ดู: 209|ตอบกลับ: 1
รางวัลสำหรับการตอบกลับ 2 Point ตอบกลับกระทู้นี้อาจได้รับ 2 Point เป็นรางวัล! ได้รับสูงสุดต่อคนคือ 1 ครั้ง
บทที่.21
                                ฟืด~...
                                                “ห...หายใจไม่ออก...ป้าโลล่า... คับไปรึเปล่าคะ?(>__’);;”
                                    “กำลังเข้ารูปล่ะจ้ะอดทนหน่อยนะ ไอช่าจัง ไม่งั้นได้หลุดผลัวะกลางงานแน่ๆ”
                เหลือเชื่อเลย...นี่ชั้นพึ่งจะรู้วันนี้นี่แหละว่ามิโกะรุ่นที่ผ่านมากับตัวแทนหมู่บ้านต้องทนรับความอึดอัดปานจะขาดอากาศหายใจตายอย่างนี้มาตลอดT^T แม้ชุดฮาคามะชั้นแรกจะยังเบาสบายอยู่แต่พอสวมครบทุกชั้นไป กลายเป็นว่าชุดที่ชั้นต้องสวมรำคางุระตอนนี้เลยเริ่มหนักได้ที่=___=;;
                ยังดีที่ชั้นไม่ต้องซ้อมรำด้วย... ทำไมน่ะเหรอ? แหมคุณ...ดูมาเกือบจะสองร้อยปีก็ต้องมีลองขยับๆเต้นตามบ้างแหละ จังหวะที่ยากๆรึง่ายๆ อะไรก็ผ่านมาเยอะแล้ว ตอนซ้อมรอบแรกเลยทำเอาคุณแม่ของซึบาสะอึ้งไปพอเป็นพิธี มีดีพอตัวมั๊ยล่ะ ชั้นเนี่ย=w=++
                                                “แล้วทาคุยะจัง เป็นไงบ้างล่ะจ๊ะ?”
                                                “แข็งแรงเกินไปด้วยค่ะ...”   
                                                “เหรอ~?”              “........”
                                                “เป็นคนรักกันทะเลาะกันมันไม่ดีนะจ๊ะ(..)”
พรืดด~ดดด!!!=A=;;;
                ทำไมลุงแม็คต้องกุเรื่องว่าชั้นเป็นอะไรกับตานั่นกันด้วยเนี่ย?ได้ฟังแบบนี้กี่ทีกี่ทีก็ตั้งตัวไม่ติดทุกทีเลย=O=;
ก๊อก...ก๊อก...
                                                “เธอจ๋า~เค้าหิวแล้วอ่า~...มาดินเนอร์ใต้แสงเทียนกันเต๊อะ>w<”
                                                “เดี๋ยวเถอะ มาจ๊ะจ๋าอะไรกันไอช่าก็อยู่นะเนี่ย”
                                                “อ้าวเรอะ?งั้นไปรอที่โต๊ะก่อนเลยละกันเค้ารอนะตัว(^3^)/”
                ทำไมถึงได้รักกันขนาดนี้นะทั้งสองคนนี้นี่... แล้วเรื่องความหวานชีวิตคู่นี่  มันก็เกินไปหน่อยนะถึงจะไม่ใช่เรื่องไม่ดีก็เหอะ แต่เธอจ๋าเลยนี่ก็...^^
                                        “เดี๋ยวเถอะ ไอช่าจังอมยิ้มอะไรน่ะเรา><”                       
                                                “ลุงกับป้านี่รักกันดีนะคะ ว่าไงดีล่ะ คนอื่นๆเห็น คงอิจฉากันน่าดูเลย”
                                                “หลายๆคนก็บอกอย่างนี้น่ะจ้ะ^^;;”
                หลังจากลองชุดเสร็จชั้นก็ค่อยๆปลดชุดรำออก ชั้นพยายามจะทำให้มันยับน้อยที่สุดน่ะนะหลังจากเปลี่ยนชุดเสร็จสรรพ ชั้นก็เดินตามป้าโลล่าลงมาและช่วยจัดโต๊ะอาหารซึ่งตรงที่ประจำ มีลุงแม็คที่กำลังหิวโซได้ที่ฟุบอยู่กับโต๊ะและครวญครางออกมาเป็นระยะๆ=^=;;
                                                “นานจังง่าTT^TT;;”            “ผู้หญิงแต่งตัว ก็ต้องนานสิคุณนี่ก็...”
                                                “ทาคุยะยังไม่ตื่นอีกเหรอ ไอช่า”      
                                                “เดี๋ยวหนูไปดูให้ละกันค่ะลุงกับป้าทานกันไปก่อนเลยละกันค่ะ”
                                                “เฮ้อ~...แย่จริงๆ แล้วไปทำอีท่าใหนให้ตกรถลุงเอาได้ล่ะเนี่ย”
                                                “ชั้นไม่ได้ซิ่งอะไรเลยนะ(. .)”           “ชั้นยังไม่ได้ว่าอะไรแม็คกี้เลย=__=+”
                ที่ว่าตกรถน่ะชั้นเตี๊ยมกับลุงแม็คเอาเองแหละ ความจริงน่ะฝีมือชั้นล้วนๆเลยล่ะ=w=;; แต่ก็ไม่ถึงตายหรอกชั้นแค่ขู่เฉยๆ ไฟแค่นั้น...ไม่น่าถึงตายหรอก...ไม่น่าหรอก...ล่ะมั้งน่ะ(. .);;
ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...
                พอเดินมาถึงหน้าห้องชั้นก็เคาะประตูห้องของทาคุยะสามสี่ครั้ง พอรอซักพักแล้วไม่มีสัญญาณตอบรับก็พอจะรู้ เหมือนทาคุยะจะยังไม่ตื่น...
                ... .... ..... .......=___=;;
                ม...หมอนั่นยังไม่ตายหรอกน่า!!เชื่อชั้นสิ>O<;;ม...หมอนั่น นอนขี้เซาจังเลยเนอะ!!ขี้เซาสินะคงแค่...ขี้เซา... ชั้นเองแค่กังวลเกินไป พอชั้นเปิดประตูเข้าไปชั้นก็จะเจอทาคุยะที่นอนหลับอุตุและกรนอย่างสุขสบายอยู่บนโซฟา...
                                                “ทาคุยะ...”            
                ชั้นเดินเข้ามาในตัวบ้านที่มืดสนิท ทั้งๆที่เวลานี่ทาคุยะควรจะลุกขึ้นมาเปิดไฟในบ้านแล้วนั่งดูทีวีไปเรื่อยเปื่อยได้แล้วแท้ๆ แต่ทันทีที่ไฟในบ้านสว่างขึ้นชั้นก็มองเห็นทาคุยะ ที่ยังคงนอนนิ่งอยู่ที่เดิมเค้ายังคงนอนนิ่งอยู่บนโซฟาตามเดิม เหมือนจะยังไม่ได้ขยับหรือเคลื่อนไหวอะไรซักนิดขนาดผ้าชุบน้ำที่ชั้นเอาวางไว้บนหน้าผาก ก็ยังคงอยู่ที่เดิมพอเห็นทุกอย่างยังอยู่กับที่เหมือนเดิม ชั้นก็เริ่มกลัวขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล...
                                                “ทาคุยะ...ทาคุยะ!”
                ทาคุยะยังคงนอนนิ่งเหมือนไม่ได้ยินเสียงชั้น ชั้นยังคงคิดว่าเค้าคงไม่ได้ยินเสียงชั้น เพราะชั้นคงยืนอยู่ห่างจากทาคุยะพอดูถ้าลองเรียกดูใกล้ๆดูล่ะก็...
                                                “นี่...มัวแต่นอนอยู่ได้ข้าวเย็นเสร็จแล้วนะ เดี๋ยวเอาให้เปาจิกินหมดหรอก ทาคุยะ”
                ชั้นจับแขนทาคุยะแล้วเขย่าเบาๆแต่เหมือนทาคุยะจะยังไม่รู้สึกตัว
                                                “ถ้าจะเล่นแผลงๆแบบนี้ชั้นไม่สนุกด้วยนะ ลุกขึ้นมานะ...”
                ชั้นเข้มเสียงขึ้นมาบ่งบอกว่าตัวเองไม่สนุกด้วยถ้ากหากว่านี่เป็นแค่การล้อเล่นของทาคุยะ แต่คนที่ถูกชั้นคาดโทษกลับยังคงนอนนิ่งอยู่ตามเดิม แม้ชั้นจะยังคงเขย่าตัวของเค้าอยู่ตลอดก็ตาม...
ตุบ...      
                                                “!!!?”
                แขนข้างขวาที่อยู่ขอบโซฟาของทาคุยะเลื่อนลงมาราวกับไม่มีเรี่ยวแรงอยู่ ชั้นค่อยๆยื่นมือไปจับที่แขนของทาคุยะช้าๆตอนที่ชั้นยื่นมือไป ชั้นเห็นมือของตัวสั่นจนรู้สึกได้แต่ทันทีที่สัมผัสที่แขนของทาคุยะ มือที่สั่นเทาของชั้น ก็กลายเป็นนิ่งชาไปเลย
                พอชั้นละมือจากแขนของทาคุยะออกมาครั้งนี้ กลายเป็นไม่ใช่แค่มือของชั้นเท่านั้นที่สั่น ชั้นรู้สึก เหมือนราวกับหัวใจของตัวเองมีน้ำแข็งเกาะมันเย็นเยียบไปหมด เย็นไปหมด เหมือนๆกับ...แขนของทาคุยะ เมื่อครู่นี้...
                                                “ไม่...ไม่เอา...อย่างนี้ ชั้นไม่เอานะ”
                ชั้นลองเขย่าตัวของทาคุยะเบาๆอีกครั้งและพยายามทำเสียงให้เป็นปกติที่สุด อะไรกัน!?เพราะชั้นเหรอ? เพราะชั้น ชั้นทำกับทาคุยะจนเป็นแบบนี้เหรอ!?
                                                “ทาคุยะ!!ทาคุยะ!!!นี่ ลุกมาสิ!!นายจะมัวมาขี้เซาแบบนี้ไม่ได้นะ นายมีงานหลายอย่างต้องทำมีหลายคนที่รอให้นายต้องช่วย มีอีกหลายเรื่อง ที่นายทำได้...ทาคุยะ”
                                                “..............”
                                                “ขอร้องล่ะ...ชั้นจะไม่แกล้งนาย...ไม่ทำฟ้าผ่าใส่นาย ไม่บังคับอะไรนาย ไม่ทำร้ายนายเพราะงั้น...ลุกขึ้นมาที่เถอะ...”
                                                “..............”
                                                “ลุก...ขึ้นมา...แล้วไปกินข้าวด้วยกันช่วยกันทำงานโอชิน ...พรุ่งนี้แล้วนะ นายบอก...นายบอกว่า ถ้าชั้นรำคางุระได้ดีนายจะพาชั้นไปเที่ยวตามใจชั้นนี่ นายจะไม่ทำตามสัญญาเหรอ!?”
                                                “............”                                “ทาคุ...ยะ...!”
                น้ำตาของชั้นเริ่มรื้นขึ้นมาทั้งๆที่เป็นแค่มนุษย์คนนึงแท้ๆ ทำไม ชั้นถึงต้องเสียใจขนาดนี้ด้วย... ทำไมชั้นเป็นเทพอยู่ที่นี่มานานกว่าอายุของหมอนี่กี่เท่าไม่รู้ทำไมชั้นต้องสนการตายจากของหมอนี่ด้วย ทำไมชั้นถึงต้องร้องไห้ด้วย!!?
                                                “ทาคุยะคนโกหก!!!”
แปะ...
                สัมผัสจากมือที่ใหญ่และคุ้นเคยวางลงที่หัวของชั้นเบาๆ เรียกตาที่พร่ามัวเพราะน้ำตาของชั้นขึ้นไปมองมันเป็นมือ...ของทาคุยะ?
                                                “คนเค้านอนหลับลึกอยู่แท้ๆ...มากล่าวหาอะไรกันอยู่ข้างๆนี่ล่ะ?”
                                                “ทาคุยะ...?”           “ซื้ด~!น...หนาวเหมือนกันแฮะไม่มีใครเปิดเตาผิงเลยนี่... หวา มือชั้นเย็นเป็นน้ำแข็งเลยล่ะ ดูสิ(‘ ‘);;”
                                                “...ซะ...”                                 เปรี๊ยะ...
                                                “ห...ห๊ะ(- -);;”             “คนอย่างนาย...น่าจะตายไปซะ...=__=**”
                                                “เอ้ย...ด...เดี๋ยวสิชั้นไปทำอะไรล่ะเนี่ย ใจเย็นๆก่อนไอช่า!!!ชั้นขอโท...!!!”
ตุบ...
                ผมหลับตาหลีกความเจ็บที่จะมาพร้อมกับไฟฟ้าในมือของไอช่าแต่สัมผัสที่ผมได้รับ ไม่ใช่ความเจ็บเพราะไฟช็อต แต่เป็นร่างเล็กๆ ของไอช่าที่จู่ๆก็เข้ามา...กอดผมซะมากกว่าO///O;;;
                                                “ฮึก...!คนบ้า...”                     “ไอช่า...”
                                                “นายมันบ้า!!!งี่เง่า!!!นิสัยไม่ดี!!เกลียดนาย!!!เกลียดที่สุด!!!คนบ้า!!!คนบ้าๆ!!”       แม้จะเป็นคำพูดต่อว่าผมทั้งหมด แต่แปลกที่ผมกลับไม่รู้สึกถึงเจตนาร้ายของไอช่าเลยซักนิด เพราะอะไรไม่รู้แต่อาจจะเป็นเพราะ น้ำตาที่ไม่รู้ว่ามันล้นออกมาจากใหนนักหนาของยัยนี่มากกว่าที่ทำให้ผมโกรธกับคำว่าของเธอไม่ลงไหล่บางๆของยัยเทพผมขาวที่กอดผมอยู่สั่นด้วยแรงสะอื้น ผมค่อยๆรวบตัวไอช่าเข้ามาปลอบช้าๆมือของผมค่อยๆลูบเรือนผมขาวสะอาดแกมแดงของเธอเบาๆ ราวกับมันจะแตกสลายไปได้ไอช่าค่อยๆนิ่งไปแต่ก็ยังไม่ผละออกไปจากตัวผม ...คงรอให้คราบน้ำตาแห้งไปก่อนสินะยัยมาดเยอะ^^
                                                “ชั้นเกลียดนายเจ้าขี้เซาเฮงซวย...ชั้น...นึกว่านาย จะไม่ตื่นขึ้นมาแล้วด้วย...”
                                                “ฮะๆ...สติแตกได้โล่เลยแฮะ^^”
ผลั่วะ!!!
                                                “คุ่เฮื่อก!!!=O,=;;;”
                ผมคงจะได้หลับไปตลอดแน่ๆแน่ๆ...เพราะกำปั้นของยัยเทพเปี๊ยกนี่ซัดเข้าจุดตายผมเน้นๆทุกทีเลยเนี่ยสิถึงจะอยากแหวใส่ แต่ก็ทำไม่ลงแฮะ พอเจอใบหน้าที่ยังคงมีแววของไอช่าอยู่ผมหลับลึกรึหลับนานแค่ใหนไม่รู้ล่ะแต่มันคงนานพอที่จะทำให้เธอเป็นกังวลมากขนาดนี้ได้
                แขนของผมรวบยัยตัวเล็กที่กอดผมแน่นให้เข้ามาใกล้ขึ้นมากกว่าเดิม ไอช่าที่ถูกผมดึงเข้ามา ทำท่าทางจะโวยวายใส่แต่คงนึกคำโวยไม่ออกสินะ^^
                                                “ทาคุยะ!!!”           “ยังอุ่นอยู่ใช่มั๊ย?”
                                                “เอ๊ะ?”                    “ตัวของชั้น มันยังอุ่นอยู่ใช่มั๊ย?”
                                                “...อ...อืม”              “ยังได้ยินเสียงหัวใจชั้นอยู่ใช่มั๊ย?”
                ไอช่าพริ้มตาลงเบาๆและนิ่งไป ก่อนจะครางเสียงตอบในลำคอออกมา พร้อมกับรอยยิ้มบางๆ แต่น่ามองของเธอ
                                                “อืม...ได้ยิน...”      “ใช่มั๊ยล่ะ...”
                                                “......”                      “ชั้นยังมีชีวิตอยู่...และจะอยู่ต่อๆไป จะไม่ไปใหน...ถ้าเธอยังต้องการชั้นอยู่”
                ผมเลื่อนนิ้วเช็ดเอาน้ำตาหยดเล็กๆที่เกาะดวงตาคู่สวยของไอช่าออกและสิ่งที่ผมอยากจะเห็นมัน ก็ทอออกมาบนเรือนหน้าสวยของเธอ รอยยิ้มของไอช่าปรากฏออกมาแทนคราบน้ำตาและความกังวลเมื่อครู่
                                                “พูดเอง...ก็รักษาคำพูดด้วยนะตาเสือผู้หญิง”
                แฮะ...แต่ทิ้งท้ายยังไม่ดีเท่าที่ควรแฮะ แต่เอาเถอะ ไอช่า ก็คงประมาณๆนี้ล่ะนะ^^;; ดวงตาสีแดงทับทิมของไอช่าตอนนี้มันน่าหลงใหลเอามากๆ บางครั้ง เธอก็ดูเป็นเทพที่ไม่น่าเชื่อถือเท่าใหร่แต่บางครั้งบางที เธอ ก็กลายเป็นเด็กผู้หญิงธรรมดา ที่ต้องการใครซักคนอยู่ข้างๆและคอยเป็นที่พึ่ง
มั่บ...
                                                “...?”                       “มากกว่านี้...”
                                                “อะไร?”                                “ชั้น...มากกว่านี้...”
                คำพูดของไอช่ายากที่ผมจะตีความได้ ว่าเธอหมายถึงอะไร แต่ที่ชัดเจนต่อหน้าของผมตอนนี้...คือดวงตาสีแดงที่ส่องแสงกว่าทุกที ดวงตาแบบเดียวกัน...กับคืนนั้น!?
                มือของไอช่าจับดึงเสื้อของผมไว้และโน้มหน้าลงมาเรื่อยๆ อีกแล้ว!?เหมือนคืนนั้นอีกแล้ว!?!ไอช่าในตอนนี้เหมือนคนที่กึ่งหลับกึ่งตื่น มือข้างหนึ่ง ที่ว่างอยู่ของไอช่ายกขึ้นมาลูบเคลียล์แก้มผมเบาๆเหมือนเย้าหยอกกลีบปากสีชมพูเรื่อของไอช่าเผยอขึ้นเล็กน้อย มันดูเย้ายวนมาสำหรับผม...มันควรเป็นอย่างนั้น ถ้าผมทำเป็นมองไม่เห็นคมเขี้ยวคมกริบนั่นได้
                ผมควรจะทำอะไรยังไงดีผมควรจะปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปเองของมัน และเรื่องทุกอย่างก็จะกลับมาวนที่เดิม?ผมจะต้องมองเห็นไอช่าต้องทรมาณกับความกังวลเหมือนเดิม?ถ้าเป็นอย่างนั้นมันก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง...ไม่มีอะไรไปต่อได้
                ไอช่าก้มหน้าลงมาอยู่ที่ไรคอของผมผมจะไม่ปฎิเสธเธอ จะไม่รังเกียจยัยนั่น มันคงเป็นเค่เรื่องผิดปกติเพราะเธอเสียพลังของเทพไป เธออาจจะถูกสัญชาตญาณปีศาจที่เธอเคยเป็นควบคุมในบางเวลาถ้าผมทำให้มันสงบลงได้ ถ้าเพียงแค่นี้ ผมก็จะทำ แล้วถ้าวันใด ที่เธอได้พลังคืนมาไอช่า ก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม...
พลั่ก!!!
                                                “!!?”
                ไม่ใช่ผมที่เป็นฝ่ายผละออกไป แต่เป็ไอช่า ที่เหมือนจู่ๆจะได้สติขึ้นมามากกว่า ผมนั่งอยู่บนโซฟาและยอมให้เธอดูดเลือด แต่ยังไม่ทันที่ไอช่าจะได้กดเขี้ยวของเธอลงไปเธอก็ผละออกไปก่อน และมองมาทางผมด้วยใบหน้าซีดเผือด
                                                “...ชั้น...”                                “ไอช่า?”
                                                “เมื่อกี๊...ชั้น...”
                ไอช่ามองมาที่คอของผมที่มีเลือดซึมออกมาและเริ่มตัวสั่นขึ้นมา
                                                “งั้นสินะ...นี่สินะสาเหตุ...ที่นาย...กลัวชั้น”        “ไอช่า...!”
                                                “ขอโทษนะ...”
                ไอช่าหนีผมไปและขึ้นขังตัวเองอยู่บนห้องนอน พอผมขึ้นไปหา ไอช่าก็บอกแค่ว่าอยากอยู่ตามลพังคนเดียว ในห้องที่ไอช่าขังตัวเองอยู่ผมได้ยินเสียงร้องไห้ของเธอคลอมาตลอด เสียงร้องไห้ของไอช่า ดังปนผสมมากับคำพูดคำนึงซ้ๆคำว่า...ขอโทษ...




------------------------------------------------------------------------------**
ห่างหายไปนาน จนเผลออีกที่ก็วูบผ่านไปอีกอาทิตย์นึงอย่างรวดเร็ว(.me//ลืมอัพนิยายซะอย่างนั้น-*-ว)
เผลอมานานเเค่ใหนกันหว่า...รู้ตัวอีกที่ ก็ปีสองละ เขียนนิยายในบอร์ดมานานนิดหน่อยเเฮะ หวังว่าเมะ-ไทย คงอยู่กับผมนานๆเน้อ^w^y*+*
โพสต์ 8-5-2014 00:13:44 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2 Point

สนุกมากๆๆ เลยค่ะ ตอนแรกกระว่าจะมาอ่านนิยายน่ะคะ แต่พอเข้ามาแล้วได้อ่านนิยายสนุกมากๆๆๆเลยค่ะ จะรออ่านตอนต่อไปนะคะ
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 8-12-2016 09:08 , Processed in 0.056947 second(s), 22 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้