ดู: 229|ตอบกลับ: 0
       กึง!!!
                                   “ไม่ใช่อาวุธนะ!!!”
            กำปั้นของอิสะกะทุบเข้าที่จรวดที่อยู่ใกล้ๆจนบุบยุบลงไปเค้าอาจจะเป็นอาวุธอย่างที่โดนดูแคลน แต่ว่ากับเธอ... กับไอเนะเธอไม่ใช่อาวุธอย่างที่พวกมันสักแต่พูดออกมา สำหรับเค้า เธอเป็นคนสำคัญเป็นคนที่อ่อนโยน เป็นคนซุ่มซ่าม อ่อนแอ แต่ก็จริงใจเธอไม่ใช่อาวุธอย่างที่พวกมันกล่าวหา ดวงตาของเค้ามีความโกรธประทุอยู่ภายใน
           ทหารเลวเห็นท่าทางอิสะกะจะเอาเรื่องก็ไม่สะทกสะท้านและยิ้มยักใหล่ให้เพื่ออย่างสบายอารมณ์ แรกเริ่มเค้าเองก็ไม่อยากฆ่าเกินความจำเป็น แต่ตอนนี้ ความโกรธในจิตใจ มันชนะเหตุผลซะแล้ว
                                    “โอ๋ว... ทำตาน่ากลัวซะจริง...”
                                    “...ถอนคำพูดเมื่อกี๊ซะ...ที่ว่าไอเนะเป็นอาวุธ... ไม่งั้น...”
                                    “ไม่งั้นจะทำไม!? ไอ้อมนุษย์!!!?”
                                                   ฉัวะ!!!!
              คราบเลือดสาดเกาะที่ลังอาวุธอย่างแรงร่างของทหารเลวสั่นระรัวก่อนจะทรุดลงนั่งคุกเข่า... พร้อมหัวที่หายไป คมดาบที่โชกเลือดของอิสะกะยังคงค้างอยู่เลือดจากคอของทหารที่ไร้หัวสาดพุ่งขึ้นราวท่อแตกสะเก็ดเลือดกระเด็นมาแตะหน้าของเค้าจนแดงฉาน ไม่นานหัวของทหารชะตาขาดก็ร่วงตกลงมาในความเงียบงัน หลังเสียงเลือดสาดสงบลง
                            แปะ...           แปะ...           
                                        “...ต่อไป... ใคร?”
                                        “ฆ่ามัน!!!!”
               รอยยิ้มที่เย็นเฉียบของอิสะกะกระตุกขึ้นอย่างสนุกสนานรอยยิ้มที่ลิงโลดราวปีศาจร้ายเผยออกมาพร้อมดวงตาเหลืองจันทราวาวแสงทั้งสองข้างและพุ่งเข้าไปสังหารกลุ่มทหารที่พุ่งเข้ามาเสียงดาบแล้วดาบเล่าแผดก้องออกมาพร้อมเสียงโหยหวนอันเจ็บปวดของผู้ที่วิ่งเข้าหาความตาย
           เปรี้ยง!!           เปรี้ยง!!
                แก่ก...              แก่ก...
                     มิอันง้ำหน้าเซ็งเล็กน้อยหลังไล่ยิงศัตรูจนลืมตัวไปหน่อย จนกระสุนของดูแรนดัลชาร์จพลังงานไม่ทันศัตรูแม้จะขนออกมาเรื่อยๆ แต่ก็ไม่ได้เก่งจนน่าตกใจ แต่ที่น่ารำคาญเห็นจะเป็นเรือลำที่อิสะกะเข้าไป ที่คอยยิงกวนตลอด และเธอก็ไม่กล้ายิงใส่เท่าใหร่ถึงกระสุนจะไม่รุนแรงเท่าพลาสม่า แม็คนั่ม แต่ถ้าโดนจริงเรือนั่นอาจล่มเอาดื้อๆใครจะไปรู้
                  กู๊ฟของศัตรูฟาดเคเบิ้ลช็อคออกมาใส่มิอันเบี่ยงดูแรนดัลหลบและส่งอาทีมิสออกไปตัดมันทิ้งดาบหลักที่มือซ้ายเลื่อนออกมาและฟาดใส่กู๊ฟจนร่างขาดไปในทีเดียวดูเหมือนมิอันจะสามรถใช้อาทีมิสได้ทีละเล่มเท่านั้นมันใช้ยากมากกว่าโดเรโน้ตเอาการ
                   กองโจรของแม่เธอก็มาถึงได้ซักพักแล้ว ที่แรกก็โดนดุไปพอดูแต่เมลกลับต้องยั้งไว้ และเก็บยไว้ไปดุต่อทีหลัง
                               “มาม๊า!! ขวา!!!”               
                               “อุ๊ยตาย!!!กระเทยควายตกกะจายยย=[]=;;;”
                    แม้จะตกใจจนเว่อร์แต่เฟรดดี้ ครูเกอร์ก็ฟาดกรงเล็บใส่หน้าเฮฟวี่แซ็คจนขาดเป็นชิ้นๆเอาคามือ
                                “เผื่อไม่รู้ นี่ล่ะ ฝ่ามือกะเทย=^=+”
                                “อย่างเมพอ่ะเจ๊!!!”                 “โอ๊~!โฮะๆๆๆ!! คนสวยก็เงี้ย!!”
           แต่ถึงจะอย่างนั้น สถานการณ์ตอนนี้กองโจรเมโรดี้ก็ยังเป็นรองเรื่องจำนวนพอตัว ที่เมโรดี้ฝืนแสดงท่าทีไม่ยี่หละก็เพื่อรักษากำลังใจของลูกทีมไว้ ภาวนาให้อิสะกะรีบพาตัวของไอเนะออกมาให้เร็วที่สุด
                                 “มิอัน! แม่จะเคลียล์พวกข้างล่างเองเรารับตรงนี้แทนด้วยนะ”
                                 “แต่เราต้องเกาะกลุ่มกัน...!”
                                 “มีแต่จะเป็นเป้า! สภาพแวดล้อมแบบนี้ใช้วิถีโจรเราไม่ได้ เราเสียเปรียบ!”
                 บีมไรเฟิลนัดหนึ่งตรงมายิงใส่เฟรดดี้ ครูเกอร์ตั้งโล่ที่ใหล่สกัดไว้ จริงอย่างที่เค้าว่า สถานการณ์ตอนนี้การรบแบบกองโจรของฝ่ายเค้าเสียเปรียบ มิอันยิงปืนในมือใส่ศัตรูแต่ด้วยระยะที่ค่อนข้างห่าง ทำให้พลาดเอาง่ายๆ วิงค์ฟลายของบยอมที่อยู่ห่างๆกำลังโดนล้อมอยู่ มิอันเห็นลุงกำลังเข้าตาจนจึงคว้าเอาอาทีมิสมาและเหวี่ยงใส่ดาบสีเหลืองหมุนร่อนไปปักเข้าที่ร่างของกู๊ฟของศัตรู ดูแรนดัลยื่นมือไปข้างหน้าและบังคับอาทีมิสที่ปักอยู่ให้พุ่งออกมา ก่อนจะระเบิดไปกับกู๊ฟ
                                         “หัวไวใช้ได้ นังหนู!!”
                    บยอมเอ่ยชมและคว้าลูกซองออกมายิงระยะประชิดใส่กู๊ฟที่พุ่งมาขวางแต่การใช้อาทีมิสของมิอันยังไม่สมบูรณ์ การเคลื่อนที่ของดูแรนดัลจึงชะงักไปเฮฟวี่แซ็คสองเครื่องพุ่งเข้ามากระแทกใส่หลังของดูแรนดัล
อย่างแรงมิอันที่ไร้การป้องกันถูกล้อมทันที โดยที่เมโรดี้และพรรคพวกไม่อาจเข้ามาช่วยได้ทัน
                                         “มิอัน!!!”                “ลูกแม่!!!”
                                                  กึง!!!!
                    เฮฟวี่แซ็คที่พุ่งมาสุดตัวถูกโล่ของเครื่องอื่นเขวี้ยงมาใส่เข้าที่หน้าเต็มๆร่างของเฮฟวี่แซ็คปลิวไปชนกับเพื่อนๆจนดูแรนดัลรอดออกมาได้เฮฟวี่แซ็คพยายามจะดึงโล่ธนูที่ปักอยู่ออกแต่เท้าของกันดั้มเครื่องหนึ่งกลับปะทะเข้าที่หน้าเอาซะก่อนสติคม่ากระชากโล่ออกมาและถอยออกไปจากกลุ่มเฮฟวี่แซ็คที่เสียหลัก
                                        “ทีโอ!!”
                                         “จัดให้!!!”
                   ลำแสงอานุภาพสูงจากดูมล็อคเป้าเข้าที่กลุ่มของเฮฟวี่แซ็คและพุ่งเข้าฉาบทับทำลายทีเดียวทั้งกลุ่ม แรงระเบิดจากการทำลายแผ่ออกมาอย่างรุนแรงดูแรนดัลหยุดตัวก่อนหล่นลงไปในทะเล และเงยหน้ามองดูกันดั้มที่มาใหม่
                                      “สติคม่า?”
                 เมโรดี้อุทานชื่อของกันดั้มออกมาอย่างงงงันโมบิลสูทของสหพันธ์เข้ามาช่วยพวกเค้า?
                                     --นี่คนขับสติคม่า...ถึงกลุ่มที่สู้กับRuzon... นักบินของดูแรนดัลได้ยินมั๊ย?—
                                     “...นักบินของดูแรนดัล...ล่ะมั้ง- -;;”
                  มิอันตอบตามสัญญาณที่สติคม่าส่งมา ราสถึงกับงงจับ ทำไมคราวนี้คนขับเป็นผู้หญิงแถมจากที่ฟัง น่าจะเป็นเด็กผู้หญิงด้วย?
                                      --เธอ...นักบินเหรอ?--                    “ชั่วคราวค่ะ”
                                     --นักบินอีกคนล่ะ--                 “เรื่องมันยาวคงเล่าไม่จบตรงนี้ค่ะ...(‘‘)”
                                      --=___=;;--                   --ให้ชั้นคุยเองราส...นายยิ่งคุยกับผู้หญิงห่วยๆ—
                                     --เออ...รับไปเลยป่ะ--                --เธอ...A.Dรึว่าฝ่ายไหน?—
                                     “กองกำลังรบกองโจรไม่สังกัดฝ่ายค่ะ(‘ ‘)”               --โจร=___=?;;;--
                                      “ชั้นรับว่าจ้างให้มาขโมยคนคนนึง”                --งั้น...สินะ...พวกเดียวกันสินะ—
                                       “เป็นงั้นน่าจะดีกว่านะ”               --ชั้นก็มาช่วยคนแต่เป็นเรือลำเลียงทาสที่ท้ายแถวนั่น--
                                      “งั้นคงต้องช่วยๆกันสินะคะ(. .)”              --ทำนองนั้นล่ะนะ—
                  ประโยคตอบโต้สั้นๆ ห้วนๆแต่กลับได้ข้อสรุปที่น่าพอใจกว่าที่คิด ราสก็ไม่ค่อยแคร์ ยิ่งคนขับดูแรนดัล ไม่ใช่คนเดียวกับที่เค้าเคยสู้ด้วยยิ่งแล้ว
                                       
                                      “งั้น...ก็ตกลงตามนั้น...”
                     สติคม่าสะบัดดาบธนูออกมาพร้อมเข้าไปเล่นกับกองทัพRuzonเบื้องหน้าศัตรูมองมาที่กลุ่มของราสอย่างกล้าๆกลัวๆรอยยิ้มของชายหนุ่มกระตุกออกมาเมื่อเห็นท่าทีที่ปอดแหกของศัตรู
                                        “เอา~ล่ะ!!...สติคม่า!!! ไปซิ่งกัน!!!”
  
                     ทรัสเตอร์แผ่เปลวเพลิงน้ำเงินเข้มออกมาและพุ่งเข้าหาเฮฟวี่แซ็คที่ขวางทางอยู่ลูกธนูจากสติคม่าถูกยิงใส่เฮฟวี่แซ็คอย่างแม่นยำ แต่ลูกศรกลับไร้ผลเมื่อปะทะทำลายได้เพียงเกราะป้องกัน
                                         “อา...ชั้นเกลียดแบบนี้ชิบ=__=**”
                      แซ็คที่รอดตายพุ่งเข้ามาและคว้าขวานออกมาและฟันใส่สติคม่า ดาบธนูของเค้ารับไว้พร้อมกับยิงปืนกลเบาที่ข้างขมับของสติคม่าใส่ ทำลายการมองเห็นของแซ็คดูแรนดัลเห็นทีจึงแทงดาบเข้าที่ตัวของแซ็คและสะบัดทิ้งให้ไประเบิดห่างๆ
                      ปืนของดูแรนดัลยิงกู๊ฟที่เข้าใกล้เครื่องของทีโอที่กำลังรีโหลดจนร่วงลงไปทีโอยกนิ้วให้แทนคำชมและยิงใส่ศัตรูกลุ่มใหม่ที่พุ่งมา
                                          “ไม่ระวังหลังให้แฟนบ้างระวังจะเสียใจเอานะคะ”
                                        --ไม่ใช่นะ ยัยนั่น/หมอนั่น ใช่ซะที่ไหนเล่า!!=[]=///--
                       ไม่ใช่ แต่ใจตรงกันซะเหลือเกิน- -+
                                         “นานไปแล้วนะ...อิ๊จังยังไม่ออกมาซะที”
                       เมโรดี้เริ่มรู้สึกกังวลเมื่อไม่เห็นว่าอิสะกะจะออกมาซะที มิอันเองก็กังวลซะยิ่งกว่า แต่ก็ต้องข่มไว้ไม่งั้นอาจจะเป็นว่าประมาทจนเสียท่าไปง่ายๆเอาได้...
                                                    ห้ามตายเด็ดขาด...
                                      “.......”
                      เรือทดลองยังคงเคลื่อนอยู่เบื้องล่าง แต่ก็ยังไม่มีใครที่เธอรอออกมาเลยเธอจะรักษาสัญญา แต่เค้าคนนั้นล่ะ...จะกลับมาทวงมันรึเปล่า...
            ครืด...                       ปึง!!
                 ปรตูกลบานใหญ่เลื่อนขึ้นเปิดทางให้อิสะกะได้ผ่านเข้าไป หลังเสียเวลาและระเบิดมือสามลูกไปกับการพังประตูทั้งสามบานที่ทะลึ่งไม่อ่านการ์ดที่เค้ายึดมาจากทหารปากมอมที่นอนตายนั่นแต่ก็ยังดี ที่เหมือนบานนี้จะยอมอ่านแฮะถ้าไม่อานคราวนี้เค้าคงต้องกลับไปความหาเอาจากศพของพวกมันเอาแล้วล่ะ- -;;
                 เบื้องหลังประตุบานสุดท้ายอิสะกะเดินมาในห้องที่มืดสลัว ที่มีแต่แผงคอมพิวเตอร์ที่ยังคงทำงานอยู่กระจายอยู่ทั่วห้องและที่สองฟากทาง ของห้องแทงค์สังเคราะห์บางอย่างที่ส่องแสงสีฟ้าน้ำทะเลก็เรียงไปจนสุดมุมห้อง  เบื้องหน้าของเค้าเหมือนจะเป็นห้องบางอย่างที่มีคนที่เค้าตามหานอนนิ่งอยู่ อิสะกะเดินเร็วๆไปหาไอเนะนอนอยู่ข้างในนั้น เธอดูออ่นแรงมาก และผิวที่เคยดูสดใสนั่น บัดนี้แทบจะซีดขาว
                                  “ไอเนะ!!!”
                                                              ปึง!!!
                                  “บัดซบ!!! ...ชั้นจะช่วยเธอเดี๋ยวนี้!!”
                 อิสะกะเดินไปเลื่อนการ์ด เพื่อเปิดประตูเอาเธอออกมาแต่การ์ดที่เค้ามี ไม่อาจใช้กับประตูห้องนี้ได้กำปั้นของเค้าฟาดลงไปที่ประตูกระจกอย่างเดือดดาล
                                    “เธอไม่ตายในเร็วๆนี่หรอก...”
                                    “!!!?”                 
                 อิสะกะสะดุ้งตัวหันไปหาเจ้าของเสียงชายหนุ่มที่สีหน้าชาไร้ความรู้สึกเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับรูบิตในมือดวงตาของอิสะกะจับจ้องมองโลเกียที่เดินเข้ามาและหยุดห่างๆเค้าดาบคาตานะสองเล่มที่เอวเหมือนคำเตือน ว่าเค้าไม่ได้มาดีเท่าใหร่
                                    “ด้วยแรงสูบระดับนั้นองค์หญิงจะไม่รู้สึกถึงความทรมาณ และจะสิ้นใจช้าลงกว่าเดิมราวๆสองสามชั่วโมง...”
                                                             กริ๊ก...
                 ดาบทั้งสองเล่มที่ดูเพรียวกว่าของอิสะกะทั้งสองเล่มเลื่อนออกมาจากปลอกเก็บและหยุดที่ข้างลำตัวของโลเกียดาบยาวของอิสะกะสะบัดออกมา เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่มีเจตนาดีแน่ๆ
                                        “...ปล่อยเธอออกมา รึว่าชั้นต้องฆ่าแก?”
                                        “ดวงตาอาฆาตทรงพลังใช้ได้แต่ตอนนี้คุณไม่ได้ขับโมบิลสูท...อิสะกะ ทาเมโตะ”
                                       “นั่นไม่ได้แปลว่าชั้นจะฆ่าแกไม่ได้”              “นั่นก็ไม่ได้แปลว่าคุณจะฆ่าผมได้”
                โลเกียหยิบคีย์การ์ดที่ดูต่างจากของอิสะกะออกมา และวางมันลงบนโต๊ะอิสะกะเหลือบไปมองการ์ดบนโต๊ะ บางที...การ์ดนั่น...
                                                       ฟั่บ!!!
                  ดาบเล่มเปรียวของโลเกียพุ่งมาแทงใส่อิสะกะอย่างรวดเร็วเกินกว่าจะตามทันคมดาบบาดหน้าเค้าไปเล็กน้อย อิสะกะถอยออกห่าง แต่อีกหลายคมก็สะบัดมาใส่เค้าแบบไม่ทันให้ตั้งตัว
                              แก๊ง!!!              แก๊ง!!!
                                              “หืม... สมแล้วที่ช่ำชองการต่อสู้ระยะประชิด ตอบสนองไม่เลว”
                                              “คำชมนั่น ถือซะว่าแทนคำไว้อาลัยละกัน!!”


---------------------------------------------------------------------------------**
อืม~...ตอนนี้เน้นหวดกันเเบบดาบหวดเนื้อมากกว่าน่ะนะ น้องสาวคนเขียนอ่านเล่นๆดู มันถามว่า"นี่มันนิยายกันดั้มเเน่ๆเหรอ=___=?"
เอาเป็นว่า เปลี่ยนบรรยากาศกันบ้างไง! เจอกันตอนต่อไปจ้า!!(.me//ชิ่ง ตอนที่8 ใครรออ่านบทกันดั้มสู้กันก็ตามไปอ่านด้วยเน้อ)

ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 10-12-2016 15:56 , Processed in 0.044451 second(s), 17 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้