ดู: 277|ตอบกลับ: 1
พลิกวิถีแปลงโลก

THE RUBICK

ตอนที่ 6. งานเต้นรำกลางนภาค่ำคืน

                ความเดิมตอนที่แล้วหลังจากพวกของนภาได้ผ่านด่านทดสอบสุดท้ายในห้องหนวดมาได้พวกเขาได้ตรงมายังห้องโถงใหญ่เพื่อรอนักเรียนที่ยังทำภารกิจต่างๆยังไม่เสร็จเก็นได้ถูกรุ่นพี่อุ้มไปที่ห้องพยาบาลส่วนกลุ่มของเก็นที่เหลือก็ตรงมาที่ห้องโถงใหญ่เช่นกันเรื่องราวจะเป็นยังไงต่อไปติดตามได้ในตอนที่หกได้เลย...
                ณ ห้องโถงใหญ่
                “นภาๆพวกชั้นอยู่ทางนี้ๆ”
                ภูผาโบกมือให้ผมเพื่อแสดงตำแหน่งของเขาทันใดที่เห็นเขาพวกผมก็ตรงไปหาเขาในทันทีในห้องในตอนนี้เต็มไปด้วยนักเรียนที่รอดมาได้จากภารกิจต่างๆจากที่เข้ามาทั้งหมดน่าจะเหลือไม่ถึง ยี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์ ทีมของคานะและคนที่ผมรู้จักเท่าที่ดูแล้วน่าจะผ่านมากันได้หมดล่ะนะ
                “ไง.......ภูผามาริแล้วนายคนนี้ล่ะ?”
                ผมเห็นเด็กหนุ่มอายุน่าจะประมาณใกล้เคียงกับเก็นใส่เสื้อผมสีเทาแววตาที่มุ่งมั่นแต่ไม่เคยเจอมาก่อน
                “สวัสดีครับผมชื่อคุมะครับยินดีที่ได้รู้จัก”
                “เช่นกันนะคุมะคุงว่าแต่เก็นหายไปไหนล่ะ?”
                ผมรีบถามคำถามที่ผมสงสัยมากๆเพราะปรกติแล้วถ้ารอดมาก็ต้องมาทั้งกลุ่มแต่ว่าเก็นนั้นหายไปน่าจะเกิดเรื่องอะไรบางอย่างแน่ๆผมคิดแบบนั้น
                [ นักเรียนใหม่ทุกคนคนที่รอดน่าจะมากันครบแล้วสินะงั้นเรามาเริ่มงานกันเลยดีกว่าอย่างแรกเลยนะนักเรียนขอให้นักเรียนเปิด ไทป์ขึ้นมาซะ]
                ยังไม่ได้ทันได้ยินคำตอบของพวกภูผาเสียงประกาศจากทางโรงเรียนก็ดังขึ้นสิ้นเสียงประกาศนั้นห้องที่เปิดไฟสลัวๆก็สว่างขึ้นทันตาด้วยแสงสีครามจากไทป์ที่ทุกคนเปิดขึ้นมาตามคำสั่งผมก็เปิดมันเช่นกันแต่รู้สึกตะหงิดๆเหมือนมีอะไรเปลี่ยนไปนั่นแหละ
                [เอาล่ะคงเปิดกันทุกคนแล้วนะพวกเธอดูที่มุมขวาสิ ตอนนี้มันจะมีแถบใหม่รูปขนนกสีฟ้าขึ้นมาสินะนั่นคือเครื่องยืนยันนอนยันว่าพวกเธอนั้นเป็นผู้ที่รอดจากการทดสอบทั้งหมดมาได้จะถามว่ามันมีอะไรดีสินะเอาล่ะๆฉันจะบอกก็ได้มันจะทำให้พวกเธอสามารถเดินทางด้วนรถไฟหรือรถโดยสารในโซนนี้และโซนรอบข้างได้ฟรีและนอกจากนั้นพวกเธอได้รับการยืนยันความสามารถแล้วถ้าเธอเรียนจบก็จะมีการจัดหางานให้ในทันทีมันคือรางวัลแห่งความพยายามของพวกเธอนะเอาล่ะตอนนี้ทำตัวตามสบายไปก่อนก็แล้วกันคงต้องรอเวลาอีกครึ่งชั่วโมง]
                สิ้นเสียงประกาศเสียงเจาะแจะจอแจก็ดังขึ้นเป็นเรื่องปรกติที่นักเรียนจะคุยกันหลังจากทำกิจกรรมต่างๆอยู่แล้วล่ะไม่ว่าจะในอดีตปัจจุบันหรืออนาคตไม่มีใครเปลี่ยนนิสัยของมนุษย์ได้หรอก
                “นี่นภา....”
                “อะไรเหรอภูผา?”
                “นี่กี่โมงแล้วหว่า.?”
                “จะหกโมงเย็นแล้วล่ะตอนนี้น่าจะได้เวลาอาหารเย็นแล้วนะ”
                ผมบอกไปเพราะพอจะเดาอออกมามันต้องการอะไรดูจากหน้าแล้วเขาคงหิวอีกแล้วแน่นอนเลยล่ะแต่จากเวลาก็น่าจะได้เวลาอาหารเย็นแล้วจริงๆล่ะนะ
                “อ้าวหนุ่มน้อยสองคนเมื่อเช้านี่นา”
                เสียงของชายหนุ่มสองคนผสานเสียงกันพูดอย่างพร้อมเพรียงราวกับฝึกซ้อมมาเป็นอย่างดีคนที่พูดนั้นหาใช่ใครอื่นเลยเข้าก็คือ....
                “สวัสดีครับอาจารย์ลิงกับอาจารย์อัลเบิร์ตนี่เอง”
                “ใช่แล้วล่ะแต่ว่าฉันไม่ได้ชื่อลิงนะฉันชื่อลิงซ์”
                “ครับๆฮ่ะๆๆ”
                พวกเราคุยกันสักพักแล้วอาจารย์ทั้งสองก็เดินออกไปพวกลูน่าดอร์น มะลิ และคุมะก็เดินไปจับกลุ่มคุยกันตามประสาส่วนภูผาก็รออาหารเย็นอย่างใจจดใจจ่อผมเลยเดินแยกออกมาอย่างเงียบๆทันใดนั้นเอง...
                “อะ..โอ้ย”
                “ขอโทษนะครับเป็นอะไรรึเปล่า”
                ผมเดินไปโดยไม่ดูทางดูเหมือนว่าผมจะเดินชนคนอื่นเข้าซะแล้วล่ะแย่ล่ะสิต้องรับขอโทษแล้วล่ะเขาเป็นอะไรรึเปล่านะทันใดนั้นผมก็ได้แต่ยืนนิ่งเมื่อคนที่ผมชนนั้น
                “ค...คานะจัง?”
                “อ้าวสวัสดีค่ะคุณนภา”
                “ฮ่ะๆขอโทษนะครับพอดีเหม่อไปหน่อยน่ะ”
                “ไม่เป็นไรค่ะๆ” (นางเอกปรากฏกาย #ผิด)
                อ้อคนนี้น่ะเหรอเธอเป็นไอดอลของนิตยาสารรายสัปดาห์ที่เจ้าภูผามันชอบน่ะครับผมรู้จักกับเธอโดยบังเอิญตอนที่ก่อนจะเข้าปฐมนิเทศน่ะครับ
                “....”
                “....”
                “อ..เอ่อ/อ...เอ่อ”
                “ฮ่ะๆๆขอโทษนะคิดไม่ออกว่าจะคุยเรื่องอะไรดีน่ะฮ่ะๆๆ”
                “ฉันก็เหมือนกันค่ะ”
                ให้ตายสิการคุยกับไอดอลนี่มันอึดอัดขนาดนี้เลยหรอเนี่ย?เร็วสิๆๆอาจารย์งานน่ะเริ่มได้แล้วล่ะผมจะไม่ไหวแล้วนะ...
                [ขอโทษที่ให้รอนะครับนักเรียนทุกคนหลังจากที่รอคอยมานานกับกิจกรรมปิดงานของวันนี้...ก่อนอื่นขอให้ทุกคนมองไปที่เพดานห้องนะครับเอาล่ะหนึ่ง.......สอง................สาม!!]
                สิ้นเสียงนับสามเพดานห้องก็ค่อยๆเปิดออกแสดงให้เห็นท้องนภาที่แสนกว้างใหญ่ไพศาลที่เต็มไปด้วยอหมู่ดาวระยิบระยับกับดวงจันทร์ที่สว่างไสว
                [ เอาล่ะขอเปิดงานเลี้ยงเต้นรำรับน้อง ณ บัดนี้]
แต้ก!!
                 เสียงดีดนิ้วดังขึ้นในพริบตาชุดของทุกๆคนในห้องก็กลายเป็นชุดเต้นรำที่หรูหราทั้งเสื้อผ้าหน้าผมถูกแต่งเติมให้เป็นงานเต้นรำที่แสนวิเศษสุดและสุดวิเศษเท่าที่ผมเคยเห็นเลยล่ะเสียงประตูเปิดออกเหล่านักเรียนที่ไม่ผ่านกิจกรรมต่างเดินเข้ามาในห้องเช่นเดียวกันด้วยชุดในลักษณะเดียวกันเมื่อทุกคนเข้ามาในห้องหมดประตูก็ปิดโดยอัตโนมัติเพลงก็ดังขึ้นโดยอัตโนมัติเช่นกันในไม่ช้าคนที่มีคู่ก็เริ่มเต้นรำไปทั่วห้องตัวผมที่กำลังหิวก็ไปทางโซนอาหารที่ถูกนำเข้ามาหลังจากเพลงเริ่มไม่นานนักผมหยิบจานเลือกโดนัทพอนเดอะริงจำนวนนึงกลับผลไม้เช่นแตงโมและเมล่อนที่กินแล้วไม่กระหายน้ำผมเหลือบไปดูทางด้านภูผาก็เห็น
                “อ้าวเก็นนายมาช้าจังนะ”
                “แหะๆก็ห้องพยาบาลนิดหน่อยน่ะครับ”
                ทันที่เห็นทั้งสองพร้อมหน้ากันผมเลยเข้าไปคุยด้วยก็อยู่คนเดียวมันเหงานี่นาทำไงได้ล่ะครับ
                “ไงทั้งสองคน”
                “สวัสดีครับคุณนภา”
                “นายไปไหนมาฟระชั้นหาซะทั่วเลยนะนภา...”
                “โทษทีๆ”
                พูดเสร็จสองคนนั้นก็กินอาหารต่ออย่างเอร็ดอร่อยราวกับดูรายการแข่งกินอยู่ยังไงอย่างนั้นไอ้ผมที่ไม่มีใครเห็นหัวก็รีบทานให้เสร็จแล้วไปนั่นอ่านหนังสือที่ผมพกมาด้วยชื่อเรื่องว่า“สิบสามวันอันตราย....”
                “นี่นาย....”
                “อะไรเหรอครับ?”
                ผมเงยหน้าขึ้นจากหนังสือสิ่งที่ผมเห็นคือเด็กสามตัวค่อนข้างสูงผมยาวประบ่าแล้วก็......ไม่พูดดีกว่า
                “ขอนั่งด้วยคนได้รึเปล่า?”
                “ได้แน่นอนครับ”
                ผมเขยิบเล็กน้อยเพื่อเพิ่มพื้นที่ในการนั่งให้เธอผม่านหนังสือต่อไปเธอทำลอยหน้าลอยตานั่งเล่นตามประสาผู้หญิงต่อไปแล้วจู่ๆ
                “นี่นายชื่ออะไรเหรอ?”
                “นภาครับแล้วคุณล่ะ?”
                “ฉันเหรอ?.....อยากรู้สินะถ้าอยากรู้ก็อ่านที่ปกเองสิฮิๆ”
                เธอลุกขึ้นแล้วก็เดินไปหากลุ่มผู้หญิงที่มารอเธออยู่ผมรีบพฃิกดูที่ปกหนังสือที่ผมอ่านอยู่แล้วผมก็พบสิ่งที่ผมอยากรู้
                “จาง หวิน หมิง?”
                [เอาล่ะครับวันนี้มาพบกับดีเจคราวน์กันอีกแล้วนะครับเอาล่ะขอเสียงคนโสดหน่อยเร้ววววว..................]
                “......”
                ด้วยบรรยากาศที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วทำให้คนส่วนมากในห้องงงรับประทานไปตามๆกันทำให้ประธานนักเรียนหน้าแตกไปหมอไม่รับเย็บเลยทีเดียวห้าวินาทีต่อมาเสียงหัวเราะเริ่มดังขึ้นหลังจากสตั้นไปห้าวิสติสตางค์ของทุกคนเริ่มกลับมาแล้วก็ร่วมงานกันต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นส่วนประธานด้วยความขาดหน้าก็ได้แต่นั่งกอดเข่าอยู่หลังเครื่องเสียง
                “เอ......นายไม่เต้นกับพวกเขาเหรอ?”
                ชายหนุ่มรุ่งราวคราวเดียวกับผมผมยาวมาถึงกลางหลังสีแดงเข้ามาชวนผมคุยโดยไม่ทราบสาเหตุว่ามีจุดหมายอะไรกันแน่
                “ครับพอดีผมไม่ค่อยชอบเต้นน่ะ...แล้วก็เต้นไม่เป็นด้วย”
                “เหมือนฉันเลยนะงั้น.....”
                “งั้น?เหรอครับ”
                “เรามาเล่นเกมสนุกๆกันมั้ยล่ะ?”
                เขาแสยะยิ้มกว้างทำให้ผมนักรู้สึกสงสัยในตัวเขาสายตาที่เจ้าเล่ห์นั่นอยากจะล้อเล่นอะไรกับผมกันแน่นะที่เหลือผมคงได้แต่คาดเดาเท่านั้นล่ะ
จบตอน

*หมายเหตุ : การเรียนสายวิทย์คณิตของผมไม่ค่อยมีเวลาอาจจะนานๆลงทีนะคร้าบบบ^^

โพสต์ 23-5-2014 11:28:27 | ดูโพสต์ทั้งหมด
เรายังไม่ได้นอนตั้งเเต่เมื่อคืนจะไห้อ่านตอนนี้คงไม่ไหวเก็บไว้ก่อนล่ะกัน

แสดงความคิดเห็น

วาว อ่านๆ  โพสต์ 6-6-2014 20:45
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 8-12-2016 07:04 , Processed in 0.047607 second(s), 21 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้