ดู: 651|ตอบกลับ: 5
พลิกวิถีแปลงโลก

THE RUBICK

ตอนที่ 5. ยืนงงกลางดงหนวด

                                       ณ ตลาดริมท่าเรือ “เดวอน”

          “นี่ๆ มิคุเนะ เอาปลาอะไรดีล่ะอาหารเย็นวันนี้น่ะ”
          “นี่มั้ยล่ะ?”
           หญิงสาวเจ้าของหอพักชี้มือไปที่ปลาตัวใหญ่ในใจกลางตลาดริมชายฝั่งของโซนTที่นี่เต็มไปด้วยสินค้ามากมายเพราะว่าที่นี่เป็นที่ขนส่งสินค้าของทางโซน T นี้
            “โอ้!!นั่นมันปลาฮาจินี่นางั้นเอาปลาฮาจินี่แหละแล้วก็เอาปลากะพงขาวไปด้วยแล้วกันโฮ่ๆๆๆ~”
            ชายวัยกลางคนผมทองหัวเราะเสียงดังเนื่องจากดีใจที่จะให้ได้เด็กมีความสุขกับการทานอาหารเย็นหลังจากการประถมนิเทศที่พวกเขาไม่รู้เลยว่าเด็กกำลังเจอกับอะไรอยู่............

             ณ โรงเรียน ฟูจิคามิเขต 4
             “นี่เก็นหยุดสิๆเก็นได้โปรดล่ะ!!!!!”
             “เก็นนายน่ะพอได้แล้ว...!!!”
              ทั้งผม มาริ และภูผาเข้าไปเพื่อพยายามหยุดเก็นที่กำลังเข้าสู่ภาวะกระหายเลือดราวกับสัตว์ป่าที่โหยหาการฆ่าเลือดสาดกระเซ็นเต็มพื้นไปหมดโดยเก็นไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลยแม้แต่นิดเดียวเขายังคงซัดหมัดเข้าสู่ตัวรุ่นพี่อย่างไม่ยั้งละไม่สนใจเลยว่าเขาจะเป็นตายร้ายดียังไงอารมณ์บนใบหน้าของเก็นมีเพียงเดียวเท่านั้นคือความสนุกราวกับได้ของเล่นชิ้นใหม่รอยยิ้มที่แสยะตรงมุมปากอันน่าพิศวงสายตาที่ไร้แววตาไม่ได้บ่งบอกถึงความสงสารหรือเสียใจแม้แต่น้อย
                        แกร้ง........................................................................              
             สิ้นเสียงอะไรซักอย่างร่างของเก็นก็ล้มลงไปนอนบนพื้นชายหนุ่มสามฮูดตัวสูงเดินออกมาจากความมืดของมุมห้องที่ไม่น่าจะมีใครไปอยู่ได้
            “เฮ้อ.............ดีนะที่ใช้โฮโรแกรมถ้าเป็นคนจริงๆคงเละไปแล้วล่ะ”
           ชายคนนั้นเดินตรงรี่มาดูตรงพื้นที่ทุกคนต่างอึ้งไปพร้อมๆกันไม่พูดหรือแม้แต่กระดิกแม้แต่นิ้วเดียวอาจเป็นเพราะว่ารับรู้ถึงกลิ่นอายที่น่าสะพรึงจากตัวของเขาก็ได้ล่ะมั้งความรู้สึกนี้ราวกับเผชิญหน้ากับราชาแห่งสัตว์ป่าอยู่เลยล่ะไม่สิอาจจะเหนือกว่านั้นก็ได้
           “เอาล่ะพวกนายสอบผ่านไปห้องต่อไปได้แล้วเดี๋ยวเด็กคนนี้ฉันเอาไปส่งห้องพยาบาลเองพวกนายไปทำกิจกรรมต่อซะ”
           สิ้นเสียงเขาก็แบกเก็นขึ้นบ่าแล้วเดินหายไปในความมืดของห้องอีกคครั้งผมพยายามรวบรวมสติเพื่อที่จะไตร่ตรองทันใดนั้นรุ่นพี่ที่โดนเก็นทำร้ายก็เดินมาจากห้องข้างๆสร้างความฉงนงงงวยแก่พวกเราไม่น้อย
           “เฮ้อๆๆขอโทษทีนะแต่พวกเธอควรจะไปได้แล้วล่ะฮ่ะๆๆดีนะที่ฉันไม่ได้มาเองเฉียดตายซะแล้วสิเราเนี่ยไปได้แล้วที่เหลือเดี๋ยวรองประธานเขาพาไปจัดการเองแหละน่าเจ้าหนูนั่นไม่เป็นไรหรอกถึงรองประธานเขาจะดูเถื่อนๆแต่เขาก็เป็นคนที่ดีนะเขาไม่ทำรุนแรงกับเด็กผู้ชายตัวเล็กๆหรอกฉันรับรองได้”
           รุ่นพี่บอกพวกเราให้รีบไปยังห้องถัดไปพวกเรารีบตรงรี่มาอย่างรวดเร็วแล้วก็พบกับ.........
           ทางด้าน นภา &ลูน่า,ดอร์น & มะลิ
           หลังจากที่ผ่านการทบสอบแรกมาพวกผมและดอร์นก็เดินตรงมายังห้องถัดไปสิ่งที่เขียนอยู่บนกระดาษที่รุ่นพี่ส่งให้นั่นก็คือ
           “ให้พวกนายหนีออกจากห้องนี้ไปยังอีกห้องหนึ่งให้ได้โดยพวกนายต้องหากุญแจที่ซ่อยอยู่ในห้องนี้ให้เจองั้นเหรอ?”
           “ใช่แล้วๆแต่ว่านะการจะเอาชีวิตไปจากห้องนี้น่ะมันไม่ง่ายหรอกนะเอาล่ะ...........”
                        Game Start!!!!

           สิ้นเสียงขานของรุ่นพี่เขาก็หายตัวไปทันใดนั้นเหล่ารยางค์และหนวดไม่ทราบจำนวนก็โผล่มาจากพื้นและกำแพงเต็มไปหมดพร้อมกับเมือกเหนียวๆที่เหมือนกับเคยเห็นที่ไหนมาก่อนใช่แล้วในคอมภูผาไงล่ะใช่ๆวันนี้ที่ผมไปหามัน
           “เฮ้ยภูผาเข้าไปนะ.......................”
           “เฮ้ยๆๆอย่าพึ่ง!!!!”
           ตอนนั้นผมเปิดประตูเข้าไปได้ยินแต่เสียงอะไรบางอย่างดัง ซวบๆๆๆๆกับเสียงหญิงสาวกรีดร้องระงมไปทั้งห้องเหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้ผมได้รู้ว่าภูผามัน!! “สายหนวด”
           “นภาเร็วเข้านายมัวแต่คิดอะไรอยู่เนี่ยเราต้องรีบหากุญแจนะ”
           มะลิตะโกนจากอีกมุมห้องนึงมาบอกผมที่กำลังคิดเรื่อยเปื่อยอยู่ผมรีบวิ่งไปลองเปิดประตูแน่นอนว่ามันล็อคอยู่ผมรีบหากุญแจอย่างรวดเร็วและเร็วรวดซึ่งในตอนนั้นเอง!!
           “ช่วยด้วยค่ะช่วยด้วย!!!!”
           ทุกคนที่กำลังหากุญแจอย่างขะมักเขม้นต่างมองหาต้นเสียงอย่างรวดเร็วสิ่งที่พวกเราเห็นก็คือลูน่ากำลังถูกหนวดรัดรอบตัวไปหมด
            [ เอาล่ะเหยื่อรายแรกถูกจับตัวไว้แล้วสินะเอาล่ะๆเดี๋ยวจะหาว่าฉันใจร้ายฉันจะให้คำใบ้แรกก็แล้วกันคำใบ้ก็คือ!!! ]
           “เร็วเถอะคร้าบบบบบ!!!ไม่ต้องลูกเล่นมากหรอก”
           “ก็ได้ๆคำใบ้ก็คือ มันอยู่ใกล้ตัวพวกเธอมากๆเลยล่ะ เอาล่ะบ๊ายบี!!”
            สิ้นเสียงประกาศของรุ่นพี่พวกเราก็รีบหากันอีกรอบเพื่อช่วยลูน่าออกมาให้ทันก่อนที่จะอยู่ในสภาพที่ภูผาชอบ
            “ไม่เจอเลยคร้าบคุณนภาคุณเจออะไรมั้ย?”
            “ไม่เลยอะไรกันนะสิ่งที่พวกเราไม่หา?”
     กรี้ดดดดดดด!!!! ช่วยฉันด้วย

           “มะลิ!!!!”
            ทันใดนั้นมะลิก็ถูกเจ้าหนวดที่เต็มไปด้วยเมือกเหนียวๆรัดไว้อีกคนเวลาที่กระชั้นชิดเข้ามาพวกเราจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย!!
ในขณะนั้นเอง..........................
            “อื้อวันนี้สงบดีจังเนอะคุณมิคุเนะ”
            “ใช่ๆเด็กๆคงกำลังสนุกสนานกับการปฐมนิเทศอยู่แน่ๆเลยล่ะค่ะ”
            “นั่นสินะชานี่อร่อยดีจังนะ”
            “อันนั้นผสมยาเบื่อหนูไปด้วยน่ะค่ะ”
            “.......”
            “ล้อเล่นค่ะๆล้อเล่น”
           ป้ากับลุงนี่ก็กำลังจิบชายามบ่ายกันอย่างสบายอารมณ์สุขสมอารมณ์หมายท่ามกลางดอกไม้นานาพันธุ์เช่นคาร์เนชั่น กุหลาบ ลีลาวดี และวนิลาที่ส่งกลิ่นหอมหวนเย้ายวนให้ดอมดมราวกับสาวงามในวันแรกแย้ม
           “เร็วเข้าเถอะพวกชั้นจะทนไม่ไหวแล้วนะตาบ้า!!อร้างงงง!!~”
           “ช่วยเร็วด้วยเถอะค่ะแฮก................”
           ทั้งมะลิและลูน่าใกล้จะหมดความอดทนแล้วเราต้องรีบแล้วล่ะก่อนที่พวกเธอจะทนไม่ไหวเอาล่ะเราต้องรีบให้ถึงที่สุด
           “ดอร์นเราต้องรีบกันสุดๆแล้วล่ะงั้นพวกเราไม่ทันแน่”
           ผมบอกดอร์นในขณะที่ผมหาไปด้วยเพราะต้องแข่งกับเวลาการมองอีกฝ่ายจะทำให้เสียเวลาผมจึงไม่ได้มอง
           “คุณนภาคงต้องหาคนเดียวแล้วล่ะครับ”
           ผมรีบหันหน้าไปดูในทันทีเพื่อหาต้นเหตุที่ทำให้ดอร์นพูดอย่างนั้นแล้วสิ่งที่ผมเห็นก็คือ
           “พรวด!!!!”
           สิ่งที่ผมเห็นนั้นคือชายหนุ่มถูกหนวดมันทันทีที่ผมเห็นภาพนั้นความคิดก็ผุดขึ้นในหัวของผมในทันทีว่า“มันจับผู้ชายด้วยเหรอเนี่ย!!!!”ไม่ได้การล่ะถ้าเห็นภาพผู้ชายด้วยไม่เอาด้วยหรอกน่าต้องรีบหาๆๆ
           [ หนุ่มน้อยหัวเดียวกระเทียมรีบแล้วนะเอาล่ะๆไม่ต้องร้องไห้ฉันมีคำไบ้สุดท้ายให้แต่จะบอกให้นะในอีกสามสิบวินาทีเจ้าหยวดพวกนี้จะจับเหยื่อรายสุดท้ายคำไบ้สุดท้ายก็คือ“ไม่เคยคิดว่าจะหา”เอาล่ะบ๊ายบี~ ]
           คำใบ้อะไรกันเนี่ยสะหมงสมองไปหมดแล้วไปไหวๆจริงๆเราต้องรีบคิดให้ได้ดูเหมือนทั้งสามคนนั้นถึงขีดจำกัดแล้วล่ะมะลิกับลูน่าเริ่มหน้าแดงแล้วล่ะส่วนดอร์นนายน่ะอย่าหน้าแดงเชียวนะเอาล่ะเราต้องคิดๆๆสิ่งที่ไม่คิดจะหางั้นเหรอ?อืม............................................................................................................................................................................................................................จริงสิ!!!สิ่งเดียวที่พวกเรายังไม่ได้หาคือตัวพวกเราเองไงล่ะ
          “ทุกคนลองล้วงกระเป๋าตัวเองดูหน่อยสิ!!”
          “อะไรนะ?”
          “เร็วเข้าเถอะพวกเราต้องรีบแล้ว”
          ทุกคนรีบล้วงในกระเป๋าของตัวเองเพื่อหากุญแจที่เป็นสิ่งที่จำเป็นสำหรับการออกจากห้องแห่งนี้ก่อนที่จะกลายเป็นสิ่งที่ภูผาชอบ
          “ไม่มีจ่ะ แฮกๆๆๆ”
          “ไม่มีครับ”
          “ไม่มี”
          “อยู่นี่ไงมาเอาไปเร็วเข้านภา!!”
          มะลิเจอกุญแจแล้วล่ะผมต้องรีบแล้วผมวิ่งไปรับกุญแจอย่างรวดเร็วแล้วรีบไปเปิดประตูทันทีทันใดที่ประตูเปิดออกเหล่าหนวดก็หายไป ทำให้ทุกคนวิ่งมายังอีกห้องนึงได้สำเร็จจนได้
         “เก่งมากทุกคนโดยเฉพาะนายหนุ่มน้อยไหวพริบกับสติของนายเนี่ยยอดใช่เล่นเลยเอาล่ะพวกเธอผ่านนี่ก็เป็นภารกิจสุดท้ายแล้วล่ะนะพวกเธอเก่งมากที่ผ่านทั้งสองภารกิจมาได้ไปรอกลุ่ม่อื่นๆได้ที่ห้องถัดไปเลย”
แล้วเขาก็หายตัวไปราวกับเวทย์มนต์แต่ก็รู้ๆกันอยู่ว่าเป็นเป็นพลังจิตรล่ะนะเท่านี้เราก็จะได้พักแล้วสินะเฮ้อเหนื่อยชะมัดยาดเลยหิวน้ำด้วยแฮะว่าแต่ทำไมผมเปิดไทป์ซึ้งเป็นอุปกรณ์สื่อสารของทางโรงเรียนนี้เพื่อดูเวลานิดหน่อยก็รู้ว่าตอนนี้ก็บ่ายสองโมงครึ่งแล้ว
          “เอาล่ะพวกเราไปกันเถอะนะมะลิ”
          “เชอะ!!”
          เฮ้อคู่นี้ก็ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยซักนิดเลยน้าพ่อหนุ่มที่คอยดูแลเทคแคร์กับสาวชอบซึนเนี่ยความรักของคู่นี้มันจะไปถึงไหนกันนะอยากดูต่อให้ถึงที่สุดจังเลย
           “ไปกันเถอะค่ะคุณนภา”
           “อื้อๆนั่นสินะเราไปกันเถอะชักหิวแล้วสิจะมีอะไรให้กินรึเปล่านะ?”
พวกเราเดินตรงไปยังห้องถัดไปที่เป็นห้องโถงใหญ่เพื่อรอกลุ่มอื่นๆทำกิจกรรมเสร็จซึ่งก็ส่วนมากเสร็จหมดแล้วล่ะ
          “นี่มิคุเนะเธอจะทำอะไรเป็นอาหารเย็นเหรอ?”
          “อ้อต้มยำปลาหม้อไฟน่ะค่ะอากาศหนาวๆแบบนี้ต้องหม้อไฟสิคะ”
          “แล้วเธอทำเป็นเหรอ?”
          “แน่นอนสิคะสูตรนี้ฉันได้มากจากรายการครัวคุณต๋อยเมื่อสิบปีที่แล้วเลยนะคะ!!อร่อยแน่นอน”
          “อืม...................ที่มีพิธีกร 4 คนใช่มั้ย?”
          “ใช่ค่ะ...................”

จบตอน

(ปล.ที่หายไปนานขอโทษนะคร้าบบบกะจะวาดฉากเซอร์วิซกลัวโดนเปลี่ยนหมวดไป H แฮะๆ)


โพสต์ 14-5-2014 15:41:56 | ดูโพสต์ทั้งหมด
อัยยะ มาแบ้วสินะ

แสดงความคิดเห็น

ถึงว่าออกช้านิด =w=  โพสต์ 14-5-2014 18:03
ไม่ค่อยว่างฮ่ะๆ(ความจริงเล่นเกมส์นั่นแหละ)  โพสต์ 14-5-2014 16:42
โพสต์ 14-5-2014 16:33:36 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณสำหรับเรื่องสนุกๆนะคะ

แสดงความคิดเห็น

ขอบคุณนะครับที่มาอ่านมีความสุขจังเลย^^  โพสต์ 14-5-2014 16:43
โพสต์ 14-5-2014 19:15:11 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณมากๆนะ สนุกมากเลยมีอีกเมื่อไหร่ก้บอกด้วยนะ

แสดงความคิดเห็น

แฮะๆครับผม^^  โพสต์ 14-5-2014 19:20
โพสต์ 15-5-2014 20:23:41 | ดูโพสต์ทั้งหมด
สนุกมากเลย ^O^ ขอบคุณนะครับ =w=   
          


แสดงความคิดเห็น

โอ้วขอบคุณคร้าบบ^^  โพสต์ 15-5-2014 21:29
โพสต์ 21-5-2014 14:03:22 | ดูโพสต์ทั้งหมด
สุดยอดดดดดดดด

แสดงความคิดเห็น

ขอบคุณคร้าบ  โพสต์ 21-5-2014 17:50
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 9-12-2016 22:35 , Processed in 0.089128 second(s), 38 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้