ดู: 294|ตอบกลับ: 4

เเสงจันนทร์ เเละนภา.20

[คัดลอกลิงก์]
บทที่.20
                                                “สีกับแลคเกอร์อยู่ตรงใหนน่ะ?”        “คาเรนจัง ไม้อัดชั้นย้ายไปวางตรงห้องใต้บันไดนะ”                       “มันหนักนะ ทาคุยะไปช่วยคานาฮะที”
                ซาเนียสั่งผมสั้นๆอีกครั้งให้ผมละจากการจัดการกับคลังแสงต่อหน้าไปเพื่อช่วยเพื่อนร่วมชั้นของเธอยกแผ่นไม้อัดไปเก็บไว้ก่อนยังดี ที่ซึบาสะจังบอกว่าจะเก็บของทั้งหมดไว้ที่บ้านหัวหน้าห้องของพวกเธอที่อยู่ในเมืองกันก่อนผมเลยเบาแรงไปได้เยอะ แต่ที่ใหนได้ ที่นี่มีอะไรมากมายให้ซาเนียใช้ผมได้มากมายกว่าที่คุณคิดนัก=__=;;
                                                “ขอโทษนะคะทาคุยะซัง แต่พวกเราอย่างเดียวคงใช้เวลานานกว่าที่คิดแน่”
                ซึบาสะจังที่มาช่วยผมอีกแรงพูดออกมาและออกแววเกรงใจจนรู้สึกได้ผมยิ้มตอบเธอเพื่อให้ซึบาสะจังได้เบาใจลงไปบ้าง                    
                                                “ไม่เป็นไรหรอก^^บางครั้งฝืนทำอะไรคนเดียวมันก็ไม่ดีนี่ เรื่องที่ช่วยกันได้ ก็ต้องช่วยกันสิ”                               “หวา~...อิจฉา~หวานกันซ้า~...”
                โยที่กลับมาจากซื้อของรอบสุดท้ายโผล่มาแล้วทำเสียงล้อเลียนผมกับซึบาสะจังให้ได้สะดุ้งกันพอเป็นพิธี=///=
                                                “โย!เค้าโกรธนะ>///<*”      “ขอบใจมากจ้ะ ทั้งสองคนเสร็จแล้วก็พักกันหน่อยนะ ชั้นเตรียมขนมไว้รอแล้ว”                “ว้าย~!!หัวหน้า!!ใจดีมาก>w<///
                นับว่านั่นเป็นข่าวดีในรอบวันนี้เลยใช่ป่ะ=w=+
ตึ่ก!ตึ่ก!ตึ่ก!ตึ่ก!
ปึง!!!
                ประตูห้องนั่งเล่นที่ผมและพวกซาเนียกำลังวุ่นกันอยู่ถูกคนที่สวมชุดเหมือนพ่อบ้านวิ่งว่าเปิดออกอย่างแรงและดูจากสีหน้าแล้ว คงมีเรื่องอะไรเกิดแน่ๆล่ะ=___=;;อย่าให้ความซวยตกมาถึงผมเหมือนทุกทีล่ะ
                                                “คุณหนูคร้าบ!!!!=[]=;;;”       “คะ?
                                                “คุณหนูทำอะไรไว้ในครัวครับ=___=;;”         “เอ๊ะ...เอ่อ...ก็ตั้งไฟอ่อนๆทำแพนเค้กไว้ให้ทุกคน(‘‘);;”                “=___=;;+”
                และคุณพ่อบ้านก็ยกวัตถุปริศนาที่ยังทอควันดำขโมงโฉงเฉงในมือขึ้นมาให้ทุกคนได้ประจักษ์อะไรๆ?เหล็กอดาเนเที่ยม?...ไวรัสอโคาลิพ?...เศษอุกกาบาต?...แต่ถ้าเป็นไอ้ที่อยู่ในครัวก็...อย่าบอกนะว่า=..=;;
                                                “นี่คือ...แพนเค้ก...กับกระทะที่คุณหนูตั้งไฟทิ้งไว้ครับตอนนี้พวกรปภ.กำลังดับไฟในครัวอยู่=___=**”                “เอ๊~!!?p[]q;;
                                                “ไม่ใช่เอ๊~!!?’ครับ!!!คุณหนูกำลังจะเผาบ้านเป็นรอบที่สิบห้าในรอบสัปดาห์แล้วนะครับ!!ถ้าพรุ่งนี้มีเหตุการณ์แบบนี้อีกผมจะรายงานคุณท่าน=[]=**
                                                “อากิโตะคุงใจร้าย!!!TOT;;;
                ผมกับซึบาสะจังยิ้มแห้งๆทันทีเมื่อมองคุณหัวหน้าห้องกับคุณพ่อบ้านทะเลาะกันแต่ผมว่าผมลืมสนใจอะไรไปนะ...อากิโตะบอกว่าดับไฟสินะ?แล้วไอ้ดำๆนั่นก็แพนเค้ก(?)กับกระทะสินะ?=..=;;;
                                                “นี่ๆซาเนียจัง...ชั้นว่าเราไปแมคกันดีมั๊ย?
                                                “นั่นสิโยจัง...ชั้นอยากกินเฟรนฟรายด์เอามากๆขึ้นมาพอดีด้วย?งั้น ฝากทีนะ ทาคุยะคุง ชั้นจะทำบุญไปให้(‘ ‘)
                เธอกำลังส่งผมไปตาย...ยัยปีศาจนี่จะส่งผมไปตายยยย!!!\(=[]=)/**
ปึง!!(ซาเนียและโยเดินออกไปจากบ้านของหัวหน้าห้องอย่างรวดเร็ว)
                ยัยสองคนนั่นทิ้งผมกับซึบาสะจังไปแล้ว!!!ทิ้งไปแล้วววววTOT***            
                                    “ขอโทษทีนะครับ...คุณชิราเนโกะ...ผมพลาดเองทีพลาดให้คุณหนูเข้าครัวต้องรบกวนให้ไปทานอาหารกับท่านคาเรนแล้วล่ะครับ ส่วนผมคงต้องไปเก็บกวาดหลายๆอย่างที่คุณหนูทำพินาศไว้=___=;;”                  “ไม่พินาศซะหน่อย...ชั้นยังไม่ได้ทำแก็สระเบิดซะหน่อย(. .)
                แล้วต้องให้ระเบิดก่อนถึงจะสาแก่ใจรึไงกันครับ คุณหัวหน้าห้อง=w=;;
                                                “งั้นชั้นกับทาคุยะซังต้องขอตัวก่อนก็แล้วกันนะคะ...หัวหน้าห้อง...พยายามเข้านะคะ^^;”                                        “จ้ะ...ขอบคุณมากหลายๆอย่างเลยจ้ะไว้คราวหน้า...”
                                                “ไม่มีคราวหน้าครับ=___=**”           “อากิโตะใจร้าย!!จะฟ้องพ่อด้วยT^T**
                และแล้วผมก็ทิ้งทั้งสองคนที่บ้านหัวหน้าห้องไว้...ตอนเดินออกมาได้ซักพักมีรถดับเพลิงวิ่งผ่านผมกับซึบาสะจังไปด้วยล่ะ!?ให้ตาย=O=;;
                                                “อืมถ้าจำไม่ผิด...น่าจะเป็นตรงหัวมุมทางขวา...ก่อนถึงสถานี...แต่...เอ๊ะ? สถานีมันต้องเดินไปทางซ้ายแล้วขึ้นสะพานลอยนี่... ไม่ใช่!><;;นั่นมันทางไปตลาดนี่?!อ...เอ๊ะ...เอ๊~p[]q;;;
                ที่เลวร้ายยิ่งกว่าผมกับซึบาสะจัง กำลังหลงทางโดยสมบูรณ์แบบ เยี่ยม!!=^=;;
                                                “ซึบาสะจัง...ไม่เคยมาย่านนี้เลยเหรอ?
                                                “ก็...เคยค่ะแต่ทุกที พวกซาเนียจังคอยนำทางตลอด ก็เลย(. .);;
                                                “ขอชั้นดูแผนที่หน่อยสิ”
                ซึบาสะจังยื่นแผนที่ไปร้านอาหารในเครือของบ้านหัวหน้ามาดูจากบัตรVIPที่ให้มาท่าจะไม่ใช้ร้านอาหารทั่วๆไปแน่ และที่แน่ๆ ต่อให้พิเศษยังไงก็คงไม่ทำร้านระเบิดหรอกมั้ง ผมว่า=w=+
                โชคยังดีที่อากิโตะเขียนแผนที่มาค่อนข้างละเอียด เลยพอจะรู้ ว่าที่ที่ผมอยู่มันเลยจากจุดที่ควรไปจริงๆมาไกลโข ว่าง่ายๆคือผมเดินเลยจุดที่ร้านตั้งมาเกือบสองป้ายรถเมลล์เลยล่ะ=A=;; แต่เอาเหอะ... แดดแรงๆแบบนี้จะเดินไปข้างหน้ามั่วๆก็ยังไงอยู่ สู้เดินกลับไปนั่งหลบแดดในร้านรอแดดอ่อนแล้วค่อยเดินไปที่สถานีแล้วส่งซึบาสะจังกลับบ้านดีกว่า- -+
                                                “ทาคุยะซัง...เราพึ่งผ่านตรงนี้มาเองนะคะ”
                ครับ...ผมรู้ก็เธอพาผมเดินเลยมาเองนี่T^Tแต่ถ้าพูดออกไป มันต้องไม่ดีกับซึบาสะจังแน่ๆล่ะ ผมเลยหัวเราะแห้งๆกลบเกลื่อนไป
                ระยะทางจากทรี่แผนที่เขียนบอกเหมือนจะต้องเดินไปอีกไม่ไกลเท่าใหร่นัก ดูๆด้วยสายตาเหมือนว่าข้างหน้าจะเริ่มมีร้านค้าตั้งมั่งแล้วคงอยู่ใกล้ๆกับย่านการค้าจริงๆนั่นแหละนะ
                และหลังจากระหกระเหินมาได้พักหนึ่งให้แดดได้เผาเล่นผมกับซึบาสะจังก็มาถึงตัวย่านการค้าจนได้ ในร่มเงาของหลังคาของที่นี่ ดูจะเย็นสบายกว่ากลางแดดนั่นเอาการแฮะ...เอาล่ะ งั้นต่อไป ผมคงต้องมองหาร้านที่จะใช้เจ้าคูปองนี่ได้เป็นลำดับต่อไป
                                                “ทาคุยะซังเก่งจังเลยค่ะนึกว่าต้องเดินนานกว่านี้แล้วซะอีก^^
                                    “ไปหาอะไรกินและนั่งหลบร้อนกันดีกว่านะเดี๋ยวพอแดดร่มหน่อย ชั้นจะพาไปขึ้นรถนะ”                                     “ค่ะฝากด้วยนะคะ คุณผู้ปกครอง^^
                ผมยิ้มตอบให้ซึบาสะจังที่หยอดผมเล่น และเดินไปที่ร้านที่อากิโตะเขียนในแผนที่ให้...(. .) อืม~....เดินไปตามทางเรื่อยๆเลยร้านขายไวน์ไป ข้างหน้าร้านเป็น เสาโรมันกับรูปปั้น...ประตูไม้เคลือบสีทองเหลือง...ตัวร้านเป็นอาคารยุโรปสูงสีขาวหินอ่อนอิมเมจจะหรูไปมั๊ย!?==;พอไปถึงร้าน ให้ ยื่นบัตรให้พนักงานหน้าร้าน
                                                “ยินดีต้อนรับครับ...บัตรVIPเชิญทางด้านนี้เลยครับ”
                                                “หรูไปแล้ว!!!=[]=;;;”        “ห...หรูหราจังเลยค่ะสมกับเป็นร้านของครอบครัวของหัวหน้าห้อง(‘ ‘);;
                กว่าจะได้กินผมคงตาบอดเพราะไอ้ประกายวิบๆวับๆพวกนี้ก่อน ให้ตาย=__=;;
               
ศูนย์กระจายสินค้า
                                                “มันฝรั่งสี่ตะกร้า!!หัวหอมสาม!!มะเขือเทศสาม!!
                                                “แม็ค!!ขอนมวัวเพิ่มอีกสองถังทางนี้ด้วย!!!
                                                “เฮ้~!!แล้วของชั้นล่ะ!!มะเขือเทศสามตะกร้าน่ะ!!
                ความวุ่นวายที่เหมือนจะเป็นจลาจลเล็กๆทำเอาชั้นกับลุงแม็คหัวปั่นพอสมควรใครจะไปคิดกันล่ะ ว่าทันทีที่เข้ามาที่ศูนย์กระจายสินค้ากลุ่มพ่อค้าร้านรวงต่างๆก็พากันกรูเข้ามาที่รถของลุงแม็คกันแบบมืดฟ้ามัวดินไปหมดแล้วทันทีที่ลุงแม็คปลดผ้าใบให้เห็นผลผลิตที่เอามาขายเท่านั้นล่ะคุณเอ๋ย...บรรดาพ่อค้าจากทุกทิศทางก็พากันตะโกนเรียกหาของที่ตัวเองต้องการกันระงมเลยทีเดียว=___=;;
                พอเห็นลุงแม็ครับมือกับกองทัพพ่อค้าคนเดียวชั้นเองก็ทำใจดำทิ้งแกไปไม่ได้ เลยต้องมารับหน้าที่แม่ค้าจำเป็นชั่วคราวดีจริงๆ...ชั้นมันเทพธิดาตกยากจริงๆแล้วสินะT^Tคนเขียนเรื่องนี้ก็ช่างทรมาณทรกรรมกันจริงๆเนอะ=__=**
                                                “ทุกคนคะ!!ผลผลิตทุกอย่างจำกัดแค่ร้านละสี่ตะกร้าเท่านั้นนะคะ!!ส่วนนมวัวได้แค่ครอบครัวละหกถังเท่านั้น อย่าแซงคิวกันนะคะ!!
                                                “ยัยหนู~!!ไข่ไก่สิบห้าแผง!!แล้วก็หัวไชเท้าดองอีกสิบกิโล~!!
                                                “หัวไชเท้าดองได้แค่แปดกิโลค่ะ!!มารับของตรงนี้เลย!!
                หลังจากส่งไข่ไก่ให้ไปสองแถวใหญ่ๆชั้นก็ก้มลงไปหาถุงหัวไชเท้าดองมาขายต่อทันที ที่ต้องจำกัดปริมาณการซื้อก็เพื่อจะให้ของมีพอสำหรับทุกๆคน เดิมทีย่านการค้าแถบนี้ไม่ค่อยจะได้รับผลผลิตมากเท่าใหร่ แต่พอฟาร์มของทาคุยะเปิดขึ้นมาและมีผลผลิตดีๆส่งมาขาย ทุกๆคนที่นี่ เหมือนจะถูกใจในฝีมือของทาคุยะน่าดูเลยแฮะ
                                                “คุณตาเอาอะไรคะ?”          “อ่า...ช่วยแบ่งขายแอปเปิลสวยๆให้ตาซักสองกิโลได้มั๊ย?เห็นคนอื่นเค้าซื้อกันเป็นตะกร้าๆเลยไม่กล้าเรียก กลัวแม่หนูจะไม่ได้แบ่งขาย”
                                                “อ๋อ~ได้ค่ะ ของพวกนี้ขายได้หมดแหละค่ะ เดี๋ยวรอซักครู่นะคะ^^
                ชั้นปาดเหงื่อที่ชุ่มหน้าผากอยู่ออกและก้มลงเลือกแอปเปิลให้คุณตาที่ยืนรออยู่ ชั้นควรเลือกแบบเนื้อแน่นๆหรือฉ่ำๆน้ำให้คุณตาเค้าดีนะ แต่ถ้าสำหรับคนสูงอายุ ควรจะเป็นแบบเนื้อนุ่มๆละเอียดและไม่หวานมากอยากลูกที่พึ่งสุกใหม่ๆจะดีกว่าสินะ(. .)
                                                “อ้าว~?!ลุงทานิ!?มาคนเดียวเรอะ?
                                                “อ้าว? ของฟาร์มของแม็คหรอกเรอะ? ไม่ทันสังเกตเห็นแกเลย”
                                                “มัวแต่ยุ่งๆอยู่อีกฝั่งน่ะจะเอาอะไรล่ะ?
                                                “ว่าจะเอาแอปเปิลไปกินซักนิดน่ะแม่หนูนั่นกำลังเลือกให้อยู่”
               
                                                “ขอโทษทีให้รอค่ะคุณตา^^”           “อืม~สวยทุกลูกเลยนะ”
                                                “ขอบคุณค่ะ”         “หลานสะใภ้แกเรอะ?แม็ค”
                                                “ห๊ะ!!?O///O;;;
                ชั้นร้องออกมาเสียงหลงเมื่อคุณตามองชั้นและนึกว่าเป็นหลานสะใภ้ของลุงแม็คซะอย่างงั้น ชั้นเองก็ติดๆขัดๆเถียงไม่ออกเพราะมัวแต่ต้องไปขายของให้ลูกค้าอยู่ ทำไมคนถึงไม่ลดลงเลยล่ะเนี่ย!?จะไม่เหลืออะไรให้ขายอยู่แล้วนะเนี่ย!!โฮ~!!!TOT
                                                “อยากเป็นมั๊ยล่ะ?ไอช่า=w=?”          “ไม่เป็นค่ะTOT///
                                                “อ่ะ!!ฮ่าๆๆ~!!ไปล้างหน้าล้างตาแล้วไปเดินเล่นเถอะต่อไปก็ไม่มีอะไรแล้ว ลุงดูคนเดียวได้”                 “แน่นะคะ?”                “เออน่ะ~ก่อนนี้ลุงเองก็ฉายเดี่ยวมาตลอดนา~^[++]^y*+*”        พอเห็นลุงแม็คชูสองนิ้วยิ้มให้ก็อดขำในใจนิดๆไม่ได้แฮะ ท่าทีแบบนี้ ชั้นไม่ต้องเดาเลยว่าทาคุยะได้นิสัยแบบนี้มาจากใคร^^   
แกร็ง...
                ผมวางช้อนลงกับจานหลังจากที่กินอาหารที่บริกรยกออกมาจนหมด เหมือนว่าจะไม่ต้องจ่ายเงินอะไรเลยด้วยแฮะเพราะถ้าต้องจ่ายขึ้นมา ผมคงมีหนี้จำนวนมหาศาลให้ตามใช้แน่ๆ=w=
                                                “อา~อิ่มจริงเลย*O*///”        “แต่ก็ รู้สึกเกร็งๆนิดๆนะคะ ร้านแบบนี้ชั้นไม่ค่อยคุ้นเลย^^;;”                   “ฮะๆ...นั่นสินะงั้นไว้คราวหน้า ลองมาเที่ยวดูกันบ้างมั๊ยล่ะ?
                                                “อาจจะดีก็ได้นะคะ^^ชั้นเองก็อยากมากับทาคุยะซังด้วย”
                                                “เหงั้นก็ดีเลยงั้นคราวหน้าก็มาด้วยกันนะ ชั้นอยากให้ซึบาสะจังพาเที่ยวเหมือนกัน^^”                             “ถ้ามีเวลา ก็ยินดีค่ะ ถ้าเป็นทาคุยะซัง”
                ซึบาสะจังยิ้มให้ผมอย่างน่ามองเธอดูน่ารักเอามากๆในสายตาของผมตอนนี้ ถึงจะไม่ได้เจอเหตุการณ์แบบนี้ตอนม.ปลายแต่ก็ช่างมันแล้ว ตอนนี้ก็ได้!!ตอนนี้ผมสัมผัสถึงมันแล้ว!นี่สินะ!?นี่สินะ!?!ฤดูร้อนของผมดีจริงๆที่ยังมีชีวิต ดีจริงๆที่อยู่โอชิน ดีจริงๆTOT///
                                                “...ทาคุยะซัง...ครีมเค้กยังเลอะอยู่เลยนะคะ”
                                                “เอ๊ะ?ไม่จริงน่าO..O;;
                ผมลูบที่มุมปากพัลวันแต่ก็ไม่เห็นจะมีอะไรติดมาที่แขนผมเลยซักนิดนี่ผมทำเปิ่นอะไรให้ซึบาสะจังเห็นอีกเนี่ย!!?แว้ก!!TTOTT;;;
                                                “ไม่ใช่ข้างนั้นค่ะชั้นเช็ดออกให้ดีกว่านะคะ^^
                ผ้าผืนนุ่มในมือของซึบาสะจังยกขึ้นมาและซับเข้าที่มุมปากของผมอย่างแผ่วเบาผมได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นออกมาดังสนั่นในหู รู้สึกได้เลยว่าหน้าของตัวเองร้อนจนแสบไปหมดเลยด้วย
~...~
ซึบาสะจังละมือออกไป และกลับไปนั่งที่เดิมเพื่อกดรับโทรศัพท์ที่ร้องดังขึ้นมา
                                “ค่ะ?...โยจัง... เอ๊ะ...จ้ะ ขอโทษนะชั้นจะไปเดี๋ยวนี้ล่ะจ้ะ”
                                “โยเหรอ?”
                ซึบาสะจังยิ้มก่อนจะตอบผมออกมาเธอพยักหน้าแทนคำตอบ และหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นมาคล้องใหล่ไว้โยคงโทรมาตามเธอกลับแล้วสินะ ฤดูร้อนของผม เริ่มได้แป้บเดียว ก็จบไปซะอย่างงั้นน่ะT^T;;
                                                “ขอโทษนะคะทาคุยะซัง ชั้นต้องกลับไปที่ศาลเจ้าก่อน ขอโทษจริงๆนะคะ”
                                                “ไม่หรอก^^สนุกมากเลยล่ะ วันนี้น่ะไว้เจอกันคราวหน้านะ”
                                                “ค่ะ...คราวหน้า^^
                อย่างน้อยผมก็ได้รู้ว่าชีวิตวัยรุ่นของผมยังไม่ไปใหนล่ะน่า ถึงตอนนี้ผมจะยังเดินคนเดียวเปลี่ยวแต่ต่อไปอีกไม่นาน ต้องเป็นวันของผมสิน่า~...^w^+
                ถึงตอนนี้จะยังเดินคนเดียวก็เดินคนเดียวแบบมีหวังละกัน อิๆ>w<ย่านการค้าช่วงบ่ายเย็นแบบนี้ก็มีคู่รักหลายคู่เดินควงกันมาเดินเล่นกันหนาตาบ้างแล้วเมื่อใหร่ผมจะได้เป็นหนึ่งในนั้นบ้างน้อผมคงได้ถูกจ้องมองดูด้วยสายตาอิจฉาตาร้อนแบบนี้บ้างแน่ๆรึไม่ก็อาจจะถูกจ้องมองด้วยดวงตาเดือดดาลเหมือนมีกองไฟกองยักษ์ลุกไหม้อยู่ในตาเลยก็ได้... ใช่ๆ ดวงตาเดือดดาลเอามากๆแบบคุณผู้หญิงผมขาวที่ยืนอยู่ต่อหน้าผมตอนนี้นี่เลย แบบเดียวกันเป๊ะเลย อืม~ เธอคนนี้เหมือนใครซักคนจริงๆน้า~^O^วหน้าตาเรียวหวานได้รูปประกอบผิวขาวนวลน้ำผึ้งนี่ ผมสีขาวเงาปลายผมสีแดงนี่...ขนดำดำยาวเป็นแพและดูน่ามองนี่ และที่ชัดที่สุด... ดวงตาสีแดงเลือดที่ตอนนี้เหมือนจะมีเปลวไฟลุกโหมอยู่ตอนนี้นี่... ... ... ...เอื่อก=^=;;
                                                “ฮึ...ฮึๆๆ...งั้นสินะ...หนีออกมา...ตั้งแต่เช้า ไม่โผล่หัวมา นึกว่าตายไปแล้วซะอีก”
                                                “อ...เอ่อ=O=;;
                                                “สองต่อสองในร้านอาหารหรูหราน่าดูเลยนี่ เหมือนเดทกันยังไงยังงั้นลยเนอะ ว่ามั๊ย^=^**”   
เปรี๊ยะ!!!
                                                “อ...ไอ...=O=;;”                  “คนอย่างนาย...นี่มัน... คนอย่างนาย...คน!อย่าง!นาย!
                                                “เดี๋ยว!!ไอช่า!!!=[]=;;”      “ไอ้บ้า!!!ทาคุยะ!!!!
                                                                เปรี้ยง~!!!!!!!
            เสียงตวาดลั่นของไอช่าระเบิดออกมาพร้อมกับแสงสว่างที่คุ้นตาที่สว่างวาบลงมาจนจ้าตา แต่ทว่าแม้แสงที่สว่างขึ้นมามันจะจ้ายังไง แต่ยังไม่ทันที่ผมจะทันเจ็บรึร้องขอความเมตตาภาพทุกอย่างเบื้องหน้าของผม มันกลับดับลงไป ทั้งๆอย่างนั้นชะตากรรมของผมจะเป็นยังไง ก็คงขึ้นอยู่กับเทพธิดาต่อหน้าผมแล้วล่ะ...ว่าเธอจะไว้ชีวิตผมรึเปล่าT^T;;



------------------------------------------------------------------------------------------**

โพสต์ 20-4-2014 21:35:50 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2

ก็ดีน่ะ

แสดงความคิดเห็น

คร้าบ  โพสต์ 20-4-2014 21:56
ขอบคุณมากๆครับ(>[]<)7+*+ อุตส่าห์ส่งเเฟนผมมาอวยด้วย=w=++  โพสต์ 20-4-2014 21:50
โพสต์ 21-4-2014 12:11:52 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2

สุดยอดเลยน่ะ สนุกมากๆๆเลยค่ะ

แสดงความคิดเห็น

คร่้า :)  โพสต์ 22-4-2014 01:35
เเค่ชอบ เท่านี้ก็ดีใจเเล้วครับ อัพตอนใหม่เเล้วจะบอกเหมือนเดิมนะ^w^y*+*  โพสต์ 21-4-2014 22:28
โพสต์ 24-4-2014 19:17:27 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ดีจัง

แสดงความคิดเห็น

จ้า>w<y*+*  โพสต์ 25-4-2014 22:27
โพสต์ 25-4-2014 23:09:03 | ดูโพสต์ทั้งหมด
หนุกๆๆ

แสดงความคิดเห็น

ขอบคุณจร้า>w<y*+*  โพสต์ 27-4-2014 22:36
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 11-12-2016 03:21 , Processed in 0.207168 second(s), 27 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้