ดู: 541|ตอบกลับ: 7
พลิกวิถีแปลงโลก

THE RUBICK


บทที่ 2 : งานเลี้ยงต้อนรับ!!
            ท่ามกลางเสียงแตกตื่นของคนในหอประชุมเนื่องจากประตูที่ขาดวิ่นโดยฝีมือของเด็กหนุ่มผมสีม่วงรูปร่างสูงซักประมาณร้อยแปดสิบทำให้ผู้อำนวยการและเหล่าอาจารย์ต้องพากันเพื่อไม่ให้เกิดความวุ่นวายในขณะนั้น         
            -ขอให้นักเรียนนั่งอยู่ที่เดิมด้วยครับเพราะนี่ไม่ใช่เหตุการณ์อันตรายเขาเป็นประธานนักเรียนของโรงเรียนนี้ชื่อคลาวน์ นะทุกคน!!-
            อ่ะผมลืมบอกไปที่นี่มันโรงเรียนสอนไซคิกด้วยเสียงประกาศของผู้อำนวยการทำให้ทุกคนสงบลงราวกับต้องมนต์ผมก็พอเข้าใจล่ะว่ามันเป็นความสามารถพิเศษเพราะที่นี่มันโรงเรียนสอน“ไซคิก” นี่นาก็ไม่แปลกหรอกที่ทุกคนจะสงบลงง่ายๆ
            -เธอเนี่ยนะ คลาวน์ทำให้นักเรียนใหม่ตกใจเป็นปีที่สองแล้วนะปีหน้าอย่าทำอย่างนี้อีกล่ะ-
            “คร้าบๆแต่เท่าที่ผมดูนะคนที่มีความสามารถตอนนี้มีอยู่ประมาณร้อยคนได้ล่ะมั้งครับปีนี้ผมชักจะสนุกแล้วสิ”
            -เอาล่ะๆมากล่าวต้อนรับนักเรียนใหม่ได้แล้วเฮ้อ-
            ผู้อำนวยการถอนหายใจก่อนที่จะลงจากเวทีเพื่อให้ประธานนักเรียนขึ้นไปกล่าวต้อนรับนักเรียนใหม่ทุกคนตัวผมก็ตกใจไม่ใช่น้องเด็กที่นั่งพิงไหล่ผมก็ตื่นแล้วประธานนักเรียนเดินขึ้นไปบนเวทีแล้วเริ่มกล่าวต้อนรับ
            -สวัสดีครับผม คลาวน์ เป็นประธานนักเรียนผมดีใจมากที่ทุกคนเข้าเรียนที่นี่แม้จะไม่ได้เป็นโรงเรียนที่ดีเลิศประเสริฐศรีอะไรมากนักแต่ก็ขอให้นักเรียนทุกคนใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในรั้วของฟูจิคามิแห่งนี้ที่ผมจะกล่าวก็มีแค่นี้แหละ-
            ก่อนที่จะลงจากเวทีเขาก็ยิ้มให้ทุกคนแล้วลงจากเวทีไปแล้วไฟในห้องก็ดับไปอีกทีแสงไฟก็สาดไปยังด้านหน้าห้องประชุมแล้ววีดีโอแสดงส่วนต่างๆในโรงเรียนก็ถูกเปิดขึ้นมาเพื่อแสดงให้นักเรียนใหม่ดูไล่ตั้งแต่ห้องประชุม ห้องสมุด ห้องน้ำชั้นต่างๆรวมไปถึงเขตต่างๆภายในโรงเรียนแล้วก็ตามด้วยคลิปสอนการใช้งาน “ไทป์”ซึ่งเป็นอุปกรณ์คล้ายๆโทรศัพท์มือถือแต่มีความสามารถต่างๆมากกว่าหลายเท่าทั้งแผนที่อิเล็คโทรนิกซ์ ท่องเว็บไซท์การติดต่อระบบของเว็บโรงเรียนต่างๆข้อมูลหนังสือเรียนต่างๆก็ถูกบรรจุลงใน “ไทป์”ในรูปแบบหนังสือโฮโรแกรมซึ่งเป็นสิ่งที่สะดวกมากเพราะไม่จำเป็นต้องพกกระเป๋าหนักๆมาโรงเรียนเลยหรือแม้แต่ระบบการเพิ่มเพื่อนก็มีให้และที่สำคัญถึงจะไม่มีสัญญาณก็สามารถใช้ได้และที่สำคัญยังเป็นสมุดและบัตรประจำตัวนักเรียนซึ่งเก็บข้อมูลของเจ้าของไว้ทั้งหมดอีกด้วยหลังจากแนะนำการใช้เสร็จไฟในห้องก็กลับมาสว่างเช่นเดิมก่อนที่ผู้อำนวยการจะขึ้นมาบนเวที
            -การปฐมนิเทศก็จบเพียงเท่านี้ล่ะนะมีอะไรสงสัยสามารถเข้าไปถามฉันและอาจารย์ต่างๆผ่านไทป์ ได้เลยหากหาไม่เจอจริงๆล่ะนะแล้วตอนนี้เพื่อเป็นการต้อนรับนักเรียนใหม่ทุกคนขอให้ไปรวมตัวกันที่โรงอาหารด้วยนะวันนี้จะมีงานเลี้ยงต้อนรับและการรับน้องของรุ่นพี่ที่จะจบในปีนี้ขอให้ทุกคนมีความสุขล่ะ-
สิ้นเสียงประตูทางเข้าห้องประชุมก็เปิดออกซึ่งผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาเอาไปซ่อมตอนไหนแต่ก็ช่างมันเถอะนะตอนนี้ผมกับภูผาก็ลุกจากที่นั่งเตรียมที่จะเดินไปโรงอาหารตามที่ผู้อำนวยการบอกแต่ว่า...
           "เอ่อ...คือว่าขอโทษนะครับที่พิงไป”
           “ไม่ต้องคิดมากหรอกฉันไม่ถือหรอกเพราะนายตัวเบาจะตายไป”
           เด็กชายที่นั่งข้างๆผมลุกขึ้นแล้วพูดกับผมพร้อมกับขอโทษที่พิงแต่ผมก็ไม่ได้โกรธอะไรอยู่แล้วด้วยเพราะครอบครัวของผมน่ะมักจะสอนเสมอว่าให้มีน้ำใจกับคนอื่นๆเสมอถึงแม้พวกเขา......จะไม่อยู่บนโลกนี้แล้วก็เถอะ
           “สวัสดีครับผมชื่อ เก็น ครับไม่ทราบว่าพวกคุณชื่ออะไรครับ”
           “ไม่ต้องทางการอย่างนั้นก็ได้ชั้นนภา”
           “ใช่ๆไม่เห็นต้องทางการเลยฉันภูผายินดีที่ได้รู้จักงั้นเราไปด้วยกันเถอะเก็นคุง”
           “ค....ครับ.
           แล้วพวกเราก็พากันออกมาจากห้องประชุมแล้วรีบเดินไปโรงอาหารซึ่งไกลจากห้องประชุมไม่มากแต่โรงเรียนนี้มันใหญ่จริงๆเลยแฮะพวกเราเดินจนเห็นโรงอาหารที่มีคนเต็มไปหมดแต่โรงอาหารเนี่ยกว้างมากเลยที่ดูในวีทีอาแนะนำโรงเรียนไปแล้วทำไมต้องมารวมกันตรงนี้ด้วยนะทำให้พวกผมสงสัยเลยเดินไปดู
          “เอ่อไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นหรอครับ?”
ผมเดินไปถามคนที่อยู่แถบนอกๆของกลุ่มคนว่ามันเกิดอะไรขึ้นทำไมคนมามุงอะไรกันเยอะแยะหรือว่าจะเกิดเรื่องอะไร
          “อ้อ!!คือว่าเราเจอดาราน่ะไม่คิดเลยนะว่าเธอจะเรียนที่นี่ด้วยน่ะ”
          “ดารางั้นเหรอ?”
          “อื้อ ซัทซุงิ คานะไงล่ะฉันชื่อ ดอร์น และนี่มะลิแฟนชั้นเองฮ่ะๆ”
           ชายท่าทางเป็นมิตรคนนี้ชื่อ ดอร์นผมสีแดงของเขาเนี่ยเด่นใช้ได้เลยล่ะนะหน้าตาดีใร้ที่ติแฟนของเขาชื่อ มะลิเป็นคนเงียบๆไม่ค่อยพูดค่อยจากับใครแต่ก็นะพวกเขามีกันและกันนั่นแหละดีสำหรับพวกเขาที่สุดแล้วล่ะทันใดนั่นชายเสื้อของผมถูกดึงทำให้ผมสงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้นทันใดนั้นผมหันไปก็...
           “สวัสดีค่ะคุณนภาขอบคุณสำหรับเรื่องเมื่อเช้าด้วยนะคะ”
คานะกำลังดึงชายเสื้อของผมอยุ่หน้าค่อนข้างแดงทำให้ผมสงสัยว่าเธอเป็นไข้รึเปล่าก็เมื่อเช้าเล่นนอนกลางหิมะอย่างนั้นนี่นะภูผาทำหน้างงๆราวกับสงสัยว่าเพื่อนตรูนี่มันไปรู้จักกับเธอได้ยังไงกัน?ประมาณนั้นล่ะมั้งแต่ก็ช่างเถอะ
            “ทำไมหน้าแดงอย่างนั้นล่ะเป็นไข้รึเปล่าน่ะ?คานะ”
            “ม..ไม่เป็นอะไรค่ะ”
            “งั้นก็ดีแล้ว”
            พอพูดเสร็จคานะก็เดินไปแจกลายเซ็นต่อผมหยิบขวดน้ำที่ใส่ไว้ในกระเป๋าขึ้นมาดื่มในขวดนั้นเป็นน้ำจับเลี้ยงที่คุณมิคุเนะทำไว้ให้คนในหอพักดื่มโดยใส่ไว้ในตู้เย็นของหอพักจนเต็มตู้บางวันก็เก็กฮวยและก็พวกน้ำผลไม้ต่างๆ ผมก็เคยถามนะว่าทำไมไม่เอาพวกน้ำอัดลมมาใส่ในตู้บ้างเธอก็บอกว่ามันไม่ดีต่อสุขภาพแต่ก็อร่อยดีเหมือนกันอร่อยเหมือนของ ชาคุณตั้นเลยล่ะพอดื่มเสร็จผมก็เดินเข้าไปในโรงอาหารที่มีโต๊ะยาววางเรียงเต็มไปหมดกับอาหารบุฟเฟ่ที่ถูกจัดแจงวางไว้อย่างสวยงามทั้งกุ้งมังกรผัดซอสเปรี้ยวหวานที่ช่ำเยิ้มซุปหูฉลามที่หอมเย้ายวน ไอศกรีม ของหวานต่างๆและอาหารอีกมากมายให้เลือกผมคิดในใจว่าถ้าเป็นชีวิตปกติไม่มีทางที่ผมจะได้กินของแบบนี้หรอกผมมองไปรอบๆก็พบว่าสามารถทานได้แล้วเลยไม่รอช้า
           “กินกันเถอะ ภูผา เก็น น่าจะกินได้แล้วนะ”
           “อื้อๆฉันจะกินกุ้งมังกร!!!”
           “ครับงั้นผมเอาเป็นเค้กนั่นแล้วกัน”
            ภูผา และเก็นแยกย้ายกันไปหยิบชวยอาหารที่ตนต้องการผมเหลือบไปเห็น มาริตักอาหารจนพูนจานผมก็อดขำไม่ได้ที่ตัวแทนกล่าวสุนทรพจน์ทำตัวแบบนี้แตกต่างกับตอนขึ้นเวทีราวกับฟ้ากับเหวเลยล่ะหลังจากที่มองมาริ ซักพักผมก็เลือกอาหารได้
            “เอานี่แล้วกันนะ”        
            ผมหยิบจานแล้วตักผัดไทยใส่จานเพราะถ้าจะกินหูฉลามหรือกุ้งมังกรน่ะมันก็นะผมไม่ค่อยอยากเป็นพวกเลือกกินเท่าไหร่เพราะถ้าถูกใจผมเปลืองเงินแน่ๆล่ะหลังจากหยิบจานเสร็จผมก็รีบไปนั่งโต๊ะที่พวกภูผาจองรอไว้อยู่พร้อมกองอาหารที่ภูผาตักมากันเค้กก้อนมหึมาของเก็นที่ผมคิดว่าถ้าเป็นผมคงกินไม่หมดแหงพอผมมานั่งเก็นก็ลุกขึ้นแล้วเดินไปจากโต๊ะ
            “นี่เก็นจะไปไหนเหรอ?”
            “ไปเอาน้ำมาน้ำน่ะครับคุณนภาจะเอาอะไรด้วยรึเปล่าครับ?”
            “ฉันขอเป็น..ชาคุณตั้นแล้วกันนะ”
            “ครับแล้วคุณภูผาล่ะ?”
            “ฉันขอเป็นเหมือนนภาแล้วกัน”
            “แฮะพวกเราเนี่ยเหมือนกันจังเลยแฮะ”
            เก็นเดินตรงไปหยิบชาคุณตั้นมาสามขวดก่อนที่จะเอามาวางไว้บนโต๊ะตอนนั้นผมก็เหลือบไปเห็นมาริ กำลังไปตักอาหารเพิ่ม นี่แม่คุณจะกินเยอะไปแล้วนะเนี่ยเป็นสาวเป็นนางแต่ช่างเขาเถอะ
            “ทานแล้วนะครับ”
            พวกเราพูดพร้อมกันแล้วลงมือทานอาหารเมื่อก่อนคนเชื้อชาติไทยอย่างผมและภูผาคงไม่มาพูดแบบนี้หรอกคงโซ้ยไปเลยแต่ถ้าไม่พูดแบบนี้ตอนเช้ามีหวังอดข้าวแน่เพราะถ้าไม่พูดคุณมิคุเนะกันคุณจอร์นไม่ให้ทานข้าวมันเลยติดมาเป็นนิสัย
            “ว่าแต่แกรู้จักกับคานะจังด้วยเหรอนภา?”
            “ก็เจอเมื่อเช้านั่นแหละก่อนที่จะไปหาแกที่สนามน่ะ”
            “คุณคานะนี่สุดยอดไปเลยนะครับเป็นไอดอลด้วยเรียนไปด้วยเนี่ย”
            “นั่นสินะ”
            หลังจากพูดเสร็จเราก็ลงมือกินกันผมก็กินผัดไทยของผมอย่างละเมียดละมัยภูผากับเก็นก็โซ้ยแหลกนี่พวกแกคิดว่ากำลังแข่งกินอยู่เหรอไงฟร้า.......พอผมกินหมดไปครึ่งจานพวกนั้นก็ลุกขึ้นทำให้ผมสงสัยว่าพวกเขาจะไปทำอะไร?อย่าบอกนะว่าพวกมันจะไปเติมน่ะ!!
            “ไปไหนน่ะ?”
            “เติมสิถามมาได้ยังไม่อิ่มเลยเนอะเก็น”
            “ครับ!!”
            นั่นไงตรูว่าแล้วว่าพวกนั้นต้องไปเติมแหงระหว่างที่พวกนั้นไปเติมเต็มความกระหายของพวกมันผมก็มองดูรอบๆเห็นคนมากมายกำลังทานอาหารอย่างมีความสุขร่วมทั้งอาจารย์ต่างๆด้วยทั้งอาจารย์ลิงซ์กับอาจารย์อาลเบิร์ต และก็ผู้อำนวยการ มองไปข้างๆโต๊ะนั้นก็เห็นคู่ของ ดอร์นกับมะลิทานข้าวกันอย่างหวานชื่นพลัดกันป้อนกันไปป้อนกันมามันทำให้ผมมีความสุขไปด้วยแล้วจึงกับมากินของตัวเองต่อพร้อมๆกับที่เก็นกับภูผากลับมานพร้อมกับอาหารที่เพิ่มขึ้นกว่าเดิมเต็มโต๊ะไปหมดแทบไม่เหลือที่ให้ผัดไทยจานน้อยๆของผมวางแต่มันก็ใกล้จะหมดแล้วล่ะช่างมันเถอะคิดไปคิดมาถ้ามาริกับภูผาเป็นแฟนกันคงเข้ากันได้น่าดูดูสิๆไม่ใช่แค่สองตัวนี้หรอกที่ไปเติมยัยนั่นมันไปเติมสองทีสามทีแล้วนะ!!อย่างนี้ไปแข่งกินกันเป็นคู่ชนะสบายแน่ๆผมคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนผัดไทยหมดจึงเอาจานไปเก็บพอผมยืนขึ้นพวกนั้นยังมีหน้ามาถามผมว่าจะไปเติมอีกเหรอ?อีกนะผมไม่ได้หิวเหมือนพวกนายซะหน่อย
            “ไปเก็บจานก่อนล่ะ”
            “รับทราบครับท่านผู้การ”
            “ครับผม”
            “เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเลยนะพวกนายเนี่ย”
            ผมเดินตรงไปยังที่เก็บจานที่จัดเตรียมไว้ให้อย่างหรูหราพอผมเดินเข้าไปวางจานเสร็จแล้วก็รีบออกมาผมก็เหลือบไปเห็นคนนั่งทำอะไรซักอย่างอยู่ข้างนอกแถวๆต้นไม้ที่คานะมานอนเมื่อเช้า
ผมจึงเดินไปบอกพวกเก็นและภูผาที่ตอนนี้นอนเป็นผักอยู่บนโต๊ะว่าขอตัวซักพักให้รออยู่ตรงนี้แล้วเดินไปหาคนที่นั่งทำอะไรซักอย่างอยู่พอผมเดินไปถึงผมก็เห็นผู้หญิงผมสีขาวราวกับหิมะนั่งวาดรูปแมวที่อยู่หลังโรงเรียนอยู่ภาพสวยมากเลยล่ะ
            “อ....เอ่อสวัสดีครับวาดสวยจังเลยนะครับ”
            “ขอบใจนะ”
            “ชอบวาดรูปหรอครับ?”
            “ใช่อยากดูรึเปล่าล่ะ”
            “ดูได้หรอครับ”
            “ได้สิงั้นจะถามทำไมล่ะ?”
            “ขอบคุณครับ”
            เธอหยิบสมุดในกระเป๋าสะพายข้างของเธอออกมาแล้วยื่นให้ผมดูในนั้นเต็มไปด้วยรูปต่างๆเต็มไปหมดทั้งคนสัตว์สิ่งของและสถานที่และภาพที่เป็นนามธรรมอีกหลายภาพเป็นภาพที่สุดยอดมากๆเลยเพราะผมไม่เคยเห็นใครวาดสวยขนาดนี้มาก่อน
            “อ่ะนี่”
            เธอยื่นรูปแมวน้อยให้ผมแล้วยิ้มหวานให้ผมก็สงสัยว่าเธอจะให้ผมเหรอหรือให้ผมดูเฉยๆแต่ถึงยังไม่แน่ใจแต่ก็ขอบคุณไว้ก่อนน่าจะดี
            “ขอบคุณครับนี่ให้ผมหรอ?”
            “อื้อฉันชื่อ หยินยินดีที่ได้รู้จักนะเธอชื่ออะไรล่ะ?”
            “อ้อผมชื่อนภายินดีที่รุ้จักเช่นกันนะครับผมคงต้องไปแล้วล่ะเพื่อนผมรออยู่น่ะพวกรุ่นพี่เริ่มเรียกแล้วด้วยเข้าไปข้างในเถอะครับ”
            ผมเดินเข้ามาในโรงอาหารแล้วตรงไปที่โต๊ะที่พวกภูผานอนเป็นผักอยู่ผมนั่งไปซักพักรุ่นพี่ก็เดินเข้ามาเพื่อที่จะกล่าวเปิดกิจกรรมต่อไปนั่นก็คือการรับน้องนั่นเอง
            -เอาล่ะคะน้องๆทุกคนวันนี้พี่มาจัดงานรับน้องนะคะคือว่ากิจกรรมนี้ก็ต้องจับกลุ่มเป็นคู่นะคะการจับคู่ในครั้งนี้ใช้ระบบสุ่มเดี๋ยวจะมีข้อความส่งไปยังไทป์ของน้องทุกๆคนในนั้นจะบอกหมายเลยของน้องและหมายเลขคู่ของน้องนะคะโดยพอเปิดข้อความแล้วโฮโรแกรมก็จะทำการค้นหาคู่ให้โดยอัตโนมัติโดยจะแสดงภาพลูกศรบนหัวของคู่นะคะไม่ต้องงงไปค่ะเพราะคนที่เห็นลูกศรนั่นคือน้องคนเดียวค่ะแต่ละคนจะมองไม่เห็นลูกศรของคนอื่นๆเห็นแต่ของคู่ของน้องๆเท่านั้นค่ะเอาล่ะเรามาจับคู่กันดีกว่านะคะ...-
            สิ้นเสียงของรุ่นพี่ที่มาอธิบายกฎไทป์ของทุกคนก็สั่นเตือนว่ามีข้อความเข้ามารวมทั้งของผมด้วยซึ่งหมายเลยคู่ของผมคือ142 ซึ่งผมมองไม่เห็นลูกศรเลยผมได้แต่มองข้างหน้าผมจึงหันไปดูคู่ต่างๆดูเหมือนดอร์นกับมะลิเนี่ยเกิดมาคู่กันจริงๆนั่นแหละได้คู่กันพรหมลิขิตดีแท้นะเนี่ยเก็นคู่กับใครก็ไม่รู้พอหันมาเก็นก็หายไปแล้วไอ้คุณภูผาก็คู่กันมาริผมก็คิดไว้แล้วล่ะว่าไอ้คู่นี้มันต้องคู่กันแน่ๆผมยังคงหาลูกศรไม่เจอจนชายเสื้อผมถูกกระตุกทำให้ผมหันไปดูก็พบว่าลูกศรนี่มันอยู่ข้างหลังผมนี่เองมิน่าถึงหาไม่เจอพอผมหันมาลูกศรก็ค่อยๆสลายไปอาจเพราะระบบตั้งค่าไว้ให้เมื่อเจอคู่ลูกศรก็จะหายไปล่ะมั้งผู้หญิงผมสีชมพูท่าทางขี้อายตัวเตี้ยกว่าผมนิดหน่อยน่าจะสูงประมาณร้อยหกสิบกว่าๆถักเปีย
            “ส...สวัสดีค่ะฉันชื่อลูน่าค่ะยินดีที่รู้จัก”
            “เช่นกันครับผมนภาดูเหมือนว่าเราจะคู่กันนะพยายามเข้าล่ะ”
            “ค...ค่ะ”
            พอพูดเสร็จพวกรุ่นพี่ก็เปิดเครื่องแสดงโฮโรแกรมทำให้ห้องนี้ถูกแสดงให้เห็นว่ากำลังอยู่กลางป่าที่มืดและเงียบสงัดยังกะป่าช้ายังไงอย่างนั้นหลังจากที่ห้องแปลงสภาพรุ่นพี่คนเดิมก็เดินเข้ามาเพื่อจะอธิบายบางอย่าง
-ยินดีต้อนรับสู่ด่านที่หนึ่งป่านิทรา-
            -สำหรับด่านนี้เราจะแบ่งกันเป็นกลุ่มๆอีกทีเพื่อง่ายต่อการทำกิจกรรมนะคะเอาล่ะเตรียมกันกันรึยังคะ?แต่ไม่พร้อมก็ต้องพร้อมค่ะเอาล่ะเดี๋ยวทางเราจะส่งข้อความไปยังไทป์ของทุกคนว่าอยู่กลุ่มไหนกันนะคะเอาล่ะคะGameStart!!!-
            สิ้นเสียงของรุ่นพี่ข้อความก็เข้ามาที่ไทป์ของผมและลูน่าว่าเราอยู่กลุ่มที่สามให้เราไปรอที่ประตูที่สามเท่าที่ดูแล้วในห้องนี้มีประตูมากกว่า30 ประตูเลยแฮะถ้าไม่รวมทางเข้าออกก็เหลือประมาณ 26ประตูล่ะมั้งเอาเถอะยังไงๆมันก็แค่กิจกรรมเท่านั้นแหละ
            “ไปกันเถอะลูน่าจัง”
            “ค..ค่ะ”
            พวกเราเดินตรงไปทางประตูที่สามแล้วต่อแถวที่มีคนต่อประมาณ8คู่ได้พอเข้าห้องแรกไปก็เจอประตูแปดประตูคู่แรกเข้าประตูทางขวาสุดไปพอคู่แรกเข้าไปประตูนั้นก็หายไปตามมาด้วยคู่ของผมกันลูน่า
            “เอาประตูไหนดีคะคุณนภา”
            “แล้วแต่เธอเลย”
            “งั้นเอาประตู น....นี้แล้วกันค่ะ”
            เธอชี้ไปทางประตูที่สองจากทางด้านขวาไอ้ผมก็คิดไว้แล้วว่าจะเอาประตูนั้นตามความเชื่อนั้นคือขวาร้ายซ้ายดีแต่เท่าที่ผมประสบมาความจริงแล้วมันขวาร้ายซ้ายอัปรีย์ชัดๆ(ขอโทษสำหรับคำหยาบครับ)  พวกผมไม่รอช้ารีบเดินเข้าไปยังประตูที่ลูน่าเลือกทันทีที่พวกเราเข้ามาประตูก็สลายหายไปราวกับเวทย์มนต์เราเดินตรงไปเรื่อยๆจนเจอรุ่นพี่ที่ยืนรออยู่เราจึงเดินเข้าไปหา
            “สวัสดีจ๊ะดีจังนะที่เลือกประตูนี้เพราะมันเป็นประตูที่ง่ายที่สุดเลยล่ะฮ่าๆๆแต่จะง่ายกับพวกเธอรึเปล่านะ?”
            “เอ๋?”
            รุ่นพี่สาวผมสีน้ำตาลยาวประบ่าทำหน้าครุ่นคิดคำที่เธอบอกนั้นทำให้ผมรู้สึกทำแม่งๆยังไงไม่รู้สิผมว่ามันต้องเป็นอะไรที่พิเรนๆแน่ๆเลยตอนนี้ขนผมลุกซู่เลยล่ะลางสังหรผมไม่ค่อยพลาดซะด้วยสิ
            “เอาล่ะสำหรับภารกิจของด่านนี้ก็ง่ายๆนะแค่นภาคุงจุ๊บหน้าผากลูน่าจังฉันให้ผ่านไปได้เลยฮ่าๆๆๆๆ....”
            “ครับ...........................................เดี๋ยวก่อนสิรุ่นพี่เอาจริงดิครับ!!”
            นั่นไงตรูว่าแล้วว่าภารกิจมันต้องแปลกๆดูจากคำว่าง่ายๆก็รู้แล้วล่ะตอนนี้ลูน่าหน้าแดงเพราะอายม้วนต้วนไปเรียบร้อยแล้วแต่จะทำยังไงดีล่ะ
            “ติ้กต้อกๆ จะทำหรือไม่ทำลูกผู้ชายหน่อยสินภาคุงสาวน่ารักขนาดนี้ได้จุ๊บเนี่ยเป็นบุญเลยนะจ๊ะเอาไงๆจะไม่ทำก็ได้นะแต่ว่า...ความเป็นลูกผู้ชายของนายมันจะหายไปหมดเลยนะแถมเกมลงโทษสำหรับคนที่ไม่ทำรออยู่นะจ๊ะ”
            เอาไงดีฟร้าเนี่ยเราน่ะไม่เคยทำงี้กับผู้หญิงด้วยสิถ้าเป็นคู่ดอร์นกับมะลิคงสบายๆแหงแต่นี่มันฉันพึ่งจะรู้จักเธอเมื่อสิบห้านาทีก่อนเองนะจะให้จุ๊บเนี่ย..เอาล่ะ!!
            “ครับๆผมขอไม่ทำดีกว่าเพราะดูลูน่าสิขี้อายขนาดนั้นและผมน่ะไม่อยากให้เธอต้องอายไปมากกว่านี้เกมลงโทษอะไรล่ะครับว่ามาเลย”
            เฮอะตุ้ดก็ตุ้ดวะแต่จะให้มาทำแบบนี้เนี่ยคงไม่ไหวล่ะนะลูน่าจังคงไม่ทำเหมือนกันล่ะนะยังไงๆก็ต้องรับโทษดีกว่านี่แหละดีที่สุดแล้ว
            “เดี๋ยวก่อนสิคะ!!จะให้คุณนภาเสียความเป็นชายไปเพราะฉันไม่ได้หรอกค่ะฉันจะทำค่ะๆถ้าเป็นคุณนภาล่ะก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ”
            “ด...เดี๋ยวสิเอาจริงเหรอลูน่าจัง”
            “เอาล่ะเลือกดีๆนะเหลือเวลาอีกแค่ห้านาทีติ้กต็อกๆ”
            เฮ้ยๆๆไหงเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะผมคิดไม่ถึงจริงๆว่าลูน่าจังจะให้ทำเฮ้อถ้าเธอยอมอย่างงี้จะทำยังไงดีล่ะไม่รู้แล้วโว้ยยย...................
                        ทางด้านภูผาและมาริ
            “เฮอะง่ายจริงๆเลยเนอะมาริ”
            “ใช่ๆง่ายยังกะปอกกล้วยเข้าปากแน่ะฮิฮิ”
            “ให้กินข้าวสามชามให้หมดเนี่ยทำไมกิจกรรมมันหมูแบบนี้นะ”
            “ถ้าภารกิจเป็นแบบนี้ไปตลอดก็ดีสินะ”
            ในขณะที่นภากำลังกลุ้มใจอย่างหนักไอ้คุณภูผากับมาริก็สอบผ่านภารกิจแรกไปอย่างง่ายดายเพราะภารกิจก็แค่กินข้าวมันไก่สามชาม
                        กลับไปดูด้านเดิมดีกว่า
            ทำหรือไม่ทำดีเนี่ยเอาไงดีทำไงดีฟร่ะเอาไงเอากันแล้วทำก็ทำไม่แน่เกมลงโทษอาจจะยิ่งกว่านี้ก็ได้งั้นยอมๆไปเถอะเอาไงเอากันแล้ว
            “ขอโทษนะลูน่าจัง”
            ผมก้มลงไปจุ๊บตรงหน้าผากของลูน่าจังเบาๆทำให้เธอหน้าแดงก่ำจนไม่สามารถพูดอะไรได้เพราะเธออายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีแล้วผมก็เหมือนกันตอนนั้นเองที่ผมกำลังจะหันไปบอกรุ่นพี่ว่าพอใจรึยัง?
             ~แช่ะ!!~

             “ฮ่าๆๆๆฉันล้อเล่นหรอกน่าไม่คิดเลยว่าพวกเธอจำทำจริงฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ...........ได้ภาพเด็ดแล้วสิ"
รุ่นพี่หัวเราะอย่างเอาเป็นเอาตายพร้อมกับกล้องโพลารอยน์ที่ได้ถ่ายภาพไปซะแล้ว...................................
จบตอน
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------





ขออภัย! โพสต์นี้มีไฟล์แนบหรือรูปภาพที่ไม่ได้รับอนุญาตให้คุณเข้าถึง

คุณจำเป็นต้อง ลงชื่อเข้าใช้ เพื่อดาวน์โหลดหรือดูไฟล์แนบนี้ คุณยังไม่มีบัญชีใช่ไหม? ลงทะเบียน

x
Mikaela Hyakuya By ARAM
โพสต์ 30-3-2014 09:58:44 | ดูโพสต์ทั้งหมด
อ่านต้นๆแล้วน่าสนุกดีครับ

แสดงความคิดเห็น

ขอบคุณมากๆนะครับ  โพสต์ 30-3-2014 14:06
Mikaela Hyakuya By ARAM
โพสต์ 30-3-2014 15:00:54 | ดูโพสต์ทั้งหมด
อ่านจบแล้วครับ ใช้ภาษาไทยได้ดีนะครับอ่านแล้วไม่ค่อยเจอคำที่พิมพ์ผิดเลย แล้วน้ำจับเลี้ยงของลุงตันได้ส่งไปชิงโชคไหมครับเผื่อจะได้ 1ล้านโฮะๆๆๆๆๆ



แสดงความคิดเห็น

แฮะๆ ได้ปอเช่ด้วยครับฮ่าๆๆ  โพสต์ 30-3-2014 15:07
โพสต์ 30-3-2014 15:38:01 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ก็ต้องยอมรับว่าสนุกเพราะตัวเองไม่เคยเขียนนิยาย

แสดงความคิดเห็น

ขอบคุณครับผม  โพสต์ 30-3-2014 16:02
โพสต์ 30-3-2014 16:06:03 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ตอนจบแอบยิ้มเบย =w=

แสดงความคิดเห็น

ช่ายเบย 555 จิ้นเข้าไว้ -=w=  โพสต์ 30-3-2014 16:21
เขาว่ากันว่าเซอร์วิสเท่านั้นที่ครองโลกนะครับ #ผิด  โพสต์ 30-3-2014 16:12
โพสต์ 30-3-2014 20:00:46 | ดูโพสต์ทั้งหมด
มีภาพประกอบด้วย! วาดเองเหรอคับ เนื้อเรื่องก็OKยุนะคับ

แสดงความคิดเห็น

เนื้อเรื่องใช่ได้สินะครับภาพวาดเองครับผม^^  โพสต์ 30-3-2014 20:13
โพสต์ 31-3-2014 03:33:38 | ดูโพสต์ทั้งหมด
กรี๊ดดดดดดดด น่าร๊ากกกกก

แสดงความคิดเห็น

ขอบคุณคร้าบบบ  โพสต์ 31-3-2014 08:50
โพสต์ 3-4-2014 17:32:54 | ดูโพสต์ทั้งหมด
อิ อิ เนื้อหาค่อยข้างดีเลยคะ
ว่าแต่พระเอกของเรานี้
จะเปิดฮาเร็มใช่ไหมคะเนี่ย อิ อิ

แสดงความคิดเห็น

แฮะๆคัวละครหญิงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ  โพสต์ 3-4-2014 17:35
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 3-12-2016 22:38 , Processed in 0.098289 second(s), 50 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้