ดู: 622|ตอบกลับ: 8
พลิกวิถีแปลงโลก

THE RUBICK

ตอนที่ 3: จับคู่

            สำหรับชีวิตของผมนี่เป็นครั้งแรกที่ได้เอาริมฝีปากประกบกับเนื้อของเพศตรงข้ามเชียวนะแถมโดนถ่ายรูปด้วยสิจะทำยังไงดีล่ะเนี่ยผมครุ่นคิดหาทางออกเพื่อที่จะแย่งรูปมาจากรุ่นพี่ที่ท่าทางจะไม่คืนรูปมาง่ายๆซะด้วยนี่สิทำไงดี.....จริงด้วย!
            “นี่รุ่นพี่ครับมีเกมอะไรอีกซักเกมมั้ยล่ะครับว่าไง?”
            “นั่นสินะเอางี้มั้ยล่ะงั้นฉันมีเกมนึงให้นายเล่นนภาคุง”
            “แต่ถ้าผมชนะรูปนั้นต้องเป็นของพวกผมนะ”
            ผมชี้ไปที่รูปที่อยู่บนมือของรุ่นพี่ที่กำลังสนุกกับการกลั่นแกล้งพวกผมอย่างเพลิดเพลินโดยผมไม่รู้เลยว่าเธอคิดอะไรอยู่เธอยิ้มแล้วก็พูดว่า...
            “แต่ถ้าฉันชนะรูปพวกนี้ได้ไปโผล่ไงการประมวลผลกิจกรรมแน่นะฮิฮิ”
            เอาไงเอากันแล้วถึงไม่สู้รูปนั้นก็ถูกเอาไปโชว์ชัวร์แน่ผมคงยอมไม่ได้หรอกถ้าไอ้คุณภูผาอยู่ด้วยนี่ก็ดีสิเวลาแบบนี้น่าจะเป็นคนที่ช่วยได้มากที่สุดลูน่าจังคงไม่ไหวแน่ๆเพราะตอนนี้เธออายจนขยับตัวไปไหนไม่ไหวแล้วผมคงต้องยืนด้วยลำแข้งของตนเองแล้วสินะ(ตอนแรกจะใช้คำว่าช่วยตัวเองแล้วสินะแต่กลัวจะมีคนเข้าใจผิด)
            “เอางั้นก็ได้ครับ”
            “เกมก็คือ......”
            ทันใดนั้นกลีบของดอกซากุระก็ปรากฏขึ้นมาทั่วห้องสีชมพูของดอกซากุนะพัดวนรอบห้องอย่างเกรี้ยวกราดราวกับพายุ
            “ถ้านายแตะฉันได้แม้แต่ปลายนิ้วฉันจะยอมคืนรูปให้นายเลยเอ้าแต่ว่านะฉันให้เวลาแค่สิบนาทีนะถ้านายจับไม่ได้ก็แพ้เลยนะจ๊ะ”
            ดูจากรูปแบบของ ไซแล้วเธอน่าจะเป็นสายลวงตาแน่ๆ บนโลกของ ไซคิก มีแนวการต่อสู้หลากหลายทั้งแบบลวงตาแล้วอื่นๆอีกมากมายแต่การต่อสู้กับแบบลวงตาน่ะเป็นของที่หินมากจริงๆนั่นแหละ
            “แต่ว่า.....................!!ผมคงยอมไม่ได้หรอกนะ”
            ทันใดนั้นกลีบดอกไม้ก็สลับหายไปในพริบตาจนหมดทำให้รุ่นพี่สาวทำหน้าชงนงุนงงว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง?
            “รุ่นพี่ครับขอโทษด้วยจริงๆแต่ผมจะต้องชนะอย่าคิดว่าจะเอากลีบดอกไม้หลอกเด็กพวกนั้นมาหลอกผมเลยน่า....รุ่นพี่”
            “โอ้นายเนี่ยฝีมือใช้ได้เลยนี่นาแต่ถ้ายังจับฉันไม่ได้ก็ไม่ชนะหรอกนะ”
            “แน่ใจเหรอครับว่ายังไม่ได้แตะน่ะ”
            ผมชี้มือไปนี่ไหล่ของเธอด้วยสายตามุ่งมั่นผมกับเธอน่ะแตกต่างกันพลังของเธอแค่ทำให้คู่ต่อสู้เห็นภาพที่คิดให้เห็นเท่านั้นแต่พลังของผมน่ะ.....
            “น...นี่มันอะไรกัน”
            “แฮะๆคงรู้ผลแล้วสินะนะครับมือที่แตะอยู่ตรงนั้นคงได้สินะครับ”
            ทันใดนั้นที่กลีบของดอกซากุระสลายหายไปมือของผมที่ผมล้วงกระเป๋ากางเกงเอาไว้ก็ไปโผล่ที่ข้างหลังเธอแล้วจับไหล่เอาไว้เพราะพลังของผมคือ“สายมายา” เป็นพลังที่ใช้สร้างสิ่งที่คิดออกมาแต่สำหรับของผมนั้นต้องอาศัยข้อจำกัดต่างๆมากมายไม่ใช่ว่าจะใช้ก็ใช้ได้
            “นายเนี่ยนะไม่เบาเลยงั้นก็ได้ๆฉันแพ้แล้วล่ะ”
            “งั้นก็ส่งรูปมาสิครับ”
            “เอ้าๆเอาไปสิ”
            เธอส่งรุปให้ผมแล้วก็รีบเดินไปอย่างรวดเร็วราวกับจะหนีอะไรบางอย่างแต่ผมก็ไหวตัวทันก็เพราะว่ารูปนั่นเป็นแค่ภาพลวงตาของเธอผมจึงรีบหยุดไว้แล้วเอารูปคืนมาได้สำเร็จตอนนั้นเองก็ตรงกับที่ลูน่าจังตื่นพอดี...
            ทางด้านภูผากับมาริ
            “เอาเถอะนะๆเมื่อไหร่จะถึงภารกิจที่สองเนี่ย”
            “นั่นสิเนอะฉันชักจะเบื่อซะแล้วสิเนี่ย!!”
            สวัสดีครับผมชื่อภูผาเป็นเพื่อนของนภาและที่อยู่ข้างๆผมนี้คือมาริเป็นเพื่อนที่เจอกันเป็นคนแรกของโรงเรียนนี้ครับตอนนี้พวกเรานักเรียนใหม่ของฟูจิคามิกำลังถูกรับน้องจากรุ่นพี่ที่จะเรียนที่นี่เป็นปีสุดท้ายอย่างหนักหน่วงในภารกิจแรกพวกผมก็ต้องเผชิญกับความอยากลำบากในการต่อสู้กับข้าวมันไก่จานมหึมาถึงสามจานผมว่านภาคงจะผ่านภารกิจแรกอย่างสบายแน่ๆพวกเรากำลังรอคอยภารกิจต่อไปเนื่องจากยังหาไม่เจอจึงได้แค่เดินตรงไปเรื่อยๆล่ะนะ
            “นี่ๆภูผานายว่าพวกเพื่อนๆจะผ่านภารกิจแรกมั้ย?”
            “ถ้าเป็นนภาคงจะสบายล่ะนะเก็นก็ไม่รู้สิแต่ความรู้สึกของฉันก็คงสบายเหมือนกันล่ะมั้ง
ดอร์นกับมะลิน่ะสบายสุดๆแหงอยู่แล้วเพราะว่าพวกเขาเกิดมาเพื่อกันและกันแหละนะ”
            ทางด้านเก็นกับ????
            นี่ผมเองครับเก็นภารกิจแรกของพวกผมก็คือ.............สู้กับหมีสามตัวโรงเรียนนี้มันบ้าไปแล้วให้นักเรียนเข้าใหม่สู้กับหมีสามตัวเนี่ยนะ!!!ดีนะที่ผู้ชายที่คู่กับผมเนี่ยใช้ชีวิตในป่าเขาเลยคุยกับสัตว์ป่าได้เขาชื่อคุมะ ล่ะก็สมแล้วล่ะที่คุยกับหมีรู้เรื่องและตอนนี้พวกเรา....
            “นี่เก็นคุงตัวเล็กแค่นี้แต่กินเยอะเลยนะนั่น”
            “อ้ออ้มเอ็นเอ็กอำอังโออี่(ก็ผมเป็นเด็กกำลังโตนี่)”
            กำลังทานอาหารที่รุ่นพี่ประจำฐานให้มาก่อนที่จะออกจากฐานถ้าคุณนภาเห็นผมตอนนี้ล่ะก็อาจจะพูดว่านี่นายยังกินได้อีกหรอ?ก็ได้นะครับเนี่ยพวกผมกำลังเดินตรงไปข้างหน้าเพื่อไปทำภารกิจต่อไปและสิ่งที่ผมพบก็คือ
            “อ้าวไงเก็น”
            เสียงผู้หญิงที่คุ้นเคยเพราะอยู่บ้านเดียวกันมาตั้งแต่เด็กไม่รู้เหมือนกันว่าผมหูฝาดไปรึเปล่าแต่พอผมเงยหน้าเท่านั้นแหละ
            “พ.......พี่สาว”
            “เอ๋?พี่สาว มาริเนี่ยนะ
            “อ้าวฉันยังไม่ได้บอกนายหรอกเหรอว่าเก็นพี่น้องฝาแฝดกับฉันน่ะ?”
            “ก็ยังไม่ได้บอกอะเด้........!!”
            “อ......เอ่อสวัสดีครับ”
            คุมะคุยพูดออกมาเหมือนกับจะขอเวลาอะไรบางอย่างคงจะอยากแนะนำตัวให้ทั้งสองรู้จักล่ะมั้งนะ....
            “สวัสดีครับคุณภูผา คุณมาริผมชื่อคุมะ เรย์จิยินดีที่รู้จักนะขอรับ”
            “สวัสดีจ๊ะคุมะคุงขอบคุณที่ช่วยดูแลเก็นน่ะจ๊ะ”
            “ยินดีที่รู้จักเช่นกันนะคุมะ”
            หลังจากคุยกันเสร็จพวกเราก็เดินตรงๆมาเรื่อยๆจนเจอ...........................................................
            กลับมาทางด้านนภาบ้าง
            “นี่ลูน่าไหวมั้ย?”
            “ว.....ไหวค่ะร....เราไปภารกิจต่อไปกันดีกว่านะคะ”
            “อื้ม นั่นสินะเราไปกันเถอะ”
            พวกเราจึงเดินตรงมาเรื่อยๆเพื่อหาภารกิจต่อไปพวกผมเดินตรงมาเรื่อยๆก็ได้ยินเสียงคนกำลังเถียงอะไรบางอย่างเลยแอบฟังซะหน่อยแฮะๆ   
            “ต..ตาบ้าฉันไม่ได้ด..ดีใจหรอกนะที่ได้คู่กับนายน่ะ”
            “จ้าๆแต่ฉันดีใจนะที่ได้คู่กับเธอน่ะมะลิ..”
            “บ.........บากะ!!”
            เสียงทะเลาะพวกนั้นทำเอาพวกแทบขำแตกเพราะมันเป็นเสียงของคู่ของดอร์นกับมะลิแน่ๆแถมมะลิยังกำลังเล่นบทซึนเดเระอยู่อีกเรื่องแบบนี้ยังกะอนิเมะเลยแฮะถ้าคิดแบบนั้นผมก็อดขำไม่ได้
            “นี่คุณนภาคะขำคนที่รักกันแบบนั้นไม่ได้นะคะ!!”
            พอผมลืมตาหลังจากการหัวเราะคู่นั้นก็เจอลูน่าจังกำลังจ้องหน้าทำท่าเหมือนจะงอนผมจึงรีบขอโทษแล้วเดินไปหาพวกดอร์นกับมะลิในทันทีก่นทีจะหัวเราะอีกรอบ
            “ไงดอร์น มะลิด้วยเป็นไงมาไงล่ะเนี่ย”
            “สวัสดีนภาแล้วก็....”
            “ลูน่าค่ะยินดีที่รู้จัก”
            “อื้อฉันดอร์นยินดีที่รู้จักเช่นกันคุณนภานี่โชคดีจังเลยนะได้คู่กับผู้หญิงน่ารักขนาดนี้เนี่ย”
            “ใช่สิฉันมันไม่น่ารักนี่..”
            มะลิขึ้นเสียงใส่ดอร์นทำเอาผมแทบหัวเราะอีกรอบคู่นี้เนี่ยไม่ไหวๆทำเอาผมอิจฉาเลยแฮะไม่ใช่แค่ผมหรอกคนอื่นก็คงอิจฉาเหมือนกันแหละ..
            “แต่คนที่น่ารักสุดสำหรับผมก็คือมะลินะ..”
            “บ.............บากะ!!”
            ม...................ไม่ไหวๆคู่นี้เนี่ยไม่ไหวแล้วไอ้บทสนธนาชวนฝันเนี่ยถ้าพวกเราไม่อยู่คงจะหวานกว่านี้ไปถึงไหนนะ?
            “ไหนๆก็เจอกันแล้วไปด้วยกันมั้ยครับคูนนภา?”
            “ไม่ดีกว่ามั้ง?”
            ไม่อยากไปขวางคู่รักนี่นะถ้าเราไปขวางคงไม่ดีแน่ๆเลยนะ แต่พอผมมองไปก็พบว่า...............ทางที่ต้องไปน่ะมีทางตรงแค่ทางเดียว.............................ผมก็เลยไม่มีทางเลือก
            “แฮะๆยังไงมันก็มีแค่ทางเดียวคงต้องขอไปด้วยล่ะนะขอโทษทีนะมะลิ”
            “แล้วจะมาขอโทษฉันทำไมล่ะยะ!!”
            ก็เพราะว่าพวกเธอเป็นแบบนี้กันไงเล่าเลยต้องขอโทษแต่มันไม่มีทางเลือกนี่นะคงต้องไปด้วยกันนั่นแหละนะไม่นานนักพวกเราก็เจอกับแสงสีออกแดงๆไม่ไกลจากที่เราอยู่ไม่มากนักพวกเราจึงรีบเดินตามแสงไปแต่แล้วเราก็เจอ....
            “ผ..................ผี”
            “กรี้ด............................!!”
            “พวกเธอ!!ผีที่ไหนเล่าดูดีๆสิ”
            พอผมพูดพวกเธอเลยได้สติแต่ภาพที่เห็นก่อนเธอจะได้สติคือมะลิกอดดอร์นแต่แล้วก็มองไปก็เจอนักเรียนที่น่าจะเป็นรุ่นพี่เพราะเห็นในงานพวกเราจึงเดินไปหาอย่างช้าๆ
            “ยินดีต้อนรับสู่ภารกิจที่ 2 นะครับทุกคน”
            “ครับ/ค่ะ”
            “สำหรับภารกิจที่สองนี้เราจะให้ทำด้วยกันสองคู่ก็คือ....ให้ทำตามนี้”
            รุ่นพี่ยื่นกระดาษที่เขียนเกี่ยวกับภารกิจที่สองนี้ซึ่งทำให้ทุกคนทำสิ่งเหล่านี้“ให้ผู้ทำภารกิจเข้าไปในบ้านร้างแล้วทำการเปิดตาเห็นผีต่อจากนั้นให้ฝ่ายหญิงทำการหวีผมหน้ากระจกสัมผัสวิญญาณแล้วสุดท้ายเล่นผีตะเกียบเพื่อสื่อสารกับวิญญาณสาวที่ผูกคอตายในบ้านร้าง”
            “อ้าวโทษทีๆหยิบผิดใบๆเอ้าอันนี้ของจริง”
            “ดีแล้วที่ไม่ให้ทำจริงๆฮ่ะไม่งั้นมีหวัง”
            ก็มีหวังยัยมะลิกับลูน่าเดินไปไหนไม่ไหวแน่ๆเลยน่ะสิ
            ผมยื่นกระดาษรายการ คนอัดผีแล้วรับกระดาษของจริงมาสิ่งที่เขียนในกระดาษก็คือ “.......”
            ตัดมาทางเก็น & คุมะ กับ มาริ &ภูผา
            สิ่งที่พวกเขามาเจอตอนนี้ก็คือ
            ............................................................................ทางตัน
จบตอน




(สมองไม่ค่อยแล่นไม่สนุกก็ขอโทษด้วยนะครับO O)









โพสต์ 2-4-2014 19:59:34 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณมากเน่อ เดี๋ยวมาอ่าน แป๊บๆ
Mikaela Hyakuya By ARAM
โพสต์ 2-4-2014 20:44:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ประกบปากเลยหรอครับ อร่อยมากครับหวานๆ

แสดงความคิดเห็น

แค่เนื้อครับก็ที่จูบหน้าผากไปตอนที่สองไง= =  โพสต์ 2-4-2014 22:02
โพสต์ 4-4-2014 17:09:02 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ยังอ่านตอนที่สองไม่จบเลยครับ//อยากแต่งนิยายบ้างอะ แต่ไม่มีเวลาเลย                                                                                                                    
                                                   



โพสต์ 6-4-2014 20:33:47 | ดูโพสต์ทั้งหมด
นึกว่าต้องทำภารกิจ ล่าท้าผีนั่นจริงๆ โทษๆหยิบแผ่นผิด 5555+
โพสต์ 8-4-2014 17:35:13 | ดูโพสต์ทั้งหมด
จบตอนได้ดีเลยคับ ทำให้คนอื่นเกิดอาการอยากอ่านต่อ Good่job!!!
โพสต์ 14-5-2014 16:29:34 | ดูโพสต์ทั้งหมด
อิ อิ สนุกมากเลยคะ
ขอบคุณมากๆเลยนะคะ

แสดงความคิดเห็น

ขอบคุณครับ^^  โพสต์ 14-5-2014 16:41
โพสต์ 10-7-2014 02:48:11 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณมากครับ
โพสต์ 10-7-2014 02:48:56 | ดูโพสต์ทั้งหมด
พยามเข้านะครับ
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 5-12-2016 21:31 , Processed in 0.055919 second(s), 44 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้