ดู: 571|ตอบกลับ: 4

นายจอมเวทย์สุดโกงกับสาวน้อยเวทมนตร์สุดซวย [ตอนที่ 2 ความวุ่นวาย]

[คัดลอกลิงก์]
          "โรงเรียนเวทมนตร์สาขาที่ 5 มากีอัสเหรอ ... ?” เคย์ทำหน้าตกใจเพราะเคย์เคยได้ยินชื่อโรงเรียนนี้มาก่อนเพราะแม่ของเคย์เคยบอกไว้ว่าโรงเรียนเวทมนตร์ของโลกเวทมนตร์นั้นมีเหลืออยู่เพียงโรงเรียนเดียวเท่านั้นนั้นคือโรงเรียนเวทมนตร์สาขาที่ 5 มากีอัส เพราะโลกเวทมนตร์เริ่มมีประชากรน้อยลงเรื่อยๆทำให้โรงเรียนต่างๆ เริ่มยุบตัวลงไปทีละโรงเรียนสองโรงเรียงและโรงเรียนที่เหลือรอดโรงเรียนสุดท้ายก็คือโรงเรียนนี่
และตอนนี้กลับก็เริ่มกลับมาสงสัยแม่ของตนเองอีกครั้งนึงว่าทำไมแม่ถึงรู้เรื่องพวกนี้ไปซะหมดทั้งๆที่แม่ของตนเองบอกว่าไม่มีโลกเวทมนตร์แท้ๆแต่ทำไมกลับบอกได้ถูกไปหมดทุกอย่างนะ ... เคย์แอบคิดในใจก่อนที่มิกะจะตอบเคย์กลับมา
          “ใช่ วันนี้วันเปิดเทอมวันแรกของชั้นและชั้นก็เป็นนักเรียนปี2 แล้วนะ !” มิกะกอดอกแล้วยกหน้าอกที่แบนราบของตนให้นูนขึ้นและทำหน้าภูมิใจกับตัวเองเหมือนคนติ๊งต๊องไม่มีผิด
          “งั้นเหรอ ... แล้วฉันต้องไปด้วยไหม ?”  เคย์เอียงคอด้วยความสงสัยก่อนที่มิกะจะเข้าไปตบหลัง1 ทีอย่างแรง
          “โอ๊ยยย !! อะไรของเธออีกล่ะ ?”เคย์ตกใจทันทีที่มิกะไปทุบหลังของตนด้วยความแรงทำให้เคย์ถึงกับก้าวไปข้างหน้า1 ก้าวเพื่อทรงตัวไม่ให้หกล้ม
          “นายบ้าหรือป่าว ตอนนี้นายเป็นเจ้านายของชั้นแล้วนะนายต้องไปกับชั้นตลอดเวลาไม่ว่าจะที่ไหนอะไรกับไงแล้ว เข้าใจหรือยัง ?” มิกะทำหน้าเหมือนไม่ทุกข์ร้อนอะไร
แล้วเคย์ก็นึกเรื่องบางอย่างที่ตัวเองยังไม่เข้าใจได้ออกมา
            “แล้วถ้าฉันไปฉันต้องไปทำอะไรบ้างล่ะ?” เคย์ถามด้วยความสงสัย
          “ก็ง่ายๆ นะ ...ชั้นต้องไปทำพันธะสัญญากับนายที่โรงเรียนนั้นเพราะชั้นไม่สามารถทำพันธะสัญญาเองได้ ...”มิกะพูดพร้อมกับทำหน้าเศร้าสร้อยเหมือนเดิม แต่เคย์ก็พอเข้าใจแล้วว่าเพราะอะไร
การทำพันธะสัญญานั้นจอมเวทย์และสาวน้อยเวทมนตร์สามารถ ทำพันธะสัญญาได้ง่ายๆเพียงแค่ต้องทำตามกฏง่ายๆ 1 อย่าง พันธะสัญญาก็จะสำเร็จได้โดยง่ายแต่เคย์ก็ไม่รู้ว่ากฏง่ายๆ นั้นคืออะไรและมีแค่บางคนที่มีพลังเวทมนตร์ไม่ถึงหรือมีความผิดปกติทางเวทมนตร์เท่านั้นที่ไม่สามารถทำพันธะสัญญาเองได้ซึ้งเคย์ก็เข้าใจมิกะที่ทำสีหน้าเศร้าสร้อยนั้นเป็นอย่างดี
          “งั้นเหรอ ... ว่าแต่เธอต้องไปถึงโรงเรียนก่อนกี่โมงล่ะ?” เคย์พยายามเปลี่ยนประเด็นออกไปเพื่อให้เหตุการณ์ไม่แย่ลงไปกว่านี้เคย์จึงถามคำถามทั่วไปและมองไปที่นาฬิกาบนหัวเตียงของมิกะ ที่บอกเวลาว่าตอนนี้ 8โมง 45 นาทีแล้ว
          “เอ๊ะ ! ... อ๊ะ ! ... สายแล้วววววววววววววววววววววววววววววววว !!!” มิกะแหกปากร้องลั่นห้องโดยไม่สนใจเคย์ที่ยืนปิดหูของตนเองเพื่อไม่ให้แก้วหูแตกไปซะก่อนแล้ววิ่งไปที่ห้องน้ำที่อยู่ในห้องของเธอ
          “อะไรอีกล่ะนั้น !?” เคย์ตกใจกับท่าทีของมิกะและรีบถามไปทันทีเพราะความตกใจ
หลังจากที่เคย์บ่นมิกะไป ก็ผ่านไปได้ประมาณ 2 – 3 นาที มิกะก็ออกมาจากห้องน้ำและชุดก็เปลี่ยนไปทันทีกลายเป็นผ้าคลุมเวทมนตร์และหมวกสีขาวบริสุทธิ์เสื้อกล้ามสีชมพูด้านในที่เอาไว้ปกปิดรูปร่างของตนก็ทำให้ดูน่ารักขึ้นอย่างมากและเดินมาที่เคย์และหมุนตัว 1 ที ชุดที่สีขาวบริสุทธิ์ปลิวไปมาและผมสีแดงสดดุจเลือดที่ปลิวตามแรงหมุนไป ทำให้เคย์ที่มองมิกะอยู่เผลอหลงไปกับความน่ารักของมิกะไปจนไม่สามารถละสายตาไปได้สักพักหนึ่งจนมิกะรู้สึกตัวแล้วว่าเคย์มองมิกะไม่ปล่อยสายตาเลย จึงได้เอาแขนทั้ง 2ข้างปิดหน้าอกของตนเองเพื่อปกปิดร่างกายของเธอเอง
          “มะ ... มองอะไรของนายน่ะ  !?” มิกะที่ถามเคย์อยู่ทำให้เคย์สะดุ้งเฮือกขึ้นมา1 ทีเพราะรู้ตัวเองว่าเผลอมิกะไม่ละสายตาไปพักนึงเลยทีเดียว
          “มะ ... ไม่มีอะไรหรอก เหมาะมากเลยล่ะ มิกะ” เคย์รีบตอบอย่างลนลานทันทีและมองไปที่มิกะที่อยู่ๆหน้าก็แดงขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
          “จะ ... จะ ... จริงๆนะ ?” มิกะที่หน้าแดงระเรื่อตอบกลับเคย์มาอย่างอายๆและบิดตัวไปๆมาๆ เพื่อรอคำตอบของเคย์
          “จริงสิ” เคย์ตอบด้วยสีหน้าจริงจังเพื่อแสดงความจริงใจต่อมิกะ
มิกะที่หน้าแดงก่ำกำลังเอามือทั้ง 2 ข้างปิดแก้มของเธอเองเพื่อปกปิดความอายของเธอเองและบิดตัวไปมาก่อนที่จะพูดต่อ
          “ขะ ... ขอบคุณ ... อ๊ะ ! ... ชะ... ชั้นไม่ได้อยากให้นายชมชั้นหรอกนะ !!” มิกะที่เพิ่งรู้สึกตัวรีบเปลี่ยนสีหน้าทันทีแล้วชี้นิ้วมาที่เคย์เพื่อปิดบังความรู้สึกเมื้อกี้ไป
          “เฮ้ออออ ... เธอนี่นะ ... ท่าทางเมื้อกี้ก็น่ารักอยู่แล้วแท้ๆ”เคย์ถอนหายใจ 1ทีแล้วถามมิกะด้วยใบหน้าเบื่อหน่ายกับนิสัยของเธอที่ไม่ยอมแสดงนิสัยจริงๆออกมาสักที
          “หะ ... หุบปากน่าาาา !!” แล้วมิกะก็ทำหน้าโมโหใส่เคย์พร้อมกับใบหน้าที่แดงก่ำและชกเข้าที่ช่องท้องของเคย์อย่างเต็มแรงพร้อมกับทำแก้มป่องและเดินไปที่หน้าประตูห้องโดยไม่สนใจเคย์ที่นั่งทรุดตัวเพราะแรงชกของมิกะเมื้อตะกี้และตะโกนกลับมาหาเคย์
          “ระ ... รีบไปโรงเรียนกันเถอะ นี่ก็สายมากแล้วนะ !!” มิกะพูดพร้อมกับวิ่งหลับมาหาเคย์อีก 1รอบแล้วดึงแขนของเคย์ไปที่ประตูทางออกของห้องมิกะ
          “ดะ ...เดี่ยวสิ !!” แล้วเคย์ที่พยายามขัดขืนมิกะที่กำลังดึงแขนของเคย์ออกจากบ้านของเธอด้วยความเร็วที่สูงมากๆจนถึงประตูทางเข้าบ้านของมิกะพอเคย์หันไปไปมองในบ้านของมิกะก่อนที่จะออกจากบ้านนั้นเคย์ก็พบกับเพดานบ้านของมิกะเข้าจนตัวเองถึงกับตาค้างไปพักนึง
บนเพดานขนาดใหญ่มากๆที่ทำให้รู้ถึงความใหญ่ของบ้านมิกะมีรูปนางฟ้าขนาดยักษ์ 2 ตน ตนแรกทางด้านซ้ายมีผมสีดำและตาสีดำสนิทถือหอกขนาดยักษ์ตนที่สองทางด้านขวามีผมสีขาวและดวงตาสีขาวบริสุทธิ์ถือดาบคู่ ดูจากภาพนางฟ้าทั้ง 2เหมือนกำลังต่อสู้กันอยู่บนยอดเขาและด้านหลังของทั้ง 2 ตนมีภาพของวิหารขนาดยักษ์สีขาวเหมือนเป็นที่อยู่ของนางฟ้า 2 ตนนี่ทำให้เคย์พอคาดเดาได้ว่าภาพนางฟ้า 2 ตนนี้กำลังต่อสู้กันเพื่อชิงความเป็นหนึ่งระหว่างความมืดกับแสงสว่างใครจะแข็งแกร่งกว่ากัน เป็นภาพที่ทำให้ขนลุกได้เลยแฮะ...
          จากนั้นเคย์ก็โดนมิกะลากต่อไปโดนไม่สนใจว่าเคย์กำลังสนใจรูปภาพบนเพดานของบ้านมิกะอย่างใจจดใจจ่อ
          “เคย์ ...” มิกะปล่อยมือของจากแขนของเคย์แล้วเริ่มเปิดประเด็น
          “อะไรเหรอ ?”
          “ช่วยอะไรชั้นหน่อยสิ ... ขอร้องล่ะ !!” แล้วจากนั้นมิกะก็ก้มหัวต่อหน้าเคย์จนทำให้เคย์ถึงกับตกใจจนทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว
          “ละ ... เลิกก้มหัวแล้วเอาหัวขึ้นมาเถอะ มิกะอยากให้ช่วยอะไรล่ะ ? ... ดะ ... เดี่ยวฉันช่วยเอง !!” เคย์ตอบอย่างลนลานแล้วเอามือไปจับแก้มของมิกะเพื่อหวังให้ยกหน้าของมิกะขึ้นมา แต่ทว่า ...
          “ถะ ... ถึงชั้นจะขอร้องอะไรนายก็เถอะ ! ... แต่ไม่ใช่ว่านายจะมาแตะต้องตัวชั้นได้นะะะะะ !!” แล้วจากนั้นมิกะที่สะดุ้งเฮือกเพราะอยู่ๆเคย์ก็ไปจับแก้มของเธอก็ได้หยิบลูกแก้วเวทมนตร์ออกมาแล้วจากนั้น ...
          “ข้า ซากุระ มิกะ ผู้ใช้เวทมนตร์ธาตุไฟและดิน ข้าขอใช้เวทมนตร์ทับซ้อนธาตุไฟกับดินโดยข้าขอให้ปรากฏลูกบอลไฟพุ่งไปโจมตีเป้าหมายและข้าขอเรียกดินออกมาขัดขวางมนุษย์ที่อยู่ตรงหน้าของข้าเพื่อไม่ให้มนุษย์คนนั้นสามารถขยับไปไหนได้ด้วยเถิด !!” แล้วมิกะก็ยื่นลูกแก้วไปที่เคย์เหมือนเป็นการล็อคเป้าคู่ต่อสู้ส่วนเคย์ก็ไม่สามารถโต้กลับพลังเวทมนตร์ของไปได้ตอนนี้เพราะกำลังงงงวยกับท่าทีของมิกะอยู่
          “ดะ ... เดี่ยวสิ” เคย์พยายามห้ามมิกะไม่ให้ใช้พลังเวทมนตร์ออกมาด้วยความลนลานสุดขีดเพราะรู้ตัวเองแล้วว่าตัวเองไม่สามารถร่ายเวทมนตร์เพื่อทำการบั่นทอนเวทมนตร์ของมิกะได้ทันเวลาแล้ว เพราะมิกะใช้เวทมนตร์ทับซ้อนทำให้เคย์ตั้งตัวไม่ทัน
          เวทมนต์ทับซ้อนคือเวทมนตร์ที่ใช้ธาตุมากกว่า 2 ธาตุขึ้นไปเป็นเวทมนตร์ที่ต้องเป็นผู้ชำนาญเวทมนตร์ได้ระดับหนึ่งเท่านั้นเป็นเวทมนตร์ที่สามารถใช้ธาตุ 2 ธาตุขึ้นไป นำมาผสมกันได้ทำให้มีพลังโจมตีรุนแรงขึ้นและป้องกันได้ยากขึ้นด้วยจัดว่าเป็นรูปแบบเวทมนตร์ที่น่ากลัวมากเลยทีเดียว
          “มันสายไปแล้วววววววว !!”
ทันใดนั้นเองก็เกิดเสียงสั่นสะเทือนของพื้นดินดังขึ้นมาต่อเนื่องจนทำให้เคย์กับมิกะไม่สามารถทรงตัวไว้ได้จนล้มลงไปทั้งคู่จากนั้นบ้านของมิกะก็เกิดรอยร้าวขึ้นมาแทบจะทั้งหลัง
          “บะ ... บ้านชั้นนนนน !!” แล้วจากนั้นก็เกิดลูกไฟขนาดยักษ์ตกลงมาจากท้องฟ้าพุ่งไปที่บ้านของมิกะอย่างแรงถึง4 ลูก จนทำให้บ้านของมิกะเกิดไฟไหม้ทั่วทั้งหลังจนทำให้มิกะถึงกับนั่งตัวสั่นทำอะไรไม่ถูกเพาะเหตุการณ์ที่อยู่ตรงหน้าทันทีแล้วจากนั้นมิกะกับเคย์ที่ทำอะไรไม่ถูกเพราะกำลังตกใจกับเหตุการณ์ที่อยู่ตรงหน้าอย่างมากก็ได้มองบ้านของมิกะถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่านไม่เหลืออะไรเลย
          “เอ่อคือว่า ...” เคย์พยายามเริ่มพูดก่อนเพื่อให้เหตุการณ์ไม่แย่ลงไปกว่านี้แต่ว่า ...
          “บะ ... บ้านของชั้น ... บ้านของชั้น บ้านของช้านนนนนนน!! แงงงงงงงงงงงงงงง ----” แล้วจากนั้นเหตุการณ์ก็เริ่มปานปลายไปใหญ่มิกะได้ร้องไห้เหมือนอย่างตอนนั้นด้วยเสียงที่ขนาดอยู่ที่กว้างยังดังลั่นได้ขนาดนี้ทำให้เคย์ต้องพยายามทำอะไรสักอย่าง แต่ทว่า
          “แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง ----”
ระหว่างที่มิกะร้องไห้ดังขึ้นเรื่อยๆได้เกิดประกายไฟขนาดยักษ์วนอยู่รอบตัวของมิกะถึง 5 ชั้นและแผ่เป็นวงกว้างวนไปวนมารอบตัวของมิกะแล้วจากนั้นก็เกิดปีศาจไฟขนาดยักษ์ถึงหลายตนอยู่รอบตัวของมิกะปีศาจทุกตัวมีขนาดใหญ่เท่ากันหมดและมีขนาดความสูงเท่ากันโดยปีศาจไฟพวกนี้สูงถึง 2เมตร และมีอาวุธคือหอกไฟยาวประมาณ 1.5 เมตรและทุกตัวก็เริ่มมองไปที่เคย์เหมือนกับมีความคิดเป็นของตัวเองสงสัยมันคงเป็นซัมม่อนไฟที่เกิดจากอารมณ์ชั่ววูบแน่ๆ
“เอาแล้วไงล่ะ ...คงต้องต่อสู้กับเจ้าพวกนี้เพื่อเรียกสติของมิกะกลับมาสินะ ...” เคย์แอบกลัวกับซัมม่อนไฟของมิกะนิดหน่อย แล้วเริ่มตั้งท่าเตรียมตัวต่อสู้กับซัมม่อนไฟของมิกะแล้วจากนั้นเคย์ก็เริ่มร่ายเวทมนตร์ออกมา
          “ข้า อากิระ เคย์ ผู้ใช้เวทมนตร์จาก ...” พอเคย์กำลังร่ายเวทมนตร์ออกมา ซัมม่อนไฟของมิกะถึง 3 ตัวก็พุ่งเข้ามาหวังแทงที่หัวใจของเคย์ทำให้เคย์ตกใจแล้วรีบหลบหอกทั้ง 3 ของซัมม่อนไฟทำให้ไม่สามารถร่ายเวทมนตร์ต่อไปได้แล้วจากนั้นเคย์ก็ยังคิดจะร่ายเวทมนตร์ต่อไปแต่ทว่าซัมม่อนไฟก็ยังพุ่งเข้ามาเรื่อยๆไม่มีหยุด ตอนนี้ซัมม่อนไฟมีประมาณเกือบ 20 – 30ตัวได้ แล้วยังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆทีละตัวสองตัว
          ตอนนี้เคย์พยายามทิ้งห่างพวกซัมม่อนไฟออกไปเพื่อรักษาระยะห่างและหลบอยู่ด้านหลังต้นไม้ใหญ่เพื่อแอบพวกซัมม่อนไฟไม่ให้โดนพบเจอและพยายามวางแผนต่อไป
          ตอนนี้เคย์แอบคิดในใจว่า การร่ายเวทมนตร์ปกติมันใช้เวลานานเกินไปซัมม่อนไฟพวกนี้มีหูไวเป็นอย่างมาก ถ้าพูดร่ายเวทมนตร์ยาวๆออกไป มีหวังพวกซัมม่อนไฟได้พุ่งเข้ามาโจมตีแบบไม่ทันได้ตั้งตัวแน่ๆทำยังไงดี ทำยังไงดี ทำยังไงดี ... ทันใดนั้นเอง
          “เคย์จัง ... เวทมนตร์น่ะไม่จำเป็นต้องท่องเวทมนตร์อย่างละเอียดเสมอไปหรอกนะ เวทมนตร์ก็เหมือนการจินตนาการ จำไว้นะจ๊ะเคย์ จินตนาการสำคัญกว่าคำพูดนะ ! เคย์น่ะเป็นคนพิเศษนะอยากใช้เวทมนตร์แบบไหนเคย์แค่จินตนาการก็พอแล้ว แม่มั่นใจว่าเคย์ทำได้แน่ๆจ๊ะ !”อยู่ๆเสียงของแม่ของเคย์ก็ดังขึ้นมาจากสมองทำให้เคย์เพิ่งรู้สึกตัวว่าตัวเองนั้นไม่ได้ใช้จินตนาการเลยสักนิดแต่กลับท่องรูปแบบเอาอย่างเดียว ทำให้ตอนนี้เคย์แอบยิ้มเล็กน้อยและมองไปที่ร่างของมิกะที่กำลังร้องไห้งอแงอยู่ห่างๆแล้วก็เริ่มพูดออกมา
          “คอยก่อนนะมิกะ ฉันจะไปช่วยเดี๋ยวนี้แหละ” แล้วจากนั้นพอเคย์เริ่มพูดออกมา ซัมม่อนไฟพวกนั้นประมาณ 20 กว่าตัวก็เริ่มพุ่งเข้าใส่เคย์อย่างพร้อมเพรียงกัน
          “จงออกมา เวทมนตร์ธาตุน้ำ !” ทันใดนั้นเองเคย์ก็ยื่นมือออกไปแล้วท่องเวทมนตร์แบบย่อๆออกไปแต่ทว่ากลับมีน้ำพุ่งขึ้นมาเหมือนน้ำพุสูงประมาณ 1 เมตรพุ่งขึ้นตามที่ต่างๆรอบตัวของเคย์แล้วเคย์ก็พูดต่อไปว่า“จงพุ่งแทง !”
          น้ำที่พุ่งขึ้นมาเหมือนน้ำพุเริ่มมีการสั่นสะเทือนเล็กน้อยและเริ่มขยับไปพุ่งใส่ซัมม่อนไฟที่กำลังพุ่งเข้ามาใกล้เคย์ทีละตัวสองตัวจนซัมม่อนไฟที่พุ่งเข้ามาหาเคย์ก็ได้กลายเป็นไอน้ำไปเพราะว่าโดนน้ำของเคย์เข้าไปเต็มๆและเคย์ก็เริ่มเดินไปหามิกะทีละก้าวสองก้าวพร้อมกับร่ายเวทมนตร์เพิ่มขึ้นมา
          “เวทมนตร์ทับซ้อนธาตุน้ำกับธาตุดิน จงผสมผสาน !”และเคย์ก็อ้าแขนออกไปด้านหน้าพร้อมกัน 2 ข้างจากนั้นดินรอบๆตัวของเคย์ก็เริ่มกลายเป็นของเหลวและเริ่มผุดขึ้นมาตามพื้นรอบๆตัวของเคย์แล้วพุ่งเข้าโจมตีซัมม่อนไฟที่เหลืออีกประมาณ 20 กว่าตัวด้วยความเร็วสูง ทำให้ซัมม่อนไฟไม่สามารถทำอะไรได้เพราะน้ำและดินนั้นมีผลกับไฟเป็นอย่างมากและตอนนี้เคย์ก็เดินมาถึงตัวของมิกะแล้วตะโกนเรียกมิกะด้วยความดัง
          “มิกะะะะะะ !!!” เคย์ตะโกนด้วยเสียงที่ดังลั่นจนทำให้มิกะที่ร้องไห้อย่างไร้สติสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจทันทีแล้วเงยหน้ามองเคย์ที่อยู่ตรงหน้า
          “คะ ... เคย์ ?” ตอนนี้เคย์ยิ้มออกมาให้มิกะเล็กน้อยด้วยความอ่อนโยนและพุ่งตัวเข้าไปกอดมิกะอย่างไม่มีลังเลมิกะที่ตกใจกับการกระทำของเคย์เริ่มรู้ตัวแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นมาก็เริ่มมีน้ำตาไหลออกมาอีกครั้งแต่นี้ไม่ใช่การร้องไห้แบบก่อนหน้านี้แต่การร้องไห้ที่ออกมาจากจิตใจเพราะตัวเองรู้ดีว่าเผลอทำอะไรลงไป
          “มิกะ ... บ้านหลังนี้คงสำคัญสำหรับเธอมากสินะ ?” เคย์ลูบหัวของมิกะอย่างช้าๆ แล้วถามมิกะออกไป
          “อะ ... อือ ... ชั้นเป็นพวกผิดปกติทางเวทมนตร์น่ะชั้นเลยถูกแบ่งแยกออกจากสังคม โดนแต่คนกลั่นแกล้ง นินทาแต่พ่อกับแม่ของชั้นก็คอยให้กำลังใจชั้นและช่วยเหลือชั้นมาตลอด และก่อนที่ท่านทั้ง2 จะเสียไป ... บ้านหลังนี่คือที่อยู่เพียงแห่งเดียวของชั้นที่พ่อกับแม่ช่วยไม่ให้ชั้นโดนใครพบและจะได้ไม่ถูกกลั่นแกล้งอีกแต่ตอนนี้บ้านของชั้นกลับ ...” มิกะน้ำตาไหลออกมาอีกครั้งแล้วซุกหน้าเข้าไปที่หน้าอกของเคย์เพื่อไม่ให้เคย์เห็นเวลาเธอร้องไห้ตอนนี้เคย์ได้แต่ลูบหัวของมิกะเบาๆด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย เพราะเคย์ไม่รู้เรื่องของมิกะเลยสักนิดและทันใดนั้นเองเคย์ก็นึกบางอย่างออกมาได้
          ผู้ผิดปกติทางเวทมนตร์คือคนที่เกิดจากผู้ใช้เวทมนตร์กับเผ่าอื่นๆที่ไม่สามารถใช้เวทมนตร์ได้เช่นมนุษย์หรือปีศาจ เป็นต้นทำให้ลูกที่เกิดมาเกิดการปั่นป่วนของเวทมนตร์ทำให้ไม่สามารถใช้เวทมนตร์ได้อย่างเต็มที่หรือใช้ได้แต่ก็ต้องผิดพลาดก็เวทมนตร์ของพ่อกับแม่ไม่สมดุลกันทำให้ผู้ผิดปกติทางเวทมนตร์เหมือนกับเป็นตัวถ่วงสำหรับชาวโลกเวทมนตร์ เพราะเวลาสอบภาคปฏิบัติหรือเวลาต่อสู้เป็นทีมจะไม่สามารถทำได้อย่างเต็มที่
          “ถ้าบ้านหลังนี่คือที่หลบภัยและของดูต่างหน้าของพ่อกับแม่ของเธอจริงๆฉันสร้างให้ใหม่เอาไหม ?  ชั้นคิดว่าฉันสามารถใช้เวทมนตร์สาขาการสร้างได้นะ...” ทันทีที่เคย์พูดออกมาสีหน้ามิกะก็เปลี่ยนไปทันที เธอเงยหน้ามามองเคย์ด้วยดวงตากลมโตสีฟ้าของเธอและมองไปที่เคย์อย่างใจจดใจจ่อและเอามือจับแขนทั้ง 2 ข้างของเคย์แน่น
          “จะสร้างบ้านหลังใหม่ให้ชั้นจริงๆ เหรอ ...” มิกะพูดแล้วยิ้มออกมาด้วยสีหน้ามีความสุข
          “จริงสิ” เคย์ตอบพร้อมกับยิ้มออกมาเล็กน้อย
          “ไม่ได้โกหกนะ !?” มิกะยังคงจ้องตาของเคย์แล้วถามซ้ำอีก1 รอบเพื่อความแน่ใจ
          “จริงๆน่า ... แต่ฉันก็ไม่มั่นใจเหมือนกันนะว่าจะสร้างได้ใหญ่ขนาดนี้หรือป่าว?” เคย์ตอบพร้อมกับเอามือเกาหัวเหมือนไม่มั่นใจในพลังเวทมนตร์ของตนเองสักเท่าไรนัก
          “ไม่หรอกๆ ชั้นไม่สามารถสร้างบ้านเองได้น่ะ เพราะฉันไม่มีเวทมนตร์สาขาการสร้างน่ะ... ” ระหว่างที่มิกะกำลังพูดอยู่นั้นเอง เคย์ก็หลุดหัวเราะออกมาแบบไม่รู้ตัวทันทีจนทำให้มิกะต้องถอยหลัง1 ก้าวเพราะอาการงงงวยทันที
          “หะ ... หัวเราะอะไรของนายน่ะ !” มิกะเกิดอาการลนลานเล็กน้อยพร้อมกับหน้าแดงและชี้นิ้วมาที่เคย์
          “ไม่มีอะไรหรอก แค่ดีใจที่เธอกลับมาเป็นคนเดิมแล้วน่ะ”แล้วเคย์ก็ลูบหัวของมิกะจนมิกะเผลอเคลิ้มไปสักพักนึง
          “นะ ... นะ ... นิสัยอะไรของนายน่ะ !? ชั้นก็เป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้วนะ !” มิกะตอบอย่างลนลานเพราะกำลังเคลิ้มที่เคย์กำลังลูบหัวของเธออยู่ทำให้เคย์รู้สึกว่า ร่างกายตัวเล็กๆ สูงประมาณ 140พร้อมกับผมสีแดงสดดุจเลือดที่นุ่มและลื่นมากๆ ถึงนิสัยจะซึนๆและไม่แสดงออกอย่างเต็มที่แต่เขารู้สึกสนุกจริงๆที่ได้อยู่กับเธอคนนี้ ทำให้เคย์ตัดสินใจได้แล้วว่า ขอลองอยู่กับเธออีกสักพักแล้วค่อยหาทางกลับโลกมนุษย์ละกัน
          “ไม่มีอะไรหรอก ว่าแต่ไปโรงเรียนกันเถอะนะ ? น่าจะสายมากแล้วนะ” พอเคย์พูดจบมิกะที่กำลังเคลิ้มๆอยู่ก็สะดุ้งเฮือกขึ้นมา
          “ไม่น้าาาาาา !!โดนดุแน่ๆ เคย์นี่ไม่ใช่เวลาที่นายจะมายิ้มหรือมาหัวเราะแล้วนะ! กลับมาเมื้อไรต้องสร้างบ้านหลังใหม่ให้ชั้นด้วยนะ !”ทันใดนั้นเองมิกะที่ร้อนรนสุดขีดก็ได้ดึงแขนของเคย์แล้วพาวิ่งออกไปสู่โรงเรียนของเธอพร้อมกับเคย์ที่ยิ้มเล็กน้อย

 เจ้าของ| โพสต์ 19-5-2014 22:32:41 | ดูโพสต์ทั้งหมด
มาแล้วนะครับ สำหรับตอนที่ 3 เนื้อเรื่องอาจรวบรัดไปนิดและใช้เวลาในการลงช้ามาก ต้องขออภัยด้วยนะครับ พอดีตอนนี้งานยุ่งมากไม่ค่อยมีเวลาเลยน่ะครับ แต่ผมจะพยายามแต่งต่อไปนะครับ !
โพสต์ 20-5-2014 16:37:53 | ดูโพสต์ทั้งหมด
สู้ สู้ค่ะ ตอนต่อไปๆ
โพสต์ 24-5-2014 02:58:39 | ดูโพสต์ทั้งหมด
รออ่านต่อๆครับ
โพสต์ 2-6-2014 20:22:27 | ดูโพสต์ทั้งหมด
รอตอนต่อไป  บันไซ!!!
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 5-12-2016 07:29 , Processed in 0.042009 second(s), 30 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้