ดู: 692|ตอบกลับ: 9

นายจอมเวทย์สุดโกงกับสาวน้อยเวทมนตร์สุดซวย [ตอนที่ 1 สู่โลกแห่งเวทมนตร์]

[คัดลอกลิงก์]
          หลังจากเด็กผู้หญิงปริศนาได้ตะโกนออกมาอย่างสุดเสียงและออกหน้าออกตาทำให้ทุกอย่างอยู่ในความเงียบ ท่ามกลางสายตาผู้คนที่ผ่านไปผ่านมาแล้วซุบซิบนินทากันอย่างออกนอกหน้าทำให้เคย์คิดว่าคงไม่สามารถมาที่สวนสาธารณะได้อีกแล้ว
          “เอ่อคือว่า ...” เคย์เริ่มเปิดประเด็นพูดก่อนเพื่อเคลียปัญหา
          “มีปัญหาอะไรอีกล่ะ ?”
          “จงมาเป็นเจ้านายของชั้นซะ... หมายความว่ายังไง ?” เคย์ยังคงถามกับคำพูดของเด็กสาวต่อไป
          “เฮ้ออ----เรื่องก็มีอยู่ว่าตามธรรมเนียมของโลกเวทมนตร์ เมื้อผู้ใช้เวทมนตร์อายุครบ 16ปีจะต้องหาเจ้านายจากโลกมนุษย์มา 1คนเพื่อเป็นคนคอยดูแลและปกป้องพวกเราชาวโลกเวทมนตร์ด้วยชีวิตของตนเองคล้ายๆกับองครักษ์น่ะนะและข้อแลกเปลี่ยนในการกระทำเช่นนี้คือชาวโลกเวทมนตร์จะต้องยอมทำตามคำขอของเจ้านายชาวมนุษย์ทุกอย่างโดยไม่สามารถปฏิเสธได้! ซึ้งมนุษย์ที่ชั้นเลือกก็คือนายไงล่ะ อากิระ เคย์ จงภูมิใจซะที่ได้มาเป็นเจ้านายของคุณหนูผู้สูงศักดิ์ซากุระ มิกะ คนนี้ !” และเด็กสาวก็ชี้นิ้วมาที่เคย์เพื่อแสดงความแน่วแน่ว่าได้เลือกเคย์มาเป็นเจ้านายของตน
          เดี่ยวนะ... โลกเวทมนตร์เหรอ เด็กคนนี้มาจากโลกเวทมนตร์งั้นเหรอ ? แต่หลุมอากาศเมื้อกี้ก็พอยืนยันการกระผมของเธอได้เหมือนกันแฮะแต่ว่าเรื่องเจ้านายทำไมเราไม่เคยได้ยินเรื่องนี้เลยล่ะ แม่ไม่เคยเล่าให้เราฟังเลยหรือว่าโลกเวทมนตร์ที่เราเคยได้ยินกับโลกเวทมนตร์ของจริงจะไม่เหมือนกัน ?เคย์รีบหาข้อสรุปเพื่อให้ตนเองไม่ต้องคิดมากเกินควร แต่ก็ยังสับสนกับเรื่องนี้อยู่ดี
          “ขอสรุปง่ายๆนะเธอน่ะ ... มิกะ สินะ ?สรุปคืออยากให้ชั้นไปเป็นเจ้านายของเธอในโลกเวทมนตร์เพื่อให้ฉันไปปกป้องเธอจนวันตายสินะ?” เคย์สรุปแบบคร่าวๆ เพื่อถาม มิกะให้แน่ชัดอีกรอบเกี่ยวกับเรื่องทั้งหมด
          “ใช่เข้าใจง่ายดีนี่นา ? และถ้านายยอมมากับชั้น ชั้นจะอธิบายทุกอย่างระหว่างทางเอง”และระหว่างนั้นมิกะก็ไม่รีรอคำตอบของเคย์และแบมือที่กำลูกแก้วเล็กของมาแล้วร่ายเวทมนตร์ออกมา
          “นามของข้าซากุระ มิกะ ข้าขอทำการเปิดประตูมิติสำหรับ 2คนเพื่อพาเจ้านายคนใหม่ของชั้นไปยังโลกเวทมนตร์ จงเปิดออกประตูมิติของข้า !!”จากนั้นหลุมอากาศที่ลักษณะเหมือนกับเมื้อกี้ได้เปิดออกมาเพียงแต่มันมีขนาดใหญ่ขึ้นนิดหน่อยและจากนั้นมิกะก็จับมือของเคย์และเตรียมที่จะกระโดดเข้าไปในนั้น
          “ดะ... เดี่ยวก่อนๆ ขอเวลาบอกคนในครอบครัวก่อน ---- !!” ไม่ทันได้พูดจบมิกะก็กระโดดเข้าไปพร้อมกับดึงมือของเคย์เข้าไปในหลุมอากาศนั้นอย่างขัดขืนไม่ได้
          เคย์ที่โดนฉุดเข้าไปในหลุมอากาศได้ลืมตาขึ้นมาเพื่อมองสิ่งรอบๆตัวปรากฏว่าสิ่งที่อยู่ในหลุมอากาศแห่งนี้ทำให้เคย์ถึงกับมองโดยไม่สามารถละลายตาจากสิ่งเหล่านั้นไปได้เลยเพราะสิ่งที่ปรากฏอยู่ภายในหลุมอากาศแห่งนี้คือดวงดาวที่สลับซับซ้อนและเต็มพื้นที่หลุมดำไปหมด
           สวยงามอะไรอย่างนี้นะ... เคย์คิดในใจพร้อมกับหลงใหลไปกับความสวยของมัน แต่ทว่า
เพี๊ยะ! เสียงฝ่ามือกระทบกับแก้มด้านขวาของเคย์เข้าเต็มแรง
          “โอ้ยย---- !! ทำบ้าอะไรของเธอน่ะ”เคย์เพิ่งรู้สึกตัวว่าตนเองจึงรีบเอามือไปจับแก้มที่บวมแดงของตนและถามมิกะด้วยความสงสัย
          “ก็เห็นนายเหม่อมองเหล่าวิญญาณนี่นาชั้นก็เลยต้องตบเรียกสตินายกลับมาไงล่ะ” มิกะพูดโดยยังหันหลังได้กับเคย์
          “เหล่าวิญญาณ...?” เคย์เอียงคอด้วยความสงสัยทำให้มิกะแอบหันกลับมามองเล็กน้อยและส่ายหน้าเบาๆ1 ที
          “ภายในหลุมอากาศแหล่งนี้คือสถานที่หลบภัยและสถานที่เคลื่อนย้ายของพวกเราชาวโลกเวทมนตร์และยังเป็นสถานที่สิ่งสถิตของเหล่าวิญญานของคนจากโลกเวทมนตร์ด้วย...”  ทันทีที่มิกะพูดจบเธอก็ทำหน้าเศร้าออกมาอย่างเห็นได้ชัดร่างอันบอบบางผสมกับน้ำตาที่ซึมอยู่ที่ดวงตาของเธอช่างเหมือนกับตุ๊กตาตัวน้อยๆที่น่าดูแลจริงๆ         
          “งั้นเหรอ ... ” เคย์ไม่กล้าพูดต่อเพราะเมื้อเห็นสีหน้าเศร้าสร้อยน่าดูแลแบบนั้นของมิกะเข้าไปทำให้เคย์แทบจะลืมเรื่องทุกเรื่องไปจนหมด
          “ลืมเรื่องนั้นไปเถอะ”มิกะพูดพร้อมกับหันหลังให้เคย์เหมือนเดิม



          หลังจากที่มิกะบอกให้ลืมเรื่องที่พูดออกไปก็ผ่านมาได้เกือบ 5 นาทีแล้ว ทว่ากลับยังไม่มีใครกล้าเปิดประเด็กก่อนเลยทำให้ทุกอย่างยังอยู่ในความเงียบต่อไป
          “เอาล่ะถึงแล้ว” มิกะพูดขึ้นมาหลังจากเงียบมาได้สักพักทำให้เคย์เพิ่งรู้สึกตัวว่ามิกะยังไม่ได้เล่าเรื่องทั้งหมดให้กับตนเลย
          “ตกลงเธอไม่คิดจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้สินะ?” เคย์ถามด้วยความสงสัยเพราะเรื่องที่อยากรู้ยังรู้ได้ไม่หมดเลย   
          “เรื่องทั้งหมด... ? อ๊ะ !! ลืมไปซะสนิทเลย” มิกะที่สีหน้าเศร้าสร้อยเมื้อกี้หายไปหมดสิ้นหลังจากที่เคย์ถามขึ้นมา
          “เธอนี่มัน...” เคย์แสดงสีหน้าเหมือนหมดความเชื่อถือกับมิกะในทันทีที่มิกะบอกว่าลืม
          “คะ... คนเราต้องมีลืมกันบ้างล่ะน่า ไว้ถึงที่บ้านของชั้นก่อนเดียวชั้นเล่าให้เองแหละ! ตอนนี้นายหุบปากไปก่อนซะ !” มิกะทำหน้าลนลานทันทีเมื้อถูกสีหน้าที่ดูถูกของเคย์จ้องมองอย่างไม่ละสายตา
          “ให้ตายสิทั้งๆที่เมื้อกี้ทำสีหน้าน่ารักน่าเอ็นดูอยู่แท้ๆ ตอนนี้กลับกลายเป็นคนห้าวๆซะงั้น” หลังจากเคย์พูดจบอยู่ๆแก้มของมิกะก็ย้อมสีแดงขึ้นมาทันทีและรีบหลบหน้าของเคย์
          “บะบะ บะ ... บอกว่าชั้น นะ นะ นะ ... น่ารักเหรอ ...?” มิกะแอบลนลานอยู่นิดหน่อยพร้อมกับเอามือไปจับแก้มทั้ง2 ข้างของเธอและเบือนสายตาหนีจากเคย์
           ตอนนี้เคย์ไม่กล้าพูดอะไรออกไปเมื้อเห็นมิกะทำหน้าลนลานกับคำพูดของตนตอนนี้เคย์ได้รู้นิสัยของยัยนี่อีกเรื่องแล้วคือ เป็นเด็กที่ใสซื่อมากๆ ...
ระหว่างที่เรื่องจะไปกันใหญ่นั้นเองอยู่ๆก็เกิดช่องว่างขึ้นมาส่องแสงสว่างเจิดจ้าอยู่ด้านหน้าของทั้ง2 คน
          “อะ... เอาล่ะ ประตูเปิดแล้ว ปะ ... ไปกันเถอะ !” และมิกะก็ไปอยู่ด้านหลังของเคย์พร้อมกับเอาเท้า1 ข้างของเธอขึ้นมาทั้งท่าเตรียมเตะ ทำให้เคย์รู้ตัวแล้วจะ มิกะกำลังจะทำอะไร
          “ดะ... เดี่ยวชั้นนน ----” ยังไม่ทันที่เคย์จะพูดจบมิกะก็ยันเท้าของเธอกระแทกกับหลังของเคย์ข้าเต็มๆทำให้เคย์กระเด็นเข้าไปในช่องว่างนั้น และมิกะที่สีหน้ายังแดงอ่อนๆอยู่ก็ลอยตามเข้าไปในช่องว่าง
           ผ่านไปสักพักเคย์ที่ได้สติก็ลืมตาตื่นขึ้นมาเคย์รู้สึกว่าได้นอนอยู่บนเตียงอันนุ่มนวลที่ประดับไปด้วยตุ๊กตามากมายมหาศาลจนเหมือนกับร้านขายตุ๊กตาเลยทีเดียวและจากนั้นก็สีเสียงเปิดประตูดังขึ้นมาภาพที่ปรากฏคือมิกะใส่ชุดลำลองเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขายาวสีขาวที่ดูเป็นเด็กสาวที่บริสุทธิ์ทันทีถ้าเธอมีผมสีขาวคงทำให้เข้ากับเสื้อผ้าได้มากกว่านี้
          “ที่นี่คือ...?” เคย์เอียงคอถามด้วยความสงสัย
          “ห้องของชั้นไงล่ะ”ทันทีที่มิกะพูดจบเคย์ก็สะดุ้งลุกขึ้นมาทันที ตั้งแต่เกิดมาเคย์ไม่เคยนอนเตียงของผู้หญิงมาก่อนแม้แต่น้องสาวฝาแฝดหรือแม่ของตนก็ไม่เคยนอนเลยสักครั้งเดียวทำให้เคย์ตกใจเป็นอย่างมาก
          “ขะ... ขอโทษที” เคย์รีบลุกขึ้นมาแล้วขอโทษมิกะ
          “ขอโทษ...? เรื่องอะไรเหรอ ?” มิกะเอียงคอสงสัยกับคำพูดของเคย์
          “ก็ฉันมานอนที่เตียงของเธอ...” ทันทีที่เคย์พูดประโยคนี้ออกไปมิกะก็อั้นหัวเราะไม่อยู่แล้วหัวเราะออกมาสุดเสียง
          “อะไรกันเรื่องแค่นี้เองเหรอ นายจะบ้าหรือเปล่าชั้นให้นายมานอนบนเตียงนี้ด้วยความเต็มใจนายไม่ได้มานอนด้วยตัวเองสักหน่อย” มิกะพูดเรื่องที่เคย์ไม่สามารถเถียงออกมาได้เป็นความจริงที่เคย์ไม่ได้ตั้งใจมานอนด้วยตัวเองแต่ถึงยังไงนี่เป็นครั้งแรกที่เคย์มานอนห้องขอเด็กผู้หญิงทำให้เคย์รู้สึกลำบากใจอย่างมาก
          “ก็... ฉันไม่เคยมานอนห้องผู้หญิงมาก่อน ...” เคย์ยังทำท่าทางลนลานจนมิกะทนไม่ไหวจึงหยิบลูกแก้วลูกเล็กๆขึ้นมาและทำท่าทางเหมือนจะร่ายเวทมนตร์
          “น่ารำคาญจริงๆบอกว่าไม่เป็นไรก็ไม่เป็นไรไงเล่า !! “ข้าซากุระ มิกะ ผู้ใช้เวทมนต์ธาตุไฟและดินข้าขอทำการเสกวงแหวนแห่งไฟพุ่งไปกอดรัดคนที่อยู่ด้านหน้าของข้าบัดเดี่ยวนี้!”” ทันทีที่มิกะร่ายเวทมนตร์ออกไปก็เกิดลำแสงปริศนาปรากฏอยู่ใต้เท้าของมิกะ
          “เวทมนตร์นี้มัน...” เคย์ตกใจกับการร่ายเวทมนตร์ของมิกะเพราะว่าการร่ายเวทมนตร์เมื้อกี้เหมือนกับในหนังสือที่แม่เคยเล่าให้ฟังตั้งแต่เด็กๆนั้นคือ การประกาศชื่อของตนออกมา และประกาศธาตุที่ได้ทำการเรียนรู้เพื่อนำมาใช้งาน แต่ละคนสามารถใช้ได้อย่างน้อย 2ธาตุและอย่างมาก 4 ธาตุ ยกเว้นพวกพิเศษที่จะมีแค่ หนึ่งในล้านเท่านั้นที่สามารถใช้เวทมนตร์ได้ทุกประเภท และประการลักษณะการใช้งานและเป้าหมายที่ตนต้องการร่ายเวทมนตร์ใส่โดยแต่ละคนสามารถใช้ระยะเวทมนตร์และจำนวนเป้าหมายต่างกันไปเนื่องจากความจุของพลังเวทมนตร์แต่ละคนไม่เท่ากันนั้นเอง   
           ทันใดนั้นเองก็เกิดแสงประหลาดพุ่งขึ้นมาตรงที่มิกะยืนอยู่หลังจากนั้นก็ ...            
           ตูมมม---- !!! เกิดระเบิด ณ จุดที่มิกะยืนอยู่แรงระเบิดไม่ได้ร้ายแรงอะไรนักแต่ที่น่าตกใจคือ มิกะยืนอยู่ตรงนั้นทันทีที่เสียงระเบิดหายไปได้สักพักกลุ่มควันที่ลอยไปมาอยู่รอบๆห้องของมิกะก็เริ่มจางหายไปก็ปรากฏภาพของ มิกะกำลังยืนตัวแข็งอยู่กับที่และเหมือนกำลังช็อคกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโดยไมได้ไปไหนเลยตั้งแต่เกิดระเบิด แต่ที่น่ากลัวที่สุดคือ เสื้อของเธอหายไปจนหมดที่ปรากฏให้เห็นมีแค่ร่างเปลือยเปล่าของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆผมสีแดงที่ยืนน้ำตาคลอเบ้าอยู่ตรงหน้า…
           “ฮ่ะฮ่ะ ฮ่ะ ...” มิกะยังคงตัวสั่นและน้ำตาคลอเบ้าเหมือนเดิมโดยไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมือที่ถือลูกแก้วอันเล็กๆตอนนี้ได้ปล่อยลูกแก้วตกลงสู่พื้นแล้วมิกะก็เริ่มทรุดตัวลงจากนั้น “แงงงงงงงงง ----”  มิกะนั่งร้องไห้อย่างสุดเสียงจนดั่งสนั่นไปทั่วห้องจนเคย์ถึงกับต้องปิดหูอย่างทนไม่ไหวกับเสียงร้องนี้
           “ดะ... เดี่ยวก่อน อย่าเพิ่ง ร้องไห้ ...” เคย์พยายามพูดกับมิกะเพื่อให้มิกะใจเย็นลงแต่เหมือนกับว่าเสียงนั้นจะไปไม่ถึงหูของมิกะเลยสักนิด
           “แงงงงงงงงงงง---- ชั้นมันไม่ได้เรื่อง ชั้นมันไม่ได้เรื่องจริงๆ แงงงงงงงงงงงงงงงงงง -----”มิกะบ่นพึมพำแล้วร้องไห้ต่อไปโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้างที่เกิดขึ้น
ตอนนี้เคย์กำลังรู้สึกแย่กับเรื่องร้องของมิกะอย่างแรงทำให้เคย์ฉุดคิดเรื่องเวทมนตร์ขึ้นมาได้ ถ้านี้คือโลกเวทมนตร์จริงๆ แปลว่าเคย์ก็สามารถใช้เวทมนตร์ได้? ระหว่างที่กำลังคิดนั้นเองเคย์ก็ขอลองเสี่ยงกับเวทมนตร์ที่แม่เคยสอนมาตั้งแต่เด็กๆ ทันใดนั้นเองเคย์ก็ยื่นมือออกมาพร้อมที่จะร่ายเวทมนตร์
           “ข้าอากิระ เคย์ ผู้ใช้เวทมนตร์แห่งโลกมนุษย์ข้าขอเสกผงละอองแห่งการหลับไหลพุ่งเข้าใส่เป้าหมายข้างหน้าข้าด้วยเถิด”ที่เคย์พูดผู้ใช้เวทมนตร์จากโลกมนุษย์นั้นก็เพราะเคย์ไม่เคยเรียนเวทมนตร์มาก่อนจึงไม่รู้ว่าตนถนัดเวทมนตร์แขนงอะไร จึงได้พูดประโยคนี้ไปก่อน
           “เอ๋... คาถานั้นมัน … ”มิกะที่ได้สติทันทีหลังจากเคย์ร่ายเวทมนตร์ก็ตกใจและกำลังจะพูดอะไรออกมา แต่ทว่าเกิดละอองสีขาวๆที่เห็นได้ด้วยตาเปล่าพุ่งออกมาจากมือของเคย์และพุ่งไปยังมิกะที่นั่งทรุดอยู่กับพื้นและจากนั้นมิกะก็สลบลงไปทันทีหลังจากสูดละอองนั้นเข้าไปไม่ถึง 3 วินาที
           “เฮ้อเงียบได้ซะที ...”
พอเคย์พูดจบก็ได้เดินไปหามิกะที่นอนสลบอยู่แล้วอุ้มมิกะขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนของตนผลคือเคย์รู้สึกอารมณ์แปรปรวนมากๆ ในตอนนี้เมื้อมองไปที่มิกะที่กำลังหลับใหลอย่างสงบทำให้เธอเหมือนกับตุ๊กตาตัวน้อยๆจริงๆหน้าอกที่นูนเล็กน้อยที่แสดงให้เห็นถึงวัยกำลังโตก็โดนผมสีแดงเข้มปิดส่วนสำคัญไว้จนมิดร่างอันบอบบางที่นุ่มนิ่มจนสัมผัสทีนึงก็ไม่สามารถลืมได้ลงและอยากสัมผัสต่อไปเรื่อยๆทำให้เตย์แทบจะอดใจไม่อยู่เมื้อเห็นตุ๊กตาตัวน้อยๆนอนอย่างสบอยู่บนอ้อมแขนของตัวเองถ้าเธอไม่ใช่คนปากร้ายคงกลายเป็นเด็กที่น่ารักมากๆเลย เคย์แอบคิดในใจ
           ระหว่างที่เคย์วางมิกะลงที่เตียงให้ห่มผ้าห่มให้เธอที่นอนอย่างสงบนั้นเคย์ก็นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื้อกี้ขึ้นมาเคย์สามารถใช้เวทมนตร์ได้ตามที่เคย์ต้องการแต่ทำไมมิกะที่ใช้เวทมนตร์ไฟถึงกลายเป็นระเบิดตัวเองไปซะงั้นทำให้เคย์ยังคงสับสนกับเวทมนตร์ของโลกใบนี้ พอผ่านไปสักพักเคย์ก็บอกกับตัวเองว่าช่างมันเถอะแล้วก็มองดูที่หน้าต่างปรากฏว่าตอนนี้ก็ค่ำแล้วเคย์จึงคิดว่าตัวเองควรนอนบ้างดีกว่าจึงได้ฟุบหลับไปที่พื้นข้างๆเตียงของมิกะ
           ตอนนี้ครอบครัวจะเป็นยังไงบ้างนะเรามาโดยที่ยังไม่ได้บอกครอบครัวของเราเลย ตอนนี้จะเกิดปัญหาอะไรขึ้นบ้างก็ไม่รู้เคย์แอบคิดในใจก่อนที่สติสัมปชัญญะจะค่อยๆเลือนหายไป ...

           “ตื่นได้แล้ว!” ระหว่างที่เคย์ยังหลับสนิทก็มีเสียงแทรกขึ้นมาเป็นเสียงที่ฟังดูคุ้นหูมากๆ จนเคย์อยากจะลืมตาตื่นขึ้นมาแต่เคย์คิดว่านี่คงเป็นแค่ฝันล่ะมั้ง เคย์จึงหลับต่อไป
           “ชั้นบอกให้ตื่นไงล่ะ!!” ทันทีที่เสียงปริศนานั้นพูดจบเคย์ก็รู้สึกถึงอะไรที่หนักอึ้งบนท้องของตัวเองทำให้เคย์รีบลืมตาตื่นขึ้นมาทันทีปรากฏว่าเท้าของมิกะกำลังเหยียบเข้าที่ท้องของเคย์อย่างเต็มแรง
           “อ่อกก---- จะ เจ็บๆๆๆ หยุดก่อนๆ เจ็บๆๆๆ” เคย์รีบสะบัดตัวหนีออกจากมิกะแต่แรงเหยียบของมิกะนั้นแรงมาก ทำให้เคย์ไม่สามารถสะบัดตัวไปไหนได้เลยได้แต่ร้องอย่างทรมาณไปสักพักใหญ่ๆ
           หลังจากเคย์ทรมาณด้วยความเจ็บปวดมิกะก็เอาเท้าออกจากท้องของเคย์แล้วไปนั่งอยู่ที่เตียงของตนด้วยใบหน้าบูดเบี้ยวเหมือนคนกำลังอารมณ์เสียกับเรื่องบางอย่างอยู่ตอนนี้มิกะได้เปลี่ยนเป็นชุดผ้าคลุมสีดำสนิทพร้อมกับหมวกแม่มดสีดำที่แสดงให้เห็นถึงการเป็นแม่มดคงตื่นก่อนเคย์มาสักพักใหญ่ๆ เลยสินะ
          “นายน่ะ”มิกะเริ่มเปิดประเด็นพูดก่อน
          “อะ... อะไรอีก ... ?”
          “ทำไมนาย... ใช้เวทมนตร์ได้ ?” มิกะนั่งกอดอกแล้วถามออกมาด้วยความสงสัยทำให้เคย์หยุดคิดไปสักพักก่อนจะตอบกับคำถามยากๆแบบนี้เพราะว่าตัวเองยังไม่รู้เลยว่าสามารถใช้เวทมนตร์ได้ยังไงแต่คิดว่ามาที่โลกเวทมนตร์ก็ใช้เวทมนตร์ได้ก็แค่นั้น
          “ไม่รู้เหมือนกันตอนนั้นมันวุ่นวายไปหมด เลยแค่คิดว่าถ้านี่เป็นโลกเวทมนตร์ก็แปลว่าคงสามารถใช้เวทมนตร์ได้น่ะก็เลยลองใช้ดู ผลก็ออกมาเป็นแบบนั้นแหละ”เคย์พูดความจริงออกไปโดยไม่อ้อมค้อมแต่อย่างใด
          “เหรอ... งั้นคำถามต่อไปล่ะนะ” ทันทีที่พูดตบมิกะก็หน้าแดงขึ้นมาทันทีแล้วก้มหน้าเพื่อหลบสายตาของเคย์“นายเห็นชั้นตอนเปลือยสินะ ? แถมพอชั้นหลับไปพอชั้นรู้ตัวอีกทีกามาอยู่ที่เตียงแล้วแปลว่าต้องมีคนอุ้มชั้นมาที่เตียงนี่แน่ๆนั้นคือนายสินะ ?” มิกะยิงคำถามมาอย่างตรงๆทำให้เคย์สะดุ้งเฮือกขึ้นมาทันที
          ตอนนี้ในความคิดของเคย์เต็มไปด้วยภาพเมื้อตอนเคย์กำลังอุ้มมิกะขึ้นมาแล้วจ้องมองร่างอันเปลือยเปล่าของมิกะอย่างกระวนกระวายจนตอนนี้หน้าของเคย์มีสีแดงอ่อนๆขึ้นมาทันทีที่เคย์ทำแบบนั้นมิกะก็คิ้วกระตุกขึ้นมา 1 ที
          “นายเห็นสินะ...” จู่ๆก็เกิดแรงกดดันอันมหาศาลพุ่งออกมาจากชุดผ้าคลุมจนเห็นได้ชัดชุดสาวน้อยเวทมนตร์ของมิกะปลิวออกจากกันเหมือนกับกำลังใช้เวทมนตร์แห่งสายลมยังไงยังงั้นและตอนนั้นเองมิกะพูดถือลูกแก้วลูกเล็กๆลูกเดิมตั้งแต่เมื้อไรก็ไม่รู้แล้วยืนมือไปด้านหน้าเหมือนกับจะร่ายเวทมนตร์
          “ข้าซากุระ มิกะ ผู้ใช้เวทมนตร์ธาตุไฟและดิน ...” ทันทีที่มิกะกำลังร่ายเวทมนตร์นั้นเองเคย์ก็รู้สึกตัวแล้วว่าไม่ดีต่อตนเองและมิกะแน่ๆจึงพยายามใช้เวลาในเสี้ยววิชาทีคิดคาถาเพื่อขัดพลังของมิกะเพื่อความปลอดภัยของตนเอง
          “ข้าอากิระ เคย์ ผู้ใช้เวทมนตร์จากโลกมนุษย์ ...” เคย์ตัดสินใจแล้วว่าต้องพยายามขัดพลังของมิกะให้ได้จึงร่ายเวทมนตร์เพื่อต่อกรกับพลังของมิกะเพื่อความปลอดภัยต่อตัวเองแล้วก็มิกะด้วย จึงคิดได้แค่อย่างเดียวว่าเป็นไงเป็นกันล่ะงานนี้
          “ข้าขออัญเชิญภูติแห่งไฟของข้ามาสถิตณ ที่ๆข้าอยู่ด้วยเถิด” “ข้าขอใช้พลังลมในการผลักเป้าหมายที่อยู่ด้านหน้าของข้าให้กระเด็นมาอยู่ณ ที่ๆข้ายืนอยู่ด้วยเถิด”
          หลังจากทั้ง2 ได้ร่ายเวทมนตร์เสร็จนั้นก็เกิดแสงไฟปริศนาพุ่งออกมาจากบนเพดานแล้วพุ่งเข้าใส่ตรงที่ๆ มิกะยืนอยู่ด้วยความรวดเร็วแต่โชคยังดีที่เคย์ได้ใช้พลังธาตุลมไปจึงทำให้มิกะถูกผลักกระเด็นมาที่เคย์ก่อนที่แสงไฟปริศนาจะพุ่งลงสู่พื้นจนพื้นเกิดรอยร้าวเคย์คิดในใจว่าถ้าตนไม่ได้ผลักมิกะมาตอนนี้จะเป็นยังไงบ้าง ยังไม่รู้เลย
          หลังจากที่มิกะเริ่มตั้งสติของตนเองได้เพราะความตกใจจากเมื้อกี้จึงไม่สามารถออกจากตรงนั้นได้ทันเวลาเพราะเวทมนตร์ของเคย์ทันทีที่มิกะรู้ตัวว่าตอนนี้ได้อยู่ในอ้อมแขนของเคย์หน้าของมิกะก็เป็นสีแดงเข้มจนแทบจะปล่อยควันได้เลยแล้วจากนั้นมิกะก็รีบผลักตัวออกมาแล้วชกหน้าเคย์ไป 1ทีอย่างเต็มแรงแล้วรีบหลบสายตาของเคย์ไปทันที
          “เจ็บๆๆๆ---- อะไรนักหนาเนี่ย เธอน่ะ !!” เคย์แอบเคืองมิกะในใจแล้วถามมิกะออกไปคนอะไรไม่รู้ชอบใช้กำลังจริงๆ
          “กะ... กะ ... ก็นายบังอาจมาสัมผัส ระ ... ร่างกายอันแสนมีค่าของชั้นเองนี่นา !!”มิกะพูดอย่างลนลานพร้อมกับชี้นิ้วมาที่เคย์เหมือนกับกำลังจะบอกว่าทั้งหมดก็เพราะเคย์คนเดียว
          “ผมไม่ได้ตั้งใจซะหน่อย...” เคย์หลบสายตาของมิกะที่แก้มแดงจนแทบจะปล่อยควันได้แล้วพูดแบบเบาๆ เหมือนกระซิบกับตัวเอง
          ทันทีที่เคย์พูดกับตัวเองเบาๆมิกะก็เหมือนจะอารมณ์เย็นลงตามระดับ เป็นเด็กที่อารมณ์เปลี่ยนแปลงง่ายจริงๆเคย์แอบคิดในใจ
          “เฮ้อออ---- ช่างเถอะๆ เอาล่ะงั้นชั้นเตรียมตัวไปโรงเรียนก่อนนะ”
          “โรงเรียน?” เคย์เอียงคอด้วยความสงสัย
          “ใช่โรงเรียนเวทมนตร์สาขาที่ 5 มากีอัส นี่คือโรงเรียนที่ชั้นเรียนอยู่ ...” ไม่รู้ทำไม มิกะถึงได้ทำสีหน้าโศกเศร้าทันทีเมื้อพูดถึงโรงเรียนที่มิกะเรียนอยู่คงต้องมีปัญหาอะไรสักอย่างแน่ๆ เคย์คิดในใจพร้อมกับรอมิกะที่กำลังไปเตรียมจัดข้าวของเพื่อเตรียมไปโรงเรียน
โพสต์ 29-4-2014 14:07:58 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ตอนต่อไปๆ
โพสต์ 2-5-2014 11:57:30 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ตอนต่อไป
โพสต์ 3-5-2014 14:05:44 | ดูโพสต์ทั้งหมด
สนุกมากๆ ตอนต่อไปๆๆๆๆๆ
โพสต์ 4-5-2014 18:37:12 | ดูโพสต์ทั้งหมด
มารอตอนต่อไปด้วยคน
 เจ้าของ| โพสต์ 8-5-2014 22:32:51 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ผมคงต้องใช้เวลาสักพักในการแต่งเลยนะครับ โปรดรอ หน่อยนะครับ เพราะมันยาว และ ตอนนี้ผมก็ทำงานด้วยทำให้เวลาว่างไม่ค่อยมี ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ
โพสต์ 10-5-2014 19:27:13 | ดูโพสต์ทั้งหมด
จะรอตอนต่อไปนะครับ^^
โพสต์ 11-5-2014 03:03:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณคับ
โพสต์ 1-6-2014 20:21:57 | ดูโพสต์ทั้งหมด
         เริ่มเรื่องได้ไม่ค่อยดีนะคะ แต่เรื่องก็สนุกดีคะ
โพสต์ 8-7-2014 22:08:34 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โอ้ว!! เป็นการใช้ภาษาที่สวยมาก เก่งๆ...
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 5-12-2016 17:32 , Processed in 0.261475 second(s), 45 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้