ดู: 414|ตอบกลับ: 5
พลิกวิถีแปลงโลก

THE RUBICK

ตอนที่ 4. ตุ๊กตาไขลานกับหมีเท็ดดี้แบร์



            “ไงสวัสดีครับเด็กใหม่ทุกท่านผมเป็นคนคุมฐานนี้เอง”
            “แล้วภารกิจให้ทำอะไรล่ะคะ?”
            ฉันถามเขาไปเพราะต้องการจะไปพักแล้วอ่อนี่ฉันมาริเองค่ะตอนนี้พวกเรากำลังได้รับการรับน้องจากรุ่นพี่ปีสามของโรงเรียนฟูจิคามินี่เป็นภารกิจที่สองแล้วเอาล่ะพยายามเต็มที่ล่ะ
            “อ่ะเอานี่ไป”
            เขายื่นกระดาษที่เขียนอะไรบางอย่างเอาไว้“ถ้าสามารถเอาชนะผู้คุมฐานนี้ได้ก็ถือว่าภารกิจสำเร็จทันที” งั้นเหรอ?
            “หมายความว่ายังไงครับเนี่ย?
            “ก็หมายความว่าภารกิจนี้พวกคุณต้องเอาชนะผมให้ได้น่ะสิอ่านแล้วน่าจะเข้าในง่ายนะถ้าเข้าใจแล้วเริ่มได้!!!!”
            อย่างไม่รอช้าฟุมะกับภูผาก็กระโจนเข้าหาเป้าหมายอย่างรวดเร็วแต่....ก็ไม่เร็วพอรุ่นพี่หลบการโจมตีของทั้งสองได้อย่างสวยงามแล้วหันมาบอกว่า
            “ใช้ได้ดีนี่แต่ว่านะพละกำลังอย่างเดียวน่ะมันไม่พอหรอก”
            คุมะโจมตีเข้าไปอีกครั้งผลก็คือวืดจนไปชนกำแพงแต่ว่ากำแพงนั้นก็ไม่ได้แตกแต่อย่างใดแต่ที่แตกน่ะคือมือของคุมะเองตอนนี้มันชุ่มไปด้วยเลือดสีแดงสดทันทีที่เก็นเห็นเลือดเขาก็แน่นิ่งไป
            “เจ้าหนูถ้ากลัวเลือดน่ะอยู่บนโลกที่มีแต่การย่างชิงแบบนั้นไม่ได้หรอกนะ!!”
            เมื่อ 12 ปีก่อน...........
            “เก็น!!! รอด้วยสิเก็นรอเดี๋ยว!!”
            “พี่มาริก็มาเร็วๆสิอย่างชักช้าเดี๋ยวคุณซานต้าก็หนีไปหรอกฮะๆๆ”
            “แต่นี่มันยังไม่คริสมาสต์เลยนะ”
            ฉันและเก็นวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนานในสวนของคฤหาสน์หลังโตของท่านพ่อแล้วท่านแม่ท่านทั้งสองใจดีมากจริงๆพวกเรารักท่านไม่ว่ายังไงก็ไม่มีวันเกลียด....
            “พี่มาริ!! เร็วๆสิลุงซานต้าจะไปแล้วนะ”
            “จ้าๆ”
            เก็นน่ะเป็นเด็กที่มีเซนส์ดีตั้งแต่เด็กจนเหมือนกับว่าสามารถรู้เรื่องราวในอนาคตที่ไม่ไกลนักได้แต่ก็นะคงไม่ใช่พลังจ่งพลังจิตอะไรหรอกก็คงแค่บังเอิญล่ะมั้งส่วนตัวฉันก็ไม่มีอะไรพิเศษนอกจากหัวดีกับกินเก่งเท่านั้นหน้าที่ของฉันก็แค่เรียนให้ท่านพ่อและท่านแม่ยินดีและสามารถเอาไปอวดคนอื่นได้เท่านั้นแหละ
            “ห้องนี้ไงๆที่ลุงซานต้าอยู่พวกเราเข้าไปกันเถอะ”
            เก็นวิ่งมาหยุดอยู่ที่ห้องนอนของท่านพ่อและท่านแม่ฉันชักจะสังหรใจไม่ดีซะแล้วสิอาจจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็ได้ถึงแม้วันนี้จะไม่ใช่วันพิเศษอะไรแต่ในคฤหาสน์แห่งนี้ก็ยะงคึกครื้นเพราะพวกสัตว์และคนที่เข้าออกคฤหาสน์อย่างไม่ขาดสายจนฉันล่ะปวดหัวแทนเลยล่ะ
            “พี่ว่าอย่าเข้าไปกวนท่านพ่อกับท่านแม่เลยนะพี่ว่าท่านคงมีธุระอยู่น่ะอย่าพึ่งเข้าไปเลย”
            “ก็ได้ครับ”
            เก็นทำหน้าจ๋อยเหมือนกับอดได้ของขวัญวันเกิดฉันเองก็ไม่ได้อยากขัดหรกแต่ยังไงพวกเราก็ไม่ควรไปยุ่งจนเกินควร
            “พี่ครับๆเราไปหา มาเรีย กันมั้ย?”
            “ไปสิๆไปหาอะไรทานกันดีกว่าเนอะ”
            พวกเราทั้งสองคนเป็นพี่น้องที่สนิทกันมากเราเป็นฝาแฝดกันฉันเป็นแฝดผู้พี่ส่วนเก็นเป็นน้องถึงจะเป็นฝาแฝดกันแต่เราก็ไม่ได้หน้าเหมือนกันอะไรซักนิด
            “นี่คุณมาเรียคะ!! สวัสดีค้า..........”
            “มาเรียซังขอ ริซอตโต้แอปเปิ้ลครับ”
            “หนูขออาหารชุดฤดูใบไม้ผลินะคะ”
            “รอสักครู่นะคะคุณหนู”
            เธอคนนี้คือคุณมาเรียเป็นหัวหน้าแม่บ้านถึงเธอจะเป็นสาวอยู่แต่ฝีมือของเธอนั้นสุดยอดเหมือนแม่บ้านแก่ๆที่มักปรากฏในการ์ตูนอนิเมะ หรือนิยายมาเรียนั้นดูแลพวกเราอย่างรักและห่วงใยดูแลพวกเราไม่ต่างจากลูกเลยล่ะ
            “อ่าวคุณหนูเข้ามาเล่นข้างในแล้วเหรอครับงั้นผมคงต้องไปรดดอกกกราเซีย ซะแล้วสิ”
            ลุงคนนี้คือ ลุงเริงในสมัยก่อนท่านเป็นคนดังในเว็บไซต์ชื่อดังอย่างยูทูปและเฟสบุ๊คเพราะคลิปที่แกลงแต่ตอนนี้แกเป็นคนจัดสวนของคฤหาสน์แห่งนี้ไม่ใช่แค่ลุงแกเท่านั้นที่งานแสดงดนตรีใกล้ๆนี้ยังได้ยินมาว่ามีชายที่ชื่อพุด เคยมาร้องเพลงจนทำให้คนที่มาฟังหมดสติไปถึงสามสิบกว่าคนเลยทีเดียว
            “สวัสดีครับ/ค่ะลุงเริงเหนื่อยหน่อยนะ”
            “นี่คุณลุงคะ?”
            “มีอะไรเหรอครับคุณมาเรีย?”
            “อย่าลืมสัญญานะคะว่าถ้าอยู่ที่นี่ห้ามพูดแบบในคลิปเมื่อหลายปีก่อนน่ะ”
            “ครับๆ”
            สิ้นเสียงลุงแกก็เดินออกจากประตูตรงไปทำหน้าที่ของแกส่วนมาเรียก็เอาอาหารมาเสิร์ฟให้พวกเราที่กำลังรอจนไส้กิ่ริซอตโต้ที่ส่งกลิ่นอันแสนหอมกรุ่นกับความชุ่มช่ำของแอบเปิ้ลที่เข้ากันได้อย่างดีแล้วอาหารชุดฤดูใบไม้ผลิที่มีข้าวสวยร้อนๆปลาแซลมอนย่างเกลือ ซุปสาหร่ายและไก้เทอริยากิสีเหลืองทองกลิ่นที่หอมคุ้งไปทั่วคฤหาสน์
            “เรารีบทานกันเถอะเก็นเดี๋ยวคุณวิลเลี่ยมจะมารับแล้วนะ”
            “ครับๆ”
            พวกเรารีบทานเพื่อให้ทันเวลาที่คุณวิลเลี่ยมคนขับรถจะมารับพวกเราไปโรงเรียนประถมที่อยู่ใกล้ๆนี้หลังจากที่ทานเสร็จฉันก็รีบไปหยิบกระเป๋าบนห้องนอนของฉันเองเก็นก็ไปเอากระเป๋าเช่นเดียวกัน
            “ไงฟลัฟฟี่วันนี้ก็น่ารักเหมือนเคยนะ”
            ฉันพูดกับตุ๊กตาหมีที่ท่านแม่ซื้อเป็นของขวัญวันเกิดเมื่อตอนสองขวบมันเป็นสิ่งที่สำคัญกับฉันมากถ้าขาดมันไปฉันคงจะนอนไม่หลับเป็นแน่
            “พี่ครับๆผมเอาเร็นไปด้วยได้มั้ยอ่า?”
            “ได้สิๆยังไงพี่ก็ห้ามนายไม่ได้หรอกจริงมั้ยล่ะ?”
            “แฮะๆ”
            ก็เช่นเดียวกับฟลัฟฟี่ เร็นก็เป็นของขวัญที่ให้เก็นมาตั้งแต่เด็กเป็นรถไขลานที่เก็นรักมากๆซึ่งเขาไม่เคยเอาห่างจากตัวเลยแม้แต่ครั้งเดียวหลังจากพวกเราหยิบข้าวของสำภาระต่างๆเสร็จก็รีบเดินไปรอที่ห้องโถงใหญ่เพื่อรอคุณวิลเลี่ยมในเวลาไม่นานเสียงรถม้าของบ้านก็ดังใกล้มาเรื่อยๆจนหยุดลงตรงบริเวณหน้าคฤหาสน์
            “คุณวิลเลี่ยมมาแล้วล่ะมั้งครับพี่เราไปกันเถอะ”
            “อื้อ”
            ฉันและเก็นรีบวิ่งไปที่ประตูในทันทีเพราะเวลาลาไม่คอยท่าใกล้เวลาเริ่มเรียนของโรงเรียนแล้วเราจึงรีบเท่าที่จะรีบได้เราทั้งสองคนรีบเปิดประตูอย่างไม่รอช้าแต่ว่า....
            “อย่านะเก็นมาริรีบถอยมาจากประตูนั่นเร็วเข้า!!!!!”
            เสียงของลุงเริงดังขึ้นราวกับว่าเกิดเหตุการณ์อันแสนจะเลวร้ายพอๆกับเหตุการณ์“SecondImpack” ในเรื่องอีวาเกเลี่ยนแต่คงจะเกินไปหน่อยพวกเราแน่นิ่งกับภาพที่อยู่ตรงหน้า
            “หนีไปเร็วสิครับคุณหนู!!!”
            ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้พวกเราแทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเองภาพนั้นก็คือคุณวิลเลี่ยมคนขับรถของคฤหาสน์พร้อมกับปืนลูกซองขนาดใหญ่ที่กำลังจ่ออยู่ที่หัวของคุณลุงทำสวนที่แสนน่าสงสาร
            “หุบปากไปตาแก่”
            “หนีไปเร็วครับทุกคน!!!”
            “ยังไม่เงียบอีก!!”
            สิ้นเสียงพูดของคุณวิลเลี่ยมไกปืนได้ถุกง้างออกพร้อมลูกกระสุนของปืนลูกซองที่พุ่งเข้าทำลายสมองของคุณลุงที่พวกเรารักตอนนี้เสื้อของฉันเต็มไปด้วยเลือดและไขสมองที่กระจายด้วยแรงของปืนพวกเราแน่นิ่งไม่สามารถไปไหนได้
            “เอาล่ะคุณหนูทั้งสองเชิญหลับให้สบายนะ”
            ...............ปั้ง!!!!.....................................................ปั้ง!!............................
            เสียงปืนดังสนั่นไปทั่วทั้งคฤหาสน์ที่แสนจะกว้างใหญ่ไพศาลฉันไม่รู้สึกอะไรอีกต่อไปแล้วรู้ตัวอีกทีก็นอนจมกองเลือดไปซะแล้วรับรู้ได้แค่ความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วร่างกายสายตาเริ่มเลือนลางก่อนที่สติจะหายไปสิ่งที่เห็นเป็นสิ่งสุดท้ายก็แค่..................รอยยิ้มมุมปากของชายผู้ถือปืนลูกซอง.....................ในอดีตท่านแม่มักเล่านิทานให้ฟังก่อนนอนเป็นเรื่องราวของ ตุ๊กตาไขลานกับหมีดำผู้ดูแลป่าเรื่องราวก็เป็นดังนี้กาลครั้งหนึ่งนานแสนนานตรงเนินเขาใกล้ภูเขากองขยะที่เต็มไปด้วยของที่ถูกทิ้งวันนั้นหมีผู้ดูแลป่าได้กำลังสำรวจสิ่งที่สามารถใช้ได้อยู่แล้วเขาก็เจอ......แล้วเขาก็
            ..........ปั้ง!!!.....................ปั้ง.....................................ปั้ง!!!...
            “นังนี่จะตายแล้วยังไม่เจียมอีกนะดูลูกแกที่นอนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้นสิ!!!”
            เขาก็เจอกับตุ๊กตาไขลานที่ถูกทิ้งเพราะลานของมันที่หักทำให้ไม่สามารถเล่นได้อีกต่อไปมันเอาแต่ร้องไห้ฟูมฟายเพราะถุกเจ้านายที่แสนไว้ใจทิ้ง...........ทิ้งไว้......................................เพียงลำพัง
เจ้าหมีตามหน้าชิ้นส่วนที่สามารถใช้เพื่อซ่อมตุ๊กตาได้อย่างเอาเป็นเอาตายแต่ก็หาไม่เจอไม่ว่ายังไงก็หาไม่เจอ...........
            “ฮ่าๆๆๆในที่สุดในที่สุดข้าก็ได้ของในคฤหาสน์แห่งนี้มาครอบครองจนได้”

            เจ้าหมีหาเศษชิ้นส่วนชิ้นแล้วชิ้นเล่าชิ้นแล้วชิ้นเล่าแต่ก็ไม่เจอขนาดที่สามารถใช้ได้เลยแม้แต่อันเดียวแต่แล้วปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้นเจ้าหมีได้ยินเสียงของนาฬิกาเรือนเก่าที่ถูกทิ้งพอเข้าไปดูใกล้เฟืองของมันขนาดพอดีกับเจ้าหุ่นเลยล่ะ....พอดีเลย
            “ข้าทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้วที่ต้องคอยเอาแต่ดูแลม้ารับส่งเด็กข้าอยากมีชีวิตที่ดีกว่านี้”
            เจ้าหมีไม่รอช้าเอามันไปใส่ให้กับเจ้าหุ่นทันทีเจ้าหุ่นก็เริ่มทำงานแล้วทั้งสองก็ได้เป็นเพื่อนกันเจ้าหุ่นเป็นที่รักของสัตว์ป่าต่างๆเป็นอย่างมากเพราะมันช่วยทำงานและช่วนงานต่างๆของสัตว์ในป่าแต่........วันหนึ่ง.....................
            “เงินฮ่าๆๆๆเงินๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”
            นายพราณก็เขามาในป่าเพื่อล่าสัตว์สัตว์ป่าทุกตัวต่างหนีเอาตัวรอดเพื่อให้สัตว์ทุกตัวรอดไปได้เจ้าหมีกับหุ่นลานก็ช่วยกันสู้กับพราณป่าใจร้ายอย่าเอาเป็นเอาตายแต่แล้วนายพราณก็ยิงไปที่เจ้าหมีทันใดนั้นเอง.....
            “แกน่ะมันคนทรยศคุณนายกับคึณผู้ชายไว้ใจนายจึงให้นายทำงานที่นี่ทั้งอาหารเงินท่านก็ให้นายแต่นายกลับ!!”
            “เธอน่ะมันโง่เองมาเรีย.......เงินมาอยู่ตรงหน้าแล้วแท้ๆยังไม่หาโอกาศกอบโกยกำไรจากพวกคนรวยหน้าโง่พวกนี้อีก”
            “ก....................แกมันคน.....”
            เจ้าหมีก็ล้มลงส่วนเจ้าหุ่นก็ถูกทำลายไปครึ่งนึงทั้งสองไม่เคยเสียใจกับการกระทำของทั้งสองเลยเพราะว่าทั้งสองได้ช่วยชีวิตสัตว์ทั้งป่าเอาไว้ได้ทั้งสองจะมีความสุขตลอดไปในความทรงจำของสัตว์ในป่าทุกตัว............................................ตลอด..................ไป
            “..........ท..ร..ย.ศ.........”
            ....................ปั้ง!!!!!แผละ....................
            เสียงของปืนดังขึ้นอีกครั้งฉันได้สติกลับคืนมาพร้อมความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วร่างอีกครั้งแต่ก็ไม่สามารถขยับตัวได้แต่สิ่งที่ฉันคิดออกตอนนี้คือข้อคิดจากนิทานที่ท่านแม่เล่าเท่านั้นไม่ใช่ข้อคิดที่ท่านแม่บอกว่าเป็น“ถ้าปกป้องคนอื่นแล้วจะมีความสุขหรอกนะ”แต่เป็นคำที่บอกว่า............................................................................“ความโลภของมนุษย์ไม่มีวันสิ้นสุด” ต่างหากล่ะ
แล้วตัวฉันก็สลบลงไปอีกครั้งแล้วไปตื่นอีกครั้งที่โรงพยาบาลพร้อมกับเก็นในห้องในโรงพยาบาลที่มีแต่สีขาวกลิ่นของยาต่างๆคละคลุ้งไปทั่วพวกเราใช้ชีวิตอยู่ในที่แห่งนี้วันแล้ววันเล่าร่างกายของฉันขยับไม่ได้เนื่องจากโดนกระสุนเข้าใกล้กับกระดูกสันหลังถ้าไม่ได้ฟลัฟฟี่ในกระเป๋าที่ฉันถือไว้ล่ะก็ฉันคงตายไปแล้วหลังจากที่ได้รับการผ่าตัดและกรกายภาพบำบัดครั้งแล้วครั้งเล่าฉันก็กลับมาเดินได้อีกครั้งในตอนนั้นก็ผ่านมา5 ปีแล้วฉันรอดตายมาได้อย่างปาฏิหาริย์เก็นก็เอาแต่เก็บตัวกลายเป็นเด็กที่ไม่ยอมพูดอะไรเลยจนกระทั้ง....
            “อ้าวหนุ่มน้อยทำไมมานั่งอยู่ตรงนี้ล่ะ?”
            คุณป้าวัยกลางคนที่เดินทางมารักษาโรคร้ายอะไรซักอย่างแต่เขาก็ยังสามารถยิ้มแย้มได้อย่างสดใสพยายามเข้ามาคุณกับเก็นครั้งแล้วครั้งเล่าจนผ่านไป1 สัปดาห์เก็นก็เริ่มพูดกับคุณป้าแล้วในสัปดาห์ต่อมาก็ทั้งสองก็ไปเล่นด้วยกันมันทำให้ฉันหายห่วงเพราะน้องชายนั้นกลับมาร่าเริงเหมือนเดิมแล้วและ....สัปดาห์ต่อมาคุณป้าก็จากไปอย่างสงบพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าแต่สิ่งนั้นก็ไม่ทำให้เก็นร้องไห้เพราะเขารู้แล้วว่าตอนนี้คุณป้าได้ไปอย่างมีความสุขก็ดีที่สุดแล้ว......
            “ผมจะไม่ร้องไห้อีกแล้วนะครับคุณป้า.....”
            สิ้นเสียงของรุ่นพี่เก็นก็ยิ้มมุมปากอย่างสะใจอะไรบางอย่างสายตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเขาเอาลิ้นเลียปากราวกับเจอสิ่งที่โหยหามานาน
            “กลัวงั้นเหรอฮ่ะๆๆๆๆอย่าพูดให้ตลกหน่อยเลย........................ชอบต่างหากล่ะ”
            เก็นพุ่งแล้วหายไปด้วยความเร็วสูงแล้วไปโผล่อยู่ทางด้านหลังของรุ่นพี่ทำให้รุ่นพี่และพวกเราได้แต่อึ้งกับภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า
            “อะไรกัน?”
            “เอาออกมาอีกสิเลือดน่ะเอาออกมา!!!!!”
            ตั้งแต่คุณป้าตายเก็นก็กลายเป็นเด็กสอองบุคลิกซึ่งตอนนี้นั้นเขาไม่ใช่เก็นอีกต่อไปแล้วเข้าก็คือ“เร็น”หรือว่าเก็นอีกคนนึงนั่นเองสิ้นเสียงที่เก็นพูดเลือดของรุ่นพี่ก็ไหลทะลักออกมาจากบาดแผล
            “ดด...เดี๋ยวสิฉันยังพูดไม่จบเลย..”
            ความสับสนวุ่นวายกับการรับน้องในโรงเรียนฟูจิคามิยังคงดำเนินต่อไปท่ามกลางความสับสนมีชายคนหนึ่งยืนอยู่บนอาคารเรียนใตอนที่ 4. ตุ๊กตาไขลานกับหมีเท็ดดี้แบร์
            “ไงสวัสดีครับเด็กใหม่ทุกท่านผมเป็นคนคุมฐานนี้เอง”
            “แล้วภารกิจให้ทำอะไรล่ะคะ?”
            ฉันถามเขาไปเพราะต้องการจะไปพักแล้วอ่อนี่ฉันมาริเองค่ะตอนนี้พวกเรากำลังได้รับการรับน้องจากรุ่นพี่ปีสามของโรงเรียนฟูจิคามินี่เป็นภารกิจที่สองแล้วเอาล่ะพยายามเต็มที่ล่ะ
            “อ่ะเอานี่ไป”
            เขายื่นกระดาษที่เขียนอะไรบางอย่างเอาไว้“ถ้าสามารถเอาชนะผู้คุมฐานนี้ได้ก็ถือว่าภารกิจสำเร็จทันที” งั้นเหรอ?
            “หมายความว่ายังไงครับเนี่ย?
            “ก็หมายความว่าภารกิจนี้พวกคุณต้องเอาชนะผมให้ได้น่ะสิอ่านแล้วน่าจะเข้าในง่ายนะถ้าเข้าใจแล้วเริ่มได้!!!!”
            อย่างไม่รอช้าฟุมะกับภูผาก็กระโจนเข้าหาเป้าหมายอย่างรวดเร็วแต่....ก็ไม่เร็วพอรุ่นพี่หลบการโจมตีของทั้งสองได้อย่างสวยงามแล้วหันมาบอกว่า
            “ใช้ได้ดีนี่แต่ว่านะพละกำลังอย่างเดียวน่ะมันไม่พอหรอก”
            คุมะโจมตีเข้าไปอีกครั้งผลก็คือวืดจนไปชนกำแพงแต่ว่ากำแพงนั้นก็ไม่ได้แตกแต่อย่างใดแต่ที่แตกน่ะคือมือของคุมะเองตอนนี้มันชุ่มไปด้วยเลือดสีแดงสดทันทีที่เก็นเห็นเลือดเขาก็แน่นิ่งไป
            “เจ้าหนูถ้ากลัวเลือดน่ะอยู่บนโลกที่มีแต่การย่างชิงแบบนั้นไม่ได้หรอกนะ!!”
            เมื่อ 12 ปีก่อน...........
            “เก็น!!! รอด้วยสิเก็นรอเดี๋ยว!!”
            “พี่มาริก็มาเร็วๆสิอย่างชักช้าเดี๋ยวคุณซานต้าก็หนีไปหรอกฮะๆๆ”
            “แต่นี่มันยังไม่คริสมาสต์เลยนะ”
            ฉันและเก็นวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนานในสวนของคฤหาสน์หลังโตของท่านพ่อแล้วท่านแม่ท่านทั้งสองใจดีมากจริงๆพวกเรารักท่านไม่ว่ายังไงก็ไม่มีวันเกลียด....
            “พี่มาริ!! เร็วๆสิลุงซานต้าจะไปแล้วนะ”
            “จ้าๆ”
            เก็นน่ะเป็นเด็กที่มีเซนส์ดีตั้งแต่เด็กจนเหมือนกับว่าสามารถรู้เรื่องราวในอนาคตที่ไม่ไกลนักได้แต่ก็นะคงไม่ใช่พลังจ่งพลังจิตอะไรหรอกก็คงแค่บังเอิญล่ะมั้งส่วนตัวฉันก็ไม่มีอะไรพิเศษนอกจากหัวดีกับกินเก่งเท่านั้นหน้าที่ของฉันก็แค่เรียนให้ท่านพ่อและท่านแม่ยินดีและสามารถเอาไปอวดคนอื่นได้เท่านั้นแหละ
            “ห้องนี้ไงๆที่ลุงซานต้าอยู่พวกเราเข้าไปกันเถอะ”
            เก็นวิ่งมาหยุดอยู่ที่ห้องนอนของท่านพ่อและท่านแม่ฉันชักจะสังหรใจไม่ดีซะแล้วสิอาจจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็ได้ถึงแม้วันนี้จะไม่ใช่วันพิเศษอะไรแต่ในคฤหาสน์แห่งนี้ก็ยะงคึกครื้นเพราะพวกสัตว์และคนที่เข้าออกคฤหาสน์อย่างไม่ขาดสายจนฉันล่ะปวดหัวแทนเลยล่ะ
            “พี่ว่าอย่าเข้าไปกวนท่านพ่อกับท่านแม่เลยนะพี่ว่าท่านคงมีธุระอยู่น่ะอย่าพึ่งเข้าไปเลย”
            “ก็ได้ครับ”
            เก็นทำหน้าจ๋อยเหมือนกับอดได้ของขวัญวันเกิดฉันเองก็ไม่ได้อยากขัดหรกแต่ยังไงพวกเราก็ไม่ควรไปยุ่งจนเกินควร
            “พี่ครับๆเราไปหา มาเรีย กันมั้ย?”
            “ไปสิๆไปหาอะไรทานกันดีกว่าเนอะ”
            พวกเราทั้งสองคนเป็นพี่น้องที่สนิทกันมากเราเป็นฝาแฝดกันฉันเป็นแฝดผู้พี่ส่วนเก็นเป็นน้องถึงจะเป็นฝาแฝดกันแต่เราก็ไม่ได้หน้าเหมือนกันอะไรซักนิด
            “นี่คุณมาเรียคะ!! สวัสดีค้า..........”
            “มาเรียซังขอ ริซอตโต้แอปเปิ้ลครับ”
            “หนูขออาหารชุดฤดูใบไม้ผลินะคะ”
            “รอสักครู่นะคะคุณหนู”
            เธอคนนี้คือคุณมาเรียเป็นหัวหน้าแม่บ้านถึงเธอจะเป็นสาวอยู่แต่ฝีมือของเธอนั้นสุดยอดเหมือนแม่บ้านแก่ๆที่มักปรากฏในการ์ตูนอนิเมะ หรือนิยายมาเรียนั้นดูแลพวกเราอย่างรักและห่วงใยดูแลพวกเราไม่ต่างจากลูกเลยล่ะ
            “อ่าวคุณหนูเข้ามาเล่นข้างในแล้วเหรอครับงั้นผมคงต้องไปรดดอกกกราเซีย ซะแล้วสิ”
            ลุงคนนี้คือ ลุงเริงในสมัยก่อนท่านเป็นคนดังในเว็บไซต์ชื่อดังอย่างยูทูปและเฟสบุ๊คเพราะคลิปที่แกลงแต่ตอนนี้แกเป็นคนจัดสวนของคฤหาสน์แห่งนี้ไม่ใช่แค่ลุงแกเท่านั้นที่งานแสดงดนตรีใกล้ๆนี้ยังได้ยินมาว่ามีชายที่ชื่อพุด เคยมาร้องเพลงจนทำให้คนที่มาฟังหมดสติไปถึงสามสิบกว่าคนเลยทีเดียว
            “สวัสดีครับ/ค่ะลุงเริงเหนื่อยหน่อยนะ”
            “นี่คุณลุงคะ?”
            “มีอะไรเหรอครับคุณมาเรีย?”
            “อย่าลืมสัญญานะคะว่าถ้าอยู่ที่นี่ห้ามพูดแบบในคลิปเมื่อหลายปีก่อนน่ะ”
            “ครับๆ”
            สิ้นเสียงลุงแกก็เดินออกจากประตูตรงไปทำหน้าที่ของแกส่วนมาเรียก็เอาอาหารมาเสิร์ฟให้พวกเราที่กำลังรอจนไส้กิ่ริซอตโต้ที่ส่งกลิ่นอันแสนหอมกรุ่นกับความชุ่มช่ำของแอบเปิ้ลที่เข้ากันได้อย่างดีแล้วอาหารชุดฤดูใบไม้ผลิที่มีข้าวสวยร้อนๆปลาแซลมอนย่างเกลือ ซุปสาหร่ายและไก้เทอริยากิสีเหลืองทองกลิ่นที่หอมคุ้งไปทั่วคฤหาสน์
            “เรารีบทานกันเถอะเก็นเดี๋ยวคุณวิลเลี่ยมจะมารับแล้วนะ”
            “ครับๆ”
            พวกเรารีบทานเพื่อให้ทันเวลาที่คุณวิลเลี่ยมคนขับรถจะมารับพวกเราไปโรงเรียนประถมที่อยู่ใกล้ๆนี้หลังจากที่ทานเสร็จฉันก็รีบไปหยิบกระเป๋าบนห้องนอนของฉันเองเก็นก็ไปเอากระเป๋าเช่นเดียวกัน
            “ไงฟลัฟฟี่วันนี้ก็น่ารักเหมือนเคยนะ”
            ฉันพูดกับตุ๊กตาหมีที่ท่านแม่ซื้อเป็นของขวัญวันเกิดเมื่อตอนสองขวบมันเป็นสิ่งที่สำคัญกับฉันมากถ้าขาดมันไปฉันคงจะนอนไม่หลับเป็นแน่
            “พี่ครับๆผมเอาเร็นไปด้วยได้มั้ยอ่า?”
            “ได้สิๆยังไงพี่ก็ห้ามนายไม่ได้หรอกจริงมั้ยล่ะ?”
            “แฮะๆ”
            ก็เช่นเดียวกับฟลัฟฟี่ เร็นก็เป็นของขวัญที่ให้เก็นมาตั้งแต่เด็กเป็นรถไขลานที่เก็นรักมากๆซึ่งเขาไม่เคยเอาห่างจากตัวเลยแม้แต่ครั้งเดียวหลังจากพวกเราหยิบข้าวของสำภาระต่างๆเสร็จก็รีบเดินไปรอที่ห้องโถงใหญ่เพื่อรอคุณวิลเลี่ยมในเวลาไม่นานเสียงรถม้าของบ้านก็ดังใกล้มาเรื่อยๆจนหยุดลงตรงบริเวณหน้าคฤหาสน์
            “คุณวิลเลี่ยมมาแล้วล่ะมั้งครับพี่เราไปกันเถอะ”
            “อื้อ”
            ฉันและเก็นรีบวิ่งไปที่ประตูในทันทีเพราะเวลาลาไม่คอยท่าใกล้เวลาเริ่มเรียนของโรงเรียนแล้วเราจึงรีบเท่าที่จะรีบได้เราทั้งสองคนรีบเปิดประตูอย่างไม่รอช้าแต่ว่า....
            “อย่านะเก็นมาริรีบถอยมาจากประตูนั่นเร็วเข้า!!!!!”
            เสียงของลุงเริงดังขึ้นราวกับว่าเกิดเหตุการณ์อันแสนจะเลวร้ายพอๆกับเหตุการณ์“SecondImpack” ในเรื่องอีวาเกเลี่ยนแต่คงจะเกินไปหน่อยพวกเราแน่นิ่งกับภาพที่อยู่ตรงหน้า
            “หนีไปเร็วสิครับคุณหนู!!!”
            ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้พวกเราแทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเองภาพนั้นก็คือคุณวิลเลี่ยมคนขับรถของคฤหาสน์พร้อมกับปืนลูกซองขนาดใหญ่ที่กำลังจ่ออยู่ที่หัวของคุณลุงทำสวนที่แสนน่าสงสาร
            “หุบปากไปตาแก่”
            “หนีไปเร็วครับทุกคน!!!”
            “ยังไม่เงียบอีก!!”
            สิ้นเสียงพูดของคุณวิลเลี่ยมไกปืนได้ถุกง้างออกพร้อมลูกกระสุนของปืนลูกซองที่พุ่งเข้าทำลายสมองของคุณลุงที่พวกเรารักตอนนี้เสื้อของฉันเต็มไปด้วยเลือดและไขสมองที่กระจายด้วยแรงของปืนพวกเราแน่นิ่งไม่สามารถไปไหนได้
            “เอาล่ะคุณหนูทั้งสองเชิญหลับให้สบายนะ”
            ...............ปั้ง!!!!.....................................................ปั้ง!!............................
            เสียงปืนดังสนั่นไปทั่วทั้งคฤหาสน์ที่แสนจะกว้างใหญ่ไพศาลฉันไม่รู้สึกอะไรอีกต่อไปแล้วรู้ตัวอีกทีก็นอนจมกองเลือดไปซะแล้วรับรู้ได้แค่ความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วร่างกายสายตาเริ่มเลือนลางก่อนที่สติจะหายไปสิ่งที่เห็นเป็นสิ่งสุดท้ายก็แค่..................รอยยิ้มมุมปากของชายผู้ถือปืนลูกซอง.....................ในอดีตท่านแม่มักเล่านิทานให้ฟังก่อนนอนเป็นเรื่องราวของ ตุ๊กตาไขลานกับหมีดำผู้ดูแลป่าเรื่องราวก็เป็นดังนี้กาลครั้งหนึ่งนานแสนนานตรงเนินเขาใกล้ภูเขากองขยะที่เต็มไปด้วยของที่ถูกทิ้งวันนั้นหมีผู้ดูแลป่าได้กำลังสำรวจสิ่งที่สามารถใช้ได้อยู่แล้วเขาก็เจอ......แล้วเขาก็
            ..........ปั้ง!!!.....................ปั้ง.....................................ปั้ง!!!...
            “นังนี่จะตายแล้วยังไม่เจียมอีกนะดูลูกแกที่นอนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้นสิ!!!”
            เขาก็เจอกับตุ๊กตาไขลานที่ถูกทิ้งเพราะลานของมันที่หักทำให้ไม่สามารถเล่นได้อีกต่อไปมันเอาแต่ร้องไห้ฟูมฟายเพราะถุกเจ้านายที่แสนไว้ใจทิ้ง...........ทิ้งไว้......................................เพียงลำพัง
เจ้าหมีตามหน้าชิ้นส่วนที่สามารถใช้เพื่อซ่อมตุ๊กตาได้อย่างเอาเป็นเอาตายแต่ก็หาไม่เจอไม่ว่ายังไงก็หาไม่เจอ...........
            “ฮ่าๆๆๆในที่สุดในที่สุดข้าก็ได้ของในคฤหาสน์แห่งนี้มาครอบครองจนได้”

            เจ้าหมีหาเศษชิ้นส่วนชิ้นแล้วชิ้นเล่าชิ้นแล้วชิ้นเล่าแต่ก็ไม่เจอขนาดที่สามารถใช้ได้เลยแม้แต่อันเดียวแต่แล้วปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้นเจ้าหมีได้ยินเสียงของนาฬิกาเรือนเก่าที่ถูกทิ้งพอเข้าไปดูใกล้เฟืองของมันขนาดพอดีกับเจ้าหุ่นเลยล่ะ....พอดีเลย
            “ข้าทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้วที่ต้องคอยเอาแต่ดูแลม้ารับส่งเด็กข้าอยากมีชีวิตที่ดีกว่านี้”
            เจ้าหมีไม่รอช้าเอามันไปใส่ให้กับเจ้าหุ่นทันทีเจ้าหุ่นก็เริ่มทำงานแล้วทั้งสองก็ได้เป็นเพื่อนกันเจ้าหุ่นเป็นที่รักของสัตว์ป่าต่างๆเป็นอย่างมากเพราะมันช่วยทำงานและช่วนงานต่างๆของสัตว์ในป่าแต่........วันหนึ่ง.....................
            “เงินฮ่าๆๆๆเงินๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”
            นายพราณก็เขามาในป่าเพื่อล่าสัตว์สัตว์ป่าทุกตัวต่างหนีเอาตัวรอดเพื่อให้สัตว์ทุกตัวรอดไปได้เจ้าหมีกับหุ่นลานก็ช่วยกันสู้กับพราณป่าใจร้ายอย่าเอาเป็นเอาตายแต่แล้วนายพราณก็ยิงไปที่เจ้าหมีทันใดนั้นเอง.....
            “แกน่ะมันคนทรยศคุณนายกับคึณผู้ชายไว้ใจนายจึงให้นายทำงานที่นี่ทั้งอาหารเงินท่านก็ให้นายแต่นายกลับ!!”
            “เธอน่ะมันโง่เองมาเรีย.......เงินมาอยู่ตรงหน้าแล้วแท้ๆยังไม่หาโอกาศกอบโกยกำไรจากพวกคนรวยหน้าโง่พวกนี้อีก”
            “ก....................แกมันคน.....”
            เจ้าหมีก็ล้มลงส่วนเจ้าหุ่นก็ถูกทำลายไปครึ่งนึงทั้งสองไม่เคยเสียใจกับการกระทำของทั้งสองเลยเพราะว่าทั้งสองได้ช่วยชีวิตสัตว์ทั้งป่าเอาไว้ได้ทั้งสองจะมีความสุขตลอดไปในความทรงจำของสัตว์ในป่าทุกตัว............................................ตลอด..................ไป
            “..........ท..ร..ย.ศ.........”
            ....................ปั้ง!!!!!แผละ....................
            เสียงของปืนดังขึ้นอีกครั้งฉันได้สติกลับคืนมาพร้อมความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วร่างอีกครั้งแต่ก็ไม่สามารถขยับตัวได้แต่สิ่งที่ฉันคิดออกตอนนี้คือข้อคิดจากนิทานที่ท่านแม่เล่าเท่านั้นไม่ใช่ข้อคิดที่ท่านแม่บอกว่าเป็น“ถ้าปกป้องคนอื่นแล้วจะมีความสุขหรอกนะ”แต่เป็นคำที่บอกว่า............................................................................“ความโลภของมนุษย์ไม่มีวันสิ้นสุด” ต่างหากล่ะ
แล้วตัวฉันก็สลบลงไปอีกครั้งแล้วไปตื่นอีกครั้งที่โรงพยาบาลพร้อมกับเก็นในห้องในโรงพยาบาลที่มีแต่สีขาวกลิ่นของยาต่างๆคละคลุ้งไปทั่วพวกเราใช้ชีวิตอยู่ในที่แห่งนี้วันแล้ววันเล่าร่างกายของฉันขยับไม่ได้เนื่องจากโดนกระสุนเข้าใกล้กับกระดูกสันหลังถ้าไม่ได้ฟลัฟฟี่ในกระเป๋าที่ฉันถือไว้ล่ะก็ฉันคงตายไปแล้วหลังจากที่ได้รับการผ่าตัดและกรกายภาพบำบัดครั้งแล้วครั้งเล่าฉันก็กลับมาเดินได้อีกครั้งในตอนนั้นก็ผ่านมา5 ปีแล้วฉันรอดตายมาได้อย่างปาฏิหาริย์เก็นก็เอาแต่เก็บตัวกลายเป็นเด็กที่ไม่ยอมพูดอะไรเลยจนกระทั้ง....
            “อ้าวหนุ่มน้อยทำไมมานั่งอยู่ตรงนี้ล่ะ?”
            คุณป้าวัยกลางคนที่เดินทางมารักษาโรคร้ายอะไรซักอย่างแต่เขาก็ยังสามารถยิ้มแย้มได้อย่างสดใสพยายามเข้ามาคุณกับเก็นครั้งแล้วครั้งเล่าจนผ่านไป1 สัปดาห์เก็นก็เริ่มพูดกับคุณป้าแล้วในสัปดาห์ต่อมาก็ทั้งสองก็ไปเล่นด้วยกันมันทำให้ฉันหายห่วงเพราะน้องชายนั้นกลับมาร่าเริงเหมือนเดิมแล้วและ....สัปดาห์ต่อมาคุณป้าก็จากไปอย่างสงบพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าแต่สิ่งนั้นก็ไม่ทำให้เก็นร้องไห้เพราะเขารู้แล้วว่าตอนนี้คุณป้าได้ไปอย่างมีความสุขก็ดีที่สุดแล้ว......
            “ผมจะไม่ร้องไห้อีกแล้วนะครับคุณป้า.....”
            สิ้นเสียงของรุ่นพี่เก็นก็ยิ้มมุมปากอย่างสะใจอะไรบางอย่างสายตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเขาเอาลิ้นเลียปากราวกับเจอสิ่งที่โหยหามานาน
            “กลัวงั้นเหรอฮ่ะๆๆๆๆอย่าพูดให้ตลกหน่อยเลย........................ชอบต่างหากล่ะ”
            เก็นพุ่งแล้วหายไปด้วยความเร็วสูงแล้วไปโผล่อยู่ทางด้านหลังของรุ่นพี่ทำให้รุ่นพี่และพวกเราได้แต่อึ้งกับภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า
            “อะไรกัน?”
            “เอาออกมาอีกสิเลือดน่ะเอาออกมา!!!!!”
            ตั้งแต่คุณป้าตายเก็นก็กลายเป็นเด็กสอองบุคลิกซึ่งตอนนี้นั้นเขาไม่ใช่เก็นอีกต่อไปแล้วเข้าก็คือ“เร็น”หรือว่าเก็นอีกคนนึงนั่นเองสิ้นเสียงที่เก็นพูดเลือดของรุ่นพี่ก็ไหลทะลักออกมาจากบาดแผล
            “ดด...เดี๋ยวสิฉันยังพูดไม่จบเลย..”
            ความสับสนวุ่นวายกับการรับน้องในโรงเรียนฟูจิคามิยังคงดำเนินต่อไปท่ามกลางความสับสนมีชายคนหนึ่งยืนอยู่บนอาคารเรียนใหญ่ของโรงเรียน
            “ไม่ได้มานานเลยนะฟูจิคามิไปหาอะไรสนุกๆทำดีกว่า.....”
            ชายคนหนึ่งยืนอยู่บนอาคารเรียนหลักของโรงเรียนลมพัดปลิวไสวซึ่งไม่อาจคาดเดาได้ว่าเหตุการณ์ในอนาคตจะเป็นเช่นไร
            “ไม่ได้มานานเลยนะฟูจิคามิไปหาอะไรสนุกๆทำดีกว่า.....”
            
จบตอน








โพสต์ 12-4-2014 15:16:43 | ดูโพสต์ทั้งหมด
จบแบ้ววววว

ขอบคุณมากเลยเน่อ

แสดงความคิดเห็น

เราขอบคุณก่อน กำลังอ่านอยู่ อิอิ  โพสต์ 12-4-2014 15:29
ฮ่ะขอบคุณที่มาอ่านนะครับ  โพสต์ 12-4-2014 15:20
โพสต์ 12-4-2014 19:36:39 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ตอนแรกยังไม่ได้อ่านเลยจะรู้เรื่องไหมนิ > <"
เดี๋ยวขอไปค้นตอนแรกๆก่อนนะ แต่ยังไม่อ่านตอนนี้
ขอบคุณที่ชวนจ้า

แสดงความคิดเห็น

เชิญเลยครับผม^^  โพสต์ 12-4-2014 21:59
โพสต์ 12-4-2014 20:54:13 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ยังอ่านตอนที่ 3 ไม่จบเบย =3= // ตอนที่ 4 มาซะแล้วเหรอ (พอดีอ่านช้า) สนุกมากเลยครับ ^ ^

แสดงความคิดเห็น

ครับขอบคุณครับ^^  โพสต์ 12-4-2014 21:58
โพสต์ 9-5-2014 02:17:40 | ดูโพสต์ทั้งหมด
พอดีช่วงนี้ยุ่งๆเลยไม่ได้เข้ามาอ่านน่ะ เผลอแปปเดียว จบซะแล้วววว

แสดงความคิดเห็น

ผมก็ยุ่งๆไม่ได้แต่งเลย= =  โพสต์ 9-5-2014 21:01
โพสต์ 14-5-2014 16:32:41 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณมากๆเลยคะ
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 3-12-2016 13:42 , Processed in 0.083134 second(s), 37 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้