ดู: 200|ตอบกลับ: 2
บทที่.19
                                มิ้ง~มิ้ง~มิ้ง~หมี่งงงงงงง~
                                
                                                “เวลาจะดันวัวพวกนี้  ถ้าจะให้มันเดินเลี้ยวไปทางใหนก็ต้องออกแรงด้านที่จะไปมากกว่านะ เช่นจะเดินขวา ก็ต้องออกแรงที่มือขวามากๆแล้วก็ระวังว่าเราจะก้าวเร็วกว่าวัวด้วยนะจ๊ะ”
                                                “แบบนี้...เหรอคะ(. .)”        “จ๊ะ...เก่งมากเลยล่ะ ไอช่าจัง^^”
                แดดจ้าในเวลาสิบโมงยังคงแผดเผาลงมาอย่างน่ากลัวผมกลับหน้าดินแปลงฤดูร้อนเรียบร้อยและเตรียมจะโปรยเมล็ดแล้ว เอ...ที่ต้องปลูกเอาเป็นแตงโมชูมาก่อนเลยละกัน แล้วก็ตามด้วย...
                                                “ทาคุยะ...ลุงแม็คเอาเมล็ดข้าวโพดมาให้แน่ะ”      
“O^O;;!!!??”
                ผมสะดุ้งจนแทบโดดเพราะจู่ๆไอช่าก็เรียกผมแบบไม่ทันตั้งตัว ผมเผลอถอยออกจากเธอแบบไม่ทันคิดไอช่าเองก้ตกใจเหมือนกัน ที่จู่ๆก็เห็นผมตกใจมากขนาดนี้
                                                “เป็นอะไรไปน่ะ?ชั้นยังไม่ได้ทำอะไรซักหน่อย”
                                                “อ...เอ่อเปล่าน่ะ!อ...อากาศมันร้อนพิลึกๆชั้นเลยเพี้ยนไปนิดหน่อยนะ^O^;;;”
                                                “อย่าฝืนมากละกันทุกคนต้องการนายมากเลยนะ”
                                                “อ่า...อื้มขอบใจ^--^;;”
                ผมรับถุงเมล็ดมาและหยิบปุ๋ยที่วางอยู่ใกล้ๆมาไว้ในมือก่อนจะเดินออกมาทั้งอย่างนั้น ไม่อยากเชื่อเลย ว่าผมจะทำแบบนั้น ผมเป็นอะไร?!ทำอย่างนี้มันไม่ดีกับไอช่าเลยไม่ใช่รึไง? แบบนี้เหมือนกับ...เหมือนกับผมกำลังรังเกียจ และหวาดกลัวเธออยู่...!!?
                เหงื่อในผ้าพันแผลที่คอเหมือนจะซึมมาแตะที่รอยกัดที่คอของผมความเจ็บปวดนั่น ยังชัดเจนอยู่เลย ชัดเจนในความรู้สึก และความทรงจำของผมความทรงจำ...เมื่อคืน...
                                กร่อบ...!!!
                                                “!!!!”                     
มั่บ!!!
                ผมกระตุกมือขึ้นมากุมที่คอของตัวเองหลังจากเสียงเมื่อคืนแทรกขึ้นมาในความจำอย่างชัดเจนไอช่าเป็นเทพไม่ใช่เหรอ?นอกจากพวกผีดิบแล้ว เทพ...จำเป็นต้องดื่มเลือดมนุษย์ด้วยเหรอ?แต่ไม่ใช่...ผมลืมบางอย่างไป...ก่อนที่จะมาเป็นเทพไอช่าเคยเป็น...เธอเคยเป็นปีศาจมาก่อน
                                    “ทาคุยะจัง~ลงเมล็ดเสร็จรึยังจ๊ะ?”
                                                “...ยังเลยฮะ”
                บ้ากันไปใหญ่แล้ว...เพราะมัวแต่คิดอย่างอื่น ผมเลยไม่เป็นอันทำงานขึ้นมาซะอย่างนั้น แล้วที่สำคัญถึงไอช่าจะเคยเป็นปีศาจมาก่อนก็จริง แต่นั่น ก็ตั้งเป็นร้อยปีมาแล้วนี่เอาแต่คิดเองกลัวเอง แล้วทำท่าทางรังเกียจหรือหวาดกลัวใส่กันแบบนี้ผมว่ามันแย่สิ้นดี...พอคิดแบบนั้นจู่ๆผมก็โมโหตัวเองที่เผลอคิดเกลียดกลัวไอช่าแบบเมื่อกี๊ขึ้นมาเลยแฮะ(_ _)*งั้นหลังจากทำงานเสร็จผมจะไปคุยกับเธอตรงๆ เพราะผมกับไอช่า เราต้องช่วยกันในหลายๆเรื่องไปอีกนานแน่ๆดีล่ะ...ต้องเข้าหาล่ะนะ
                                                “ทาคุ...ยะ”             “แว้ก!!!~!!!O[]O;;”
                                                “.......”                     “ข...ขอโทษทีนะ ไอช่าแบบว่า...เหม่อไปนิดน่ะ^O^;ว”
“อย่างที่คิดนายแปลกๆไปนะ วันนี้น่ะ...”            “คือ...”
“เหมือนนายกำลัง...กลัว...ชั้น?”          “........”
“...ถ้านายเงียบ...ชั้นจะถือว่าใช่”          “ชั้น...”
            ถึงจะตั้งใจไว้ว่าจะทำความเข้าใจกับไอช่า...แต่ตอนนี้ผมควรจะพูดอะไรดีล่ะ?ที่สำคัญไอช่าเองก็ดูท่าทีของผมออก ผมควรจะพูดอะไรบางอย่างออกไป เพื่อไม่ให้ทุกๆอย่างมันดิ่งลงเหวไปยิ่งกว่านี้
                                                “ไอช่าจัง~มาช่วยป้าทำครัวหน่อยสิยุ่งอยู่รึเปล่าจ๊ะ?”
                                                “......”             “เหมือนป้าโลล่าจะอยากให้ชั้นช่วย แต่ว่า...หลังจากเสร็จงานเราคงต้องคุยกันหลายเรื่อง ทาคุยะ อย่างเช่น...”
                                                “......”
                                                “เรื่องแผลที่คอของนาย...มันมาจากใหนกัน?”
มิ้ง~มิ้ง~มิ้ง~...หมี่งงงงง~
            (. .)         ปึด...ปึด...(เสียงม้วนต้นหญ้าเล่น)
มิ้ง~มิ้ง~มิ้ง~...หมี่งงงงง~
            (. .)         ปึด...ปึด...ปึด...(ก็ยังคงม้วนหญ้าเล่น...)
มิ้ง~มิ้ง~มิ้ง~...หมี่งงงงง~
                (. .)         ปึด...ปึ้ด!(ขาด-*-;;)
                                    “หนี...ออกมาซะแล้วสิ(. .)”
                อย่างที่พูดหลังจากที่รีบทำงานฟาร์มให้เสร็จก่อนที่ไอช่าจะออกมาผมก็...หนีออกมาจากฟาร์มโดยที่ไม่ทันคิดด้วยซ้ำ มารู้ตัวอีกที ตัวเองก็มาอยู่ที่ย่านการค้าที่เมืองอื่นแล้ว=___=;;ยังดีที่ผมยังมีสติพอที่จะอาบน้ำอาบท่าแล้วแต่งตัวมาในเมืองได้เพราะขืนมาทั้งสภาพชุดทำงาน คนรอบๆได้มองผมกันตาย=///=;;
                                                “เฮ้อ~..เรานี่มัน...แย่ชะมัด”
                                                “ที่ว่าแย่นี่อะไรเหรอคะ?ทาคุยะซัง(‘ ‘)”
                                                “แว้ก~!!!!O[]O;;;;”
พลั่ก!!!
                ผมสะดุ้งอีท่าใหนไม่รู้ถึงพลัดตกลงมาจากม้านั่งริมทางเอาได้ เออ...ดี เจ็บตัวมันให้ได้ทุกตอนไม่อย่างใดก็อย่างนึงสิน่าTT^TTผมลุกขึ้นมาและปัดๆข้างหลังเล็กน้อยก่อนจะหันไปเจอกับเจ้าของเสียงที่คุ้นหู
                                                “ข...ขอโทษค่ะ...ชั้นคงทำให้ตกใจ(. .);;”
                                                “อ...อื้อ~...ไม่เป็นไรๆชั้นมันพวกขวัญอ่อนน่ะ อ่ะฮ่ะๆๆๆ^O^;;”
                                                “แล้ว...ทาคุยะซังมาทำอะไรที่นี่เหรอคะ?มาพักผ่อนหลังเสร็จงานเหรอคะ?”
                                                “ก็..ทำนองนั้นน่ะ...ซึบาสะจังล่ะ?”
                                                “มาซื้อของเอาไว้สำหรับงานโรงเรียนน่ะค่ะที่จริงก็มากับโยที่มาช่วยถือของด้วย แต่ว่าตอนนี้...^^;;”
                ผมมองตามซึบาสะที่มองไปข้างหลังของตัวเองและยิ้มออกมาแห้งๆไม่ไกลจากจุดที่ผมอยู่นัก ในตัวห้าง ผมเพ่งมองเข้าไปจนเจอกับโยที่นั่งหงายหมดสภาพอยู่ข้างๆถุงใส่ของใบโตหลายใบ...
“เยอะ!=O=;;;”           “ค่ะ...^^;;ที่จริงน่าจะเอาไว้มาคราวหน้าบ้างแต่โยรั้นจะซื้อให้เสร็จในวันนี้ไปเลย แถมยังรั้นจะถือไปคนเดียวด้วย(. .);;”
“ด้วยจำนวนขนาดนั้นยัยนั่นไม่มีทางขนไปได้หมดด้วยตัวคนเดียวแน่...”
                เพราะมองดูเฉยๆอย่างเดียวไม่ได้ผมเลยเดินเข้าไปในห้าง เพื่อจะได้ไปช่วยชีวิตของโยที่กำลังจะระเหยไปเพราะสัมภาระกองโตที่วางแหมะอยู่นั่นสภาพของโยที่เคยมีพลังงานเหลือเฟือตลอดเวลาตอนนี้ ดูเหมือนซากที่แห้งใกล้เดี้ยงเต็มที่=___=;;
                                                “โย่ว...”                  “อ...อืวววววว~=O=’ll’l”
                                                “จะตอบรับว่า’อืม’ รึจะ’โย่ว’ตอบก็เอาซักอย่างสิเอามาปนกันอย่างนี้เก็ตลำบากนะ”
                                                “สมกับเป็นทาคุยะคุงงงง~...ไม่เคยทิ้งให้แป้กคนเดียวเลยจริงด้วยยย”
                                                “ใหวมั๊ยนั่น”          “ก็ได้อยู่...แต่อยากกินซอร์ฟครีมจัง-w-+”
                                                “อืมท่าจะยังดูดีอยู่ งั้น ชั้นจะถือแค่ส่วนของซึบาสะจังละกัน”
                                                “ทาคุยะ...นายมันอำมหิต=___=;;”
                โยเงยหน้าขึ้นมาและดึงผ้าขนหนูที่โปะตาอยู่ลง หว่ะ...สภาพยัยนั่นโทรมได้อีก=O=;;
                                                “เหมือนชั้นไปเรียกทาคุยะคุงมาลำบากด้วยเลย...”
                                                “ไม่เป็นไรหรอกชั้นปล่อยให้ซึบาสะจังถือไอ้คลังแสงแบบนี้ไม่ได้หรอก อย่าคิดมากเลย...นะ^^”                         “ใจดีจังนะคะ ทาคุยะซังเนี่ย^^”
                พอโดนชมต่อหน้าขึ้นมาผมก็เขินเป็นนะ=___=///ยิ่งเป็นซึบาสะจังด้วยผมเลยต้องแกล้งเปลี่ยนประเด็นไปก่อน เดี๋ยวพอประหม่าได้ที่เดี๋ยวเสียศูนย์ซะอีก...
                                                “เห~!!ทาคุยะจะช่วยเหรอ!!ยอดไปเลย นี่ๆ!!ช่วยถือไอ้นี่ทีสิ แบบว่าหนักมากมาย!อ้อ...อันนี้ด้วยนะนี่ด้วย ถุงนี้ด้วย>w<++”
โป๊ก!!!
                                                “มากไปแล้วยัยขี้เกียจอันดับหนึ่ง...”
                                                “หัวชั้นจะแยกเป็นสองซีกแล้วซาเนียมือหนักมากT[]T;;;”
                ผมกะพริบตามองซาเนียที่เดินเข้ามาในกลุ่มและทิ้งมะเหงกลูกโตลงกลางหัวของโยจนมีเสียงโป๊กแน่นๆดังออกมา ก็นะยัยนั่นมือหนักเอาการนี่ ผมโดนตบไปทีนึงยังจำเลย(_ _);;
                                                “ขอบใจที่ช่วยละกัน...เพราะมีของบางอย่างที่พวกเราถือกันไปลำบาก”
                                                “ได้อยู่แล้วยังไงตอนนี้ก็ว่างแล้วด้วย”              
                                                “ว่างที่ว่างานของนายคงไม่มีอะไรขาดไปนะ--+”
                                                “ครับ!!ไร้ที่ติ...แน่นอนครับ(=[]=);;7!!”
                พอเจอดวงตาที่เหมือนแมวจ้องหนูของซาเนียผมกลับรู้สึกกลัวตายขึ้นมาตงิดๆแฮะ ถ้าจะทำอะไรยังไงขอให้ผมได้ทำประกันชีวิตก่อนนะแต่ทางที่ดีอย่าดีกว่า ผมยังรักชีวิตอยู่T^T
                                                “แล้วก็...นี่”
                                                “ชั้นไม่อ่านอะไรที่เล่มหนาๆแบบนี้...อะไรเนี่ยสมุดโทรศัพท์(. .)”
ผัวะ!!!
                ผมโดนเข้าแล้ว!!!T[]T#ไม่ใช่มือของซาเนีย เพราะมันหนักกว่าผมเจอไอ้หน้าสือเล่มหนาเท่ากำแพงบ้านทุบเข้ากลางกะโหลกเลย!!!แย้ก!!!หัวโผ้ม!ผมอาจสูญเสียความทรงจำ!!กะโหลกร้าว!!เลือดคั่งในสมอง!!!หมอ!!ผมต้องการหมอ!!\(T[]T)/  
                                                “บันทึกเหตุการณ์ต่างๆในเมืองนี้ว่ากันง่ายๆ เรื่องต่างๆที่เกิดในเมืองนี้ ทุกอย่างในรอบกว่าร้อยปีถูกบันทึกไว้ในหนังสือนี่...แน่นอน ทุกอย่างละเอียด...ยิบ...”
                ยิบ...เลยด้วยนะ...
                แต่...เดี๋ยวก่อน...เมื่อกี๊ซาเนียบอกว่า ทุกอย่าง ในรอบร้อยปี ของเมืองเมืองนี้ ก็หมายความว่าในนั้นก็ต้องมี...
                                                “เมืองนี้...ที่ว่า...รวมถึง โอชิน?”
                                                “มันก็แน่อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?”
                ผมยื่นมือไปเพื่อจะหยิบหนังสือในมือของซาเนียมาอย่างรวดเร็วแต่ทว่า แม่เสือมือไวต่อหน้าของผม เอไวกว่ามาก ก่อนที่มือของผมจะสัมผัสกับหนังสือมันกลับถูกดึงหนีไปซะก่อน ซาเนียดึงหนังสือกลับมา ไม่ให้ผมได้หยิบมันไป เอ้ย!!!=O=;;
                                                “หนังสือนี่ชั้นใช้บัตรนักเรียนชั้นยืมมานะ”
                                                “ชั้นจะรักษามันยิ่งชีพเลยอ่ะ=___=+”
                                                “ของพวกนี้มันหนักเอาเรื่องแฮะ...ถ้าไม่มีใครอาสาถือให้ ชั้นควรเอาเจ้านี่ไปคืนซะ จะได้เบาลงไปหน่อย(‘ ‘)++”
                                                “ได้โปรดให้ผมถือของให้ท่านซาเนียและผองเพื่อนด้วยเถอะครับ(=[]=)7”
                                                “เข้าใจอะไรง่ายดีแฮะนายเนี่ย(‘ ‘)”
                ซาเนีย...เธอมันปีศาจร้าย... ยิ่งกว่าตัวจริงที่ชั้นรู้จักอีกด้วย=O=;;
แฮ่ก...แฮ่ก...แฮ่ก...(‘w’)
                                    “เก่งมากจ้ะ...เปาจิ”
                ชั้นรับลูกบอลสีแดงมาจากเปาจิและลูบหัวเจ้าตัวเล็กต่อหน้าไปด้วย หลังจากที่ชั้นออกมาจากบ้านของป้าโลล่าก็อย่างที่คิด... ทาคุยะหลบหน้าชั้นไปแล้ว...งานโอชินกำลังจะเริ่มและตานั่นก็มีภาระหลายอย่าง กับเรื่องอีกหลายเรื่องให้คิดให้ทำ บางครั้ง...ไม่สิ... บ่อยครั้งเลยมากกว่า ที่ชั้นมักจะคิดแต่เรื่องของทาคุยะว่าต้องเจอกับเรื่องอะไรมากมายเท่าใหร่ และหมอนั่นรับมันทั้งหมดได้ยังไงต้องการให้ใครบางคนช่วยมั๊ย ต้องการใครซักคนคอยให้กำลังใจมั๊ยและชั้น...พอจะช่วยอะไรได้มั๊ย?ชั้นอยากจะช่วยทาคุยะบ้าง มากกว่าจะรอให้หมอนั่นมาช่วยฝ่ายเดียว
                แต่ว่า...เรื่องทุกอย่างมันดูแย่...เพราะจู่ๆ ไม่รู้ว่าทำไมหรือเพราะอะไร... ตั้งแต่เมื่อเช้า ทาคุยะกำลังทำท่าทางเหมือนเค้ากลัวชั้น หมอนั่นไม่เคยทำแบบนั้นมาก่อนไม่เคยเลย...แต่แล้ว...ทำไมล่ะ
                                                “...ท่าน...เอ่อ ไอช่าจัง”
                                                “...คะ?”                  “แดดเริ่มแรงแล้ว เข้าไปหลบแดดตรงชานบ้านดีกว่ามั๊ย?”
                                                “.........”                   “......”
                แม้ลุงแม็คจะเรียกให้ชั้นไปนั่งเล่นที่หน้าบ้านแต่ว่าในใจลึกๆ ชั้นก็ยังอยากรออยู่ตรงนี้มากกว่าตรงรั้วฟาร์มที่มองลงไปที่ป้ายรอรถประจำทางได้ เพราะตอนที่หมอนั่นกลับมา ชั้นจะได้เห็นถึงชั้นจะรู้ ว่าทาคุยะคงยังไม่กลับมาเร็วๆนี้ก็ตาม...
ปุ...
                                                “(‘ ‘ );;”
                หมวกใบนึงถูกกดสวมลงบนหัวของชั้นพอหันกลับไป ลุงแม็คก็ยืนอยู่ข้างหลังชั้นแล้ว
                                                “ไอ้เด็กใจแตกนั่นคงยังไม่กลับมาเร็วๆนี้หรอก รถเข้าหมู่บ้านมันมีชั่วโมงละคันเองด้วย...”                                     “........”
                                                “ฟู่...~พอดีเลยลุงต้องเอาผลผลิตของทาคุยะเข้าไปส่งวันนี้ด้วย ไปกัน”
                                                “ไปใหน?”
                ลุงแม็คหยิบบุหรี่ในปากออกมาหลังจากมันหมดก้นกรองและเดินไปที่โกดัง
                                                “ไปในเมือง- -+ บางที่ ไอ้บ้านั่นอาจจะเดินเตร่อยู่แถวๆนั้นแหละ”



------------------------------------------------------------------------------**
ทีเเรกก็ว่าจะเขียนเป็นเรื่องสั้นอ่านเล่นฆ่าเวลาเเท้ๆ เเต่ไหงดัดเเปลงเนื้อเรื่องไปๆมาๆเเล้วมันกลายมาเป็นเรื่องที่ยาวกว่าที่คิดขนาดนี้กันได้ล่ะเนี่ย(-*-);;ว))
ตอนนี้ คงไม่ต้องกังวลเรื่องเข้ารับราชการทหารเเล้ว ใบดำมันอร่อยจริงๆให้ตาย=w=++(.me//เเอบเสียดาย พอเห็นหลานสาวคนที่คุมฝึก น้องเค้าเเบบว่า...บร๊ะ!!!T^T**)

โพสต์ 9-4-2014 20:51:56 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2

สนุกมากๆๆๆเลยค่ะ ไม่รู้เหมือนกันน่ะค่ะว่าใบดำโดนหรือเปล่าแต่หนูอยากบอกว่าอย่าโดนเลยค่ะ เดียวไม่อ่านต่อน่ะคะ

แสดงความคิดเห็น

ไม่ๆๆๆหรอกค่ะ  โพสต์ 9-4-2014 21:02
คงได้อยู่ด้วยกันอีกนานเเน่ๆเลยล่ะครับ^^ อย่าทิ้งกันก่อนล่ะ  โพสต์ 9-4-2014 20:55
โพสต์ 11-4-2014 16:55:01 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2

สนุกมากๆๆเลยครับ
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 8-12-2016 05:13 , Processed in 0.064920 second(s), 24 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้