้อโค้ตที่ห้องภูผาก็เช่นกัน
            “อ้าวสวัสดีครับ คุณจอร์นวันนี้ก็ขยันเหมือนเดิมนะครับเนี่ย
            “ฮ่าๆๆ ก็มิคุเนะขยันขนาดนั้นแล้วฉันจะมัวแต่ขี้เกียจได้ไงล่ะเนอะนภา”
            “แฮะๆ”
            ผู้ชายผมสีทองชื่อจอร์นครับเขาเป็นสามีของคุณมิคุเนะเป็นคนใจดีมากครับพอออกไปนอกโซนT ก็เอาของฝากมาให้คนที่หอตลอดเลยล่ะเขากำลังรดน้ำดอกทิวลิปกับดอกลิลลี่ที่ปลูกไว้ตรงระเบียงอย่างมีความสุขจนผมมีความสุขไปด้วยเลยล่ะหลังจากที่ผมคุยกับคุณจอร์นเสร็จก็ลงไปหาภูผาอย่างรวดเร็วพร้อมกับเสื้อโค้ตสีดำสนิทของผมกับสีแดงของภูผา
            “เอาล่ะงั้นไปกันเถอะ!!”
            “งั้นไปล่ะนะครับคุณจอร์นคุณมิคุเนะ”
            “จ้าๆโชคดีนะ”
            พวกเราเดินออกจากหอพักเพื่อที่จะเดินไปที่โรงเรียนใหม่ของพวกเราตอนนี้ถนนได้กลายเป็นสีขาวโพลนเนื่องจากหิมะที่ตกมาตั้งแต่เมื่อคืนข้างทางมีร้านต่างๆมากมายเพราะตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่เหล่าคนทำงานมักออกมาหาของกินก่อนที่จะออกไปทำงานทั้งโอเด้ง ทาโกยากิ ขนมครก หรือแม้กระทั่ง ก๋วยเตี๋ยวชายสี่ กับ ไก่ย่างห้าดาวก็ยังเปิดให้บริการแต่ก็ช่างเถอะเพราะพวกผมทานกันมาแล้วเดินต่อมาอีกหน่อยก็เจอร้านหนังสือขนาดกลางๆแต่ในนั้นมีหนังสือทุกอย่างเลยล่ะนะเป็นร้านของคุณฮวางจิน เขาเป็นคนเงียบๆแต่ดูก็รู้ล่ะนะว่าเป็นคนดี
            “เฮ้..................พวกนายน่ะ!!เฮ้.........................”
            เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นมาจากทางด้านหลังทำให้พวกผมต้องหันไปมองทันทีสิ่งที่พวกผมได้เห็นก็คือผู้หญิงอายุรุ่นราวคราวเดียวกับพวกเราตัวค่อนข้างเล็กผมสีฟ้าทรงทวินเทลกำลังวิ่งมาทางพวกเราก่อนที่จะหยุดวิ่งตรงหน้าพวกผม
            “พวกนายกำลังจะไปโรงเรียน ฟูจิคามิเขต 4 ใช่มั้ย?”
            “ครับทำไมเหรอ?”
            “งั้นขอไปด้วยสิพอดีฉันไปไม่ถูกน่ะ”
            “ได้สิๆ”
            “ฉันชื่อ มาริ ยินดีที่รู้จักนะ”
            “อื้อฉันภูผา ส่วนเจ้านี่ นภายินดีที่รู้จักเช่นกันนะ”
            มาริยิ้มอย่างเบิกบานจิตใจอาจเพราะเธอเจอที่พึ่งที่จะพาไปโรงเรียนได้แล้วแถมยังได้เพื่อนแล้วอีกต่างหากทางด้านภูผาก็ยิ้มไม่หุบเพราะพี่แกเจอผู้หญิงน่ารักก็เป็นแบบนี้ทุกทีล่ะนะแต่ก็ช่างเถอะหลังจากที่แนะนำตัวเสร็จพวกเราก็เดินมุ่งหน้าไปยังโรงเรียนอย่างรวดเร็วเพราะอยากรีบไปดูโรงเรียนแต่ความจริงน่ะคนที่อยากดูคือภูผาล่ะนะและที่อยากดูไม่ใช่โรงเรียนซะด้วยนี่สิ
            “ขอบคุณที่พามาส่งนะ”
            “ไม่เป็นไรๆยังไงพวกเราก็ต้องมาอยู่แล้ว”
            หลังจากส่งมาริเสร็จไอ้คุณภูผาก็ตรงไปยังสนามกีฬาเพราะคิดว่าอาจจะมีชมรมกีฬาหญิงหรืออะไรพวกนั้นซ้อมอยู่ก็ได้ก่อนที่ผมจะโดนลากไปผมก็รีบขอไปเข้าห้องน้ำเพื่อไม่ให้ถูกลากไปผมไปล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นแล้วเดินมาทางด้านหลังโรงเรียนเพื่อหาที่จอดจักรยานเพราะปกติแล้วผมมักจะปั่นจักรยานมาแต่วันนี้ภูผามาด้วยเลยไม่ได้ปั่นมา
            “เอ๋?......ที่จอดจักรยามมันอยู่ตรงไหนล่ะเนี่ย?”
            “เมี้ยว...~”
            “เอ่ะ?เสียงแมวนี่นาไปดูดีกว่าแฮะ”
            ทันใดที่ได้ยินเสียงแมวผมก็เดินตามเสียงไปจนถึงตรงต้นไม้ขนาดใหญ่หลังโรงเรียนตรงนี้มีเสียงสัตว์ต่างๆเจาะแจะเต็มไปหมดทั้งๆที่หิมะตกแต่เหล่าสัตว์ก็ยังออกมาหาอาหาร            ขณะที่ผมกำลังดูเหล่าสัตว์ต่างๆอย่างมีความสุขตาผมก็เหลือบไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งใบหน้าที่คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเห็นผมสีดำสนิทหลับอยู่ที่ม้านั่งตรงใต้ต้นไม้โดยสวมแค่ชุดนักเรียนเท่านั้น
            “นี่เธอๆมานอนตรงนี้เดี๋ยวก็หนาวตายหรอก”
            ผมพยายามปลุกเธอแต่เธอก็ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นเลยแม้แต่ซักนิดผมจึงถอดเสื้อ........................โค้ตแล้วเอาไปห่มให้เธอแล้วนั่งตรงม้านั่งอีกตัวที่อยู่ข้างๆกันเธอนอนนิ่งจนถึงขั้นนกบินมาเกาะเลยล่ะเธอคุดตัวเหมือนแมวน้อยกำลังหลับอยู่ในดินแดนที่มีแต่เธอเท่านั้นตัวผมเองเห็นเธอก็เริ่มง่วงเพราะว่าปรกติผมจะตื่นสายกว่านี้แต่เพราะวันนี้เจ้าภูผาดันรีบมาเรียกตั้งแต่เช้าเลยยังนอนไม่เต็มอิ่มเลย
            “เธอเนี่ยนะเหมือนลูกแมวเลยแฮะฉันชักอยากนอนบ้างแล้วสิ”
            แล้วผมก็เผลอหลับไป...........
จนผ่านไปซักสิบห้านาทีผมก็ตื่นขณะเดียวกันนั้นเธอก็เหมือนกำลังจะตื่นผมก็เริ่มนึกได้ว่ายัยผู้หญิงคนนี้หน้าคุ้นๆจนในที่สุดก็นึกได้ว่าเธอเป็นใครมันจะไม่คุ้นได้ยังไงล่ะก็เธอมันคนเดียวกับในนิตยสารไอดอลเมื่อเช้าที่ไอ้คุณภูผายื่นมาให้ผมดูนี่สิว่าแต่เธอมาทำอะไรอยู่ที่นี่กันล่ะเนี่ย.....
            “นี่เธอๆ.............”
            “หือ?.....................”
            เสียงท่าทางงัวเงียพึ่งตื่นนอนตอบมาอย่างมึนๆแบบว่าสมองยังทำงานได้ไม่เต็มที่ซักเท่าไหร่ผมคิดว่าถ้าผมเป็นโลลิค่อนคงจะจับกดไปแล้วล่ะนะฮ่าๆล้อเล่นน่ะครับ
            “ทำไมมานอนตรงนี้ล่ะไม่กลัวหนาวตายหรอ?”
            “ก็มันง่วงนี่นาทำไงได้ล่ะ”
            “เฮ้อนอนสำคัญกว่าชีวิตเธออีกเหรอเนี่ย?”
            “ก็เมื่อคืนต้องทำงานนี่นาก็เลยไม่ค่อยได้นอนเลยว่าแต่ของคุณมากเลยนะที่เป็นห่วงแล้วมาคอยนั่งเฝ้าให้ด้วยน่ะ”
            ก็แหงล่ะสิถ้าไม่มานั่งเฝ้าเสื้อผมจะได้คืนมั้ยเนี่ยแต่ก็นะเป็นห่วงน่ะจริงแล้วก็ปกติของพวกไอดอลล่ะนะที่ต้องทำงานดึกดื่นหรือว่าคนละคนกันหว่าลองถามให้แน่ใจดีกว่าแฮะ
            “นี่เธอ?”
            “คะ?”
            “งานที่ว่าเนี่ยงานอะไรเหรอ?”
            “งานพาร์ทไทม์ที่ซุปเปอร์มาร์เกตน่ะค่ะ”
            คำตอบนี่ทำให้ผมแทบพุ่งเพราะถ้าเป็นไอดอลไม่น่าต้องมาทำงงทำงานพาร์ทไทม์หรอกน่าแต่ก็นะมีคนเคยบอกว่าในโลกนี้จะมีคนหน้าเหมือนเราอยู่สามคนเชียวนะอาจจะเป็นอย่างนั้นก็ได้แหละงั้นลองถามชื่อดีกว่าเพื่อความแน่ใจ
            “แล้วชื่ออะไรล่ะดูแล้วน่าจะเจอกันอีกนะเป็นนักเรียนที่นี่ใช่มั้ย?”
            “ค...คานะ ซัทซุงิ คานะ ค่ะแล้วก็เป็นนักเรียนใหม่ค่ะ”
            “ใช่จริงๆด้วยแฮะว่าแต่ทำไมต้องทำงานพาร์ทไทม์ด้วยล่ะ?เป็นไอดอลไม่ใช่หรอ?”
ผมรีบมุ่งตรงไปยังคำถามที่ผมสงสัยว่าเธอทำงานที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตได้ยังไงต้องการเงินขนาดนั้นเลยหรอหรืออะไรพวกนี้ในขณะนั้นเหล่าสัตว์ต่างๆเหมือนอยากรู้อยากเห็นจึงพากันเกาะบนกิ่งไม้ราวกับว่าจะแอบฝังเลยแฮะในขณะนั้นแมวสีดำก็กระโดดมานอนบนตักของคานะเหมือนคุ้นเคยมากๆ
            “ก็เพื่อนฉันเขาให้ไปช่วยงานน่ะเพราะตอนนั้นซุปเปอร์เกือบเจ๊งไม่มีคนเข้าเลยให้ฉันไปช่วยน่ะก็นะคนเยอะเลยต้องช่วยขายด้วยแบร่...”
            แล้วเธอก็แลบลิ้นหลับตาซ้ายชูสองนิ้วเป็นท่าที่สามารถทำดาเมจจำนวนมหาศาลได้เลยทีเดียวแต่ว่านะครับไอ้ผมมันก็นะถ้าผมเป็นไอ้คุณภูผาคงจะตายคากองเลือดไปแล้วล่ะเพราะดาเมจนี่เหลือล้นจริงๆแต่ผมมันสายแทงค์ที่ออกแบล็คคิงบาร์มาแล้ว(ของเอาไว้กันสกิลในดอทเอ)
            “อ้อคุณนี่เป็นที่รักของสัตว์จริงๆนะครับเนี่ยดูสิแมวตัวนี้หลับปุ๋ยเลย”
            ผมยิ้มเพราะดูแมวที่ท่าทางหลับสบายเหลือเกินบนตักไอดอลสาวที่แสนจะน่ารักน่าชังคนนี้พลางมองไปที่นาฬิกาข้อมือถูกๆของผมเพื่อดูเวลาเพื่อคำนวณเวลาในการเข้าปฐมนิเทศได้ตรงเวลา
“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับต้องไปหาที่จอดจักรยานก่อนน่ะครับ”
            “ถ้าที่จอดจักรยานล่ะก็อยู่ตรงทางเข้านั่นแหละค่ะฉะนั้นอยู่เป็นเพื่อนกันอ...อีกซักพักได้รึเปล่าคะยังไม่รู้ชื่อคุณเลยด้วย”
            คำพูดนั้นทำให้ผมอึ้งไปเลยไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะอยากให้ผมนั่งเป็นเพื่อนแต่ก็นะผมก็ไม่ได้ไม่ชอบหรอกแต่ว่าการที่คนแบบผมเนี่ยมานั่งกับไอดอลอย่างเธอมันจะดีรึเปล่าหลังจากนั้นเราก็คุยเรื่องต่างๆแลกเปลี่ยนความคิดต่างๆนาๆกันทั้งที่เที่ยวในเขตต่างๆการเรียน งานอดิเรก สิ่งที่ชอบที่เกลียด และอีกมากมายจนถึงเวลาเจ็ดโมงครึ่ง
            “อ้อลืมบอกผมชื่อนภาครับคุณคานะแล้วเจอกันนะครับ”
            “จ้า......”
            ผมบอกหาก่อนที่จะเดินมาทางสนามฟุตบอลที่ภูผาอยู่ดูเหมือนว่าชมรมกีฬาหญิงจะมาซ้อมกันจริงๆซะด้วยพี่แกก็เลยดูจนติดลมขนาดนี้จากหกโมงเช้าถึงเจ็ดโมงครึ่ง
            “เฮ้........นภาแกไปอยู่ไหนมาเนี่ยไปเข้าห้องประชุมกันเร็วเผื่อมีอะไรให้เราช่วยไง”
            “อื้อๆว่าแต่แกได้ดั่งใจมั้ยชมรมกีฬาหญิงน่ะ”
            “โอ้สุดยอดเลยว่ะ........ว่าแต่แกรู้ได้ยังไงฟร้า!!!!”
            “เพื่อนกันมาแต่ไหนแต่ไรแล้วนี่นา”
            พวกเราเดินไปจนถึงห้องประชุมดูเหมือนว่ากำลังจัดงานกันพอดีเลยรุ่นพี่และอาจารย์ราวห้าคนช่วยกันจัดแจงที่นั่งและโพเดี่ยมกันอย่างขยันขันแข็ง
            “มีอะไรให้พวกเราช่วยรึเปล่าครับ?”
            “โอ้นักเรียนใหม่เหรอขอบใจที่มาเรียนที่นี่นะฉันชื่อลิงซ์ เป็นครูสอนเลขนะยินดีที่ได้รู้จักนะ”
            อาจารย์ ลิงซ์ชายที่ดูสมเป็นผู้ใหญ่สวมเสื้อเชิร์ตสีขาวผมสีดำท่าทางเป็นมิตรเขามาทักพวกเราก่อนที่จะให้เราช่วยจัดเก้าอี้ต่างๆในไม่ช้างานก็เสร็จตอนนี้เก้าอี้เรียงเต็มห้องประชุมเต็มไปหมดพร้อมกับเสียงชื่นชมของอาจารย์ทั้งห้าคนให้แก่นักเรียนที่มาช่วยงาน
            “ขอบใจมากๆนะทั้งสองคนเพราะได้เธอสองคนงานเลยเสร็จเร็วขึ้น”
            “ไม่หรอกครับพวกผมไม่ได้ทำอะไรมากหรอก”
            “ไม่ต้องถ่อมตัวหรอกน่ามีน้ำใจควรได้รับคำชมอยู่แล้วล่ะใช่มั้ยครับอาจารย์ลิงซ์”
            “ใช่แล้วเนอะอาจารย์อาลเบิร์ต”
            อาจารย์หนุ่มรูปงามผมยาวราวผู้หญิงสีทองท่าทางองอาจผ่าเผยถ้าเห็นข้างหลังต้องนึกว่าผู้หญิงแน่ๆเลย เข้ามาชมพวกเราอีกคนถ้ามากันขนาดนี้ไม่รับคำชมคงเสียมารยาทแน่ๆพวกเราจึงต้องยอมรับไว้เมื่อเราคุยกันเสร็จเวลาในการปฐมนิเทศก็ถึงพอดีเราจึงไปหาที่นั่งให้เรียบร้อยนักเรียนเริ่มพากันเข้ามาในห้องประชุมกันอย่างล้นหลามจนที่นั่งเต็มหมดประตูห้องประชุมปิดลงไฟถูกปิดสักพักแสงของดวงดาวก็ปรากฏรอบๆห้องแน่ละมันคือโฮโรแกรมเป็นระบบแสดงภาพสามมิติที่โลกปัจจุบันคิดขึ้นเผื่อลดการใช้ทรัพยากรโดยไม่จำเป็น
            -สวัสดีนักเรียนใหม่ทุกท่านยินดีต้องรับสู่โรงเรียนแห่งนี้หวังว่านักเรียนทุกคนคงใช้ชีวิตที่นี่อย่างมีความสุขนะครับ ผม บลองซ์ เป็นผู้อำนวยการของโรงเรียนแห่งนี้ผมดีใจอย่างสุดซึ้งที่ทุกคนใช้ความสามารถกันอย่างสุดตัวเพื่อที่จะเข้ามาเรียนที่โรงเรียนแห่งนี้และขอให้นักเรียนทุกดีกับการเรียนที่นี่นะครับ-
หลังจากที่ผู้อำนวยการบลองซ์พูดเสร็จเขาก็รีบลงจากเวทีให้ตัวแทนนักเรียนออกมากล่าวสุนทรพจน์อย่างรวดเร็วก็คือ
            “สวัสดีค่ะฉันชื่อ อามาราคิ มาริ เป็นตัวแทนกล่าวสุนทรพจน์ค่ะฉันดีใจมากที่ทุกคนเข้าเรียนที่นี่ได้แล้วก็มีคนใจดีอยู่มากมายฉันหวังว่าทุกคนจะมีความสุขกับการเรียนในโรงเรียนแห่งนี้นะคะ”
เอ๋?ยัยคนหลงทางเมื่อเช้าเนี่ยนะตัวแทนเฮ้อโลกนี้มันชักจะยังไงๆแล้วนะเนี่ยว่าแต่มาริเนี่ยเรียนเก่งสินะ...ผมคิดไว้แล้วว่าจะหาตัวแทนการบ้านของภูผาเพราะพี่แกไม่เคยจะทำมาเลยมาขอลอกได้ทุกวันผมเจอแล้วล่ะคนๆนั้นแต่ตอนนั้นผมก็รู้สึกหนักๆตรงไหล่แต่ก็ไม่ได้คิดมากอะไร
            “เฮ้ๆนภาๆ”
             ภูผากระซิบข้างพร้อมกับชี้ไปที่ไหร่ของผมที่ผมกำลังคิดว่าหนักแปลกๆผมจึงมองตามนิ้วไปก็เห็นเด็กผู้ชายผมสีขาวพิงไหล่อยู่ตัวเล็กเลยไม่หนักมากสงสัยจะง่วงผมก็ไม่ได้ว่าอะไรจึงปล่อยให้นอนต่อไปจนการกล่าวสุนทรพจน์จบลงอยู่ๆก็มีเสียงระเบิดมาจากทางหน้าประตูผมรีบหันไปดูอย่างรวดเร็วไม่ใช่แค่ผมคนเดียวหันไปดูกันทั้งห้องประชุมเลยล่ะสิ่งที่พวกเราได้เห็นก็คือเด็กผู้ชายรูปร่างสูงยืนอยู่พร้อมกับประตูที่ขาดวิ่น
             “ขอโทษนะครับที่ผมมาสาย.....”
              อ่ะผมลืมบอกไปที่นี่น่ะ......
จบตอน

โพสต์ 29-3-2014 17:39:03 | ดูโพสต์ทั้งหมด
สนุกมากๆเลยคะ อารมณ์ค้างเลยละคะ
อยากอ่านต่อเร็วๆจังเลยคะ


แสดงความคิดเห็น

ขอบคุณนะคร้าบ  โพสต์ 29-3-2014 21:52
โพสต์ 29-3-2014 19:00:42 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ชอบตรงที่คึนเดินเรื่อง เป็นคนไทยๆนี่ล่ะครับ ^^

แสดงความคิดเห็น

ช่ายเบยๆ =w= หนุกดี  โพสต์ 29-3-2014 23:15
แฮะๆผมจับรวมหลายๆชาติไว้น่ะครับ^^  โพสต์ 29-3-2014 21:53
โพสต์ 29-3-2014 20:25:54 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ว๊า ตอนหนึ่งจบซะแล่ะ  ตอนสองอยู่หนายยยยยย

แสดงความคิดเห็น

คืนนี้น่าจะแต่งเสร็จครับพี่เต้ยฮ่ะๆ  โพสต์ 29-3-2014 21:54
โพสต์ 29-3-2014 21:42:45 | ดูโพสต์ทั้งหมด
  สนุกใช้ได้เลยฮะ
ขอก็อปไว้อ่านพรุ่งนี้ได้มั้ยเนี่ย ?? (แต่ก็อปไว้แล้วแหละ)

แสดงความคิดเห็น

แฮะๆได้เลยครับ^^  โพสต์ 29-3-2014 21:54
โพสต์ 30-3-2014 15:46:18 | ดูโพสต์ทั้งหมด
นุกดี

แสดงความคิดเห็น

แฮะๆขอบคุณมากๆเลยนะครับ  โพสต์ 30-3-2014 16:03
โพสต์ 30-3-2014 19:14:18 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ตอนที่ 2 จะออกเมื่อไหร่เหรอ อยากอ่านแล้ว

แสดงความคิดเห็น

แฮะๆขอบคุณที่มาอ่านนะครับ^^  โพสต์ 30-3-2014 19:49
โพสต์ 30-3-2014 19:16:03 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ต้นฉบับโพสต์โดย OumaShu เมื่อ 30-3-2014 19:14
ตอนที่ 2 จะออกเมื่อไหร่เหรอ อยากอ่านแล้ว

สำหรับคนที่หาตอนที่ 2 ไม่เจอ

http://www.anime-thai.net/bbs/fo ... hlight=THE%2BRUBICK
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 8-12-2016 16:51 , Processed in 0.055425 second(s), 45 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้