ดู: 317|ตอบกลับ: 1
บทที่.22
                                                “เร่เข้ามาเลยจ้า~สินค้า อาหารของงานโอชินมาอุดหนุนทางนี้ได้เลยจ้า~!!”
                                                “พ่อฮะหน้ากาก ผมอยากได้หน้ากาก”                               “ฮะๆใหนๆ?”
                                                “สุดยอดเลยพี่ชายพึ่งเคยกินทาโกะยากิที่ใส่ปลาหมึกชิ้นโตๆ อร่อยๆแบบนี้นี่ล่ะ”
                                                “ฮี่ๆ!ร้านของมิคซะอย่างเอาอีกมั๊ยล่ะ?ของหมดเร็วนะบอกก่อน”
                                                “งั้น...ของเพิ่มอีกสองชุดละกัน”         “เอาด้วยๆ!!”
                                                “ค่า~สำหรับผู้จะขอพรเข้าฤดูเก็บเกี่ยวเรามีป้ายขอพรขายทางนี้ค่า ส่วนสาวๆหรือหนุ่มๆที่อยากเสี่ยงดวงก็มาทางนี้ได้เลยจ้า\(^O^)/”
                                                “อ๊ะ...!!พวกเรา!! มิโกะล่ะ!!มิโกะตัวเป็นๆเลยด้วยใครพกกล้องมาบ้าง=[]=;;”
                                                “บ้าชิบ!!ไม่นึกว่าจะมีมิโกะน่ารักแบบนี้อยู่ด้วยชั้นลืมพกกล้องมาT[]T**”
                ไอ้กลุ่มหลังนี่ชักยังไงๆแล้วนะ=___=;;เจตนาที่พวกนายมาศาลเจ้านี่มันเริ่มโชยกลิ่นอาชญากรรมขึ้นมาตุ่ยๆแล้วไง งานนี้มีตำรวจดูอยู่นะเฮ้ยมีตำรวจดูอยู่นะเฮ้ย!!ตั้งสี่คนเลยนะแก่ๆทั้งนั้นเลยด้วย!!(.me//แล้วอันหลังแกจะไปบอกเค้าทามม้ายยยทาคุย้า~!!!\(=[]=)/**)
                หลังจากที่เห็นโยปรากฏตัวออกมาเหมือนกลุ่มคนที่ไม่น่าไว้ใจจะวุ่นวายกับการหากล้องมาถ่ายรูปกันจ้าละหวั่น แล้วโยก็ดันเข้ากล้องดีซะเหลือเกินเอ้ย!!ใช่หน้าที่มั๊ยเนี่ย!!=[]=;;
                                                “โยจัง!!หยุดนะ!!งานที่เธอต้องทำไม่ใช่แบบนี้นี่!!>[]<**”
                                                “หว่ะ!!แย่ล่ะ ออกมาแล้วสิ=O=;;”
                                                “โอ้ว~!!!!!แรร์ไอเท็ม!!!มิโกะผมเหลือง โลลิ=[]=///!!!??”
                                                “จ...จะเอากลับบ้าน=.,=///!!!”
“36-26-32ขนาดกะทัดรัดเอากลับบ้านง่าย=.,=//กระเป๋าล่ะกระเป๋า!!??”
                แกคิดจะยัดเด็กทั้งคนเข้ากระเป๋าเลยเรอะ!!??เอากลับบ้านไม่ได้!!!เอากลับไม่ได้โว๊ย!!!=[]=;;คุณตำรวจไปใหน!!!?ไอ้พวกนี่กำลังวอนคุกอยู่รอมร่อแล้วพวกมันกำลังจะพรากผู้เยาว์ในที่สาธารณะแล้ว!!!ว่าแต่ เด็กคนนั้นใคร!?ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย หน้าตาโครงหน้า คล้ายๆซึบาสะจังแฮะ น้องสาว? ญาติรุ่นน้อง? บลาๆๆ...
                                    “น...นี่น้องสาวจ๋า หันมามองกล้องทีนะ แล้วพี่ชายจะพาไปกินขนมนะ”
                                                “น้องสาว?โย...เด็กพวกนี้พูดถึงอะไรกัน?”
                                                “เอ่อ...= =;;”         “ยังไงก็ช่างเถอะค่ะ งานนี้ห้ามถ่ายรูปที่ไม่สมควรเด็ดขาดค่ะ”
                รูปที่ไม่ควรมันก็ในหลายๆความหมายน่ะนะ=..=
                                    “คุณป้า!?ออกมาข้างหน้างานแบบนี้ไม่ได้นะคะO__O;;”
                ผมหันไปหาซึบาสะจังที่วิ่งออกมาจากบ้าน และจับใหล่เด็กผู้หญิงผมเหลืองเอาไว้ ซึ่งเมื่อตะกี๊ผมได้ยินชัดๆ ซึบาสะจัง เรียกเธอว่า...คุณป้า!!??=O=;;
                                                “คุณป้าต้องเตรียมเครื่องรางอยู่ข้างในกับคุณแม่ไม่ใช่เหรอคะแล้วใหนจะยังชุดนี้อีก><;;"                                      “ก็มันว่างนี่แถมเครื่องรางก็เตรียมเสร็จแล้วด้วย เพราะไอช่าจังมาช่วย ป้าเลยออกมาหน้างานก็เจอโยมาทำป่วนไว้นี่แหละ”
                                                “แฮะๆ...นิดหน่อยเองเซอร์วิสไง เซอร์วิส(-O-)7”
                                                “ซ...ซึบาสะจังที่ว่า... คนคนนี้...คือคุณป้าน่ะ”
                                                “?...อ๋อ ทาคุยะซังยังไม่รู้จักสินะคะ นี่คุณป้าของชั้นที่มาจากหมู่บ้านใกล้ๆเองค่ะ”
                                                “ชิราเนโกะยูฮิ ดิชั้นเป็นป้าของซึบาสะจังค่ะ... ยูกิซัง ขอบคุณที่คอยดูแลซึบาสะจังนะคะแกเล่าเรื่องของคุณให้ชั้นฟังเยอะน่าดูเลย”                        “ด...ดูแลอะไรกันทางนี้เองก็... อ...เอ๊!!?จริงๆเหรอ!?คนคนนี้น่ะเหรอ!?คุณป้าของซึบาสะจัง!!! อ๊ะ!!ข...ขอโทษที่เสียมารยาทครับ!!=[]=;;”
                                                “ฮุๆ...ไม่เป็นไรค่ะถึงจะหน้าเด็กไปนิด แต่ปีนี้ ชั้นก็จะห้าสิบได้แล้วล่ะค่ะ^^;;”
                ไม่นิดนะ...จะห้าสิบแล้วยังรูปร่างเหมือนเด็กประถมแบบนี้ ไม่เรียกว่าหน้าเด็กอย่างเดียวมั้ง...คนต่างจังหวัด สุดยอด!!=O=;;  
                                                “งานของที่นี่ปีนี้ค่อนข้างวุ่นวายหน่อยน่ะค่ะ^^;;เพราะได้ทางครอบครัวของหัวหน้าห้องช่วยโฆษณางานด้วยเลยค่อนข้างจะมีคนจากหลายๆหมู่บ้านเข้ามาเที่ยวงานที่นี่พอดู”
                ผมพยักหน้าฟังคำพูดของซึบาสะจังเหมือนจะจริงอย่างเธอว่า ถึงจะไม่รู้ว่างานปีก่อนๆเป็นยังไงแต่ดูจากคนเดินที่ค่อนข้างหนาตานี่ คงบอกได้ว่า คนค่อนข้างเยอะจริงๆน่ะแหละ
                                                “แล้ว...ไอช่าล่ะ?ยัยนั่นคงไม่ได้รบกวนอะไรซึบาสะจังสินะ”
                                                “ไม่เลยค่ะแถมเธอยังช่วยงานทุกๆคนได้ดีมากๆเลยอีกด้วย ทาคุยะซังระแวงไอช่าซังเกินไปนะคะ”
                พอซึบาสะจังเป็นคนพูดผมเริ่มสะอึกกับตัวเองขึ้นมาแฮะ ผมมันขี้ระแวงขนาดนั้นเลยเรอะ=___=;;คงต้องปรับปรุงนิสัยตรงนี้หน่อยดีมั๊ย?
                                                “แต่ว่า...เหมือนว่าวันนี้ ไอช่าซัง เหมือนจะดูหมองๆเศร้าๆยังไงน่ะค่ะ...มีปัญหาอะไรรึเปล่า?”                 “ดูเศร้าๆ?”
                                                ขอโทษนะ...
                                                “!!?”                      “...? ทาคุยะซัง... รู้อะไรเหรอคะ?”
                จู่ๆผมก็นึกถึงคำขอโทษพร้อมๆกับน้ำตาของไอช่าขึ้นมาอีกแล้ว... ผมเป็นเหตุ ทำให้ยัยนั่นต้องเจ็บปวดอีกแล้ว!?ซึบาสะจังหันหน้าขึ้นมามองที่ผมเหมือนขอคำตอบ แต่ผมส่ายหน้าโกหกไปว่าไม่รู้ไปแต่เหมือนว่าซึบาสะจังจะไม่ปักใจเชื่อผมเท่าใหร่นัก
                                                “ส่ายหน้านี้ไม่ใช่ไม่รู้ แต่บอกไม่ได้รึเปล่าคะ?ทาคุยะซัง”
                ผมตอบซึบาสะจังไม่ถูกจริงๆตั้งแต่เมื่อเช้านี้ คราวนี้ เป็นไอช่าที่กำลังหลบหน้าผมอยู่ ผมตื่นขึ้นมาตอนเช้าตรู่เหมือนเดิมแต่สิ่งเดียวที่ผมเจอ คือแซนวิซง่ายๆ ที่ผมสอนไอช่าทำ ถึงเธอจะพยายามหลบหน้าผมแต่สิ่งที่ยัยนั่นทำให้ผม กลับไม่มีอะไรขาดหายไปเลย... ไม่สิไม่ใช่ไม่มีอะไรขาดหาย...มันมีแน่นอนล่ะ แล้วก็สำคัญมากด้วย
                                                “ซึบาสะจัง...ขออย่างนึงสิ...”               “...ค่ะ?”
                                                “ชั้นขอเจอไอช่า...ได้รึเปล่า?”             “...ตามจริงแล้ว...ควรจะไม่ได้ค่ะ ห้องคนทรงจะเปิดให้เข้าได้แต่กับนักบวช กับมิโกะหรือผู้ที่เกี่ยวข้อง เป็นไปได้ชั้นไม่อยากจะฝ่าฝืนค่ะ”
                                                “มันจะเป็นการละเมิดเขตแดนของเทพ...สินะ”        “...ค่ะ”
                                                “งั้นไม่เป็นไรหรอกมั้ง...”                    “?...”
                                                “ชั้นว่าเทพองค์นี้คงจะไม่ค่อยดุหรือเข้มงวดอะไรขนาดนั้นหรอก”
                อย่างน้อยที่ผมอาจจะได้รับจากการขัดใจยัยเทพนั่น คงเป็นฟ้าผ่าหนักๆซักทีสองทีเท่านั้นแหละผมคงเริ่มชินกับมันมั่งแล้ว...ล่ะมั้ง^^;;
                                                “ยังไงก็ยังไม่ได้หรอกค่ะ...”                                “ยังไงก็ไม่ได้เหรอ? ทำไม?”
                                                “ตอนนี้ไอช่าซังคงกำลังแต่งตัวอยู่ทาคุยะซังคงไม่ใช่คนที่จะบุกเข้าไปในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าของผู้หญิง...สิ • นะ • คะ...(‘=’)++”
                งั้นผมควรจะเลิกดื้อดึงสินะเพราะแม้ดวงตาของซึบาสะจังจะยังปกติอยู่แต่ผมกลับรู้สึกถึงบางสิ่งที่ใครๆก็เรียกว่า’รังสีอำมหิต’ออกมาจากลูกแมวสีขาวตรงหน้าแล้วล่ะ=O=;;                  
               
กรุ๊งกริ๊ง...กรุ๊งกริ๊ง...
            เสียงกระพรวนในมือดังส่งเสียงใสๆออกมา แต่เสียงที่น่าฟังนี่ไม่ได้ช่วยให้ชั้นที่มัวแต่คิดมากอยู่ได้คลายคความกังวลอะไรลงไปได้เลย
                                                “ไอช่าจังตื่นเต้นรึเปล่าจ๊ะ?บอกป้าได้นะ”
                                                “...นิดหน่อยค่ะแต่ไม่เป็นไรค่ะ^^”
                                                “วันนี้หนูดูสวยมากๆเลยนะ ถ้าทาคุยะจังเห็น คงได้จ้องตาค้างแน่ๆ”
                                                “.....ป้าคะ...”         “ว่าไงจ๊ะ?”
                                                “........”                    “ไอช่า?”
                                                “...เปล่าค่ะแค่กังวลนิดหน่อย...จริงๆนั่นล่ะค่ะ”
                เรื่องที่ชั้นกังวลไม่ใช่ตื่นเต้นที่จะต้องออกไปรำในอีกไม่ช้าแต่เป็นคนที่อยู่ข้างนอกที่ชั้นหลบหน้ามาตั้งแต่เช้าแล้วมากกว่า วันนี้ทั้งวันชั้นเอาแต่กังวลจนแทบจะไม่เป็นตัวของตัวเองอยู่แล้ว ก็ตั้งแต่เจ้าชั้นเห็นทาคุยะมาที่งานตั้งแต่เช้าตรู่ แล้วก็ลงมือช่วยงานทุกๆคนจนแทบไม่ได้พักเวลาพักน่ะ มีมั๊ย ข้าวปลาล่ะ ได้กินบ้างรึเปล่า หักโหมมากไปไม่ใช่รึไง?คิดแบบนั้นไปเรื่อยๆและก็โยงไปถึงเมื่อคืน... ชั้น...เกือบจะฆ่าเค้า...ความเป็นปีศาจที่มีมาก่อนของชั้น กำลังจะทำร้ายเค้า ร่างกายของชั้น ต้องการทาคุยะแค่ในฐานะของอาหาร และที่แน่ๆ ทาคุยะรู้หมดแล้ว...เค้าคงเกลียดและหวาดกลัวชั้นอยู่แน่ๆ
                พอคิดได้แบบนั้นชั้นก็กลัว กลัวจนทำได้แค่หลบหน้า ไม่เจอกับเค้า ไม่รู้ ว่าต้องทำอะไรยังไงดีไม่รู้ ว่าจะต้องทำหน้ายังไงเวลาคุยกับทาคุยะดี ชั้นไม่รู้ว่าจะทำยังไงดีเลย
“ทาคุยะ...คงกำลังเตรียมงานให้ไอช่าอยู่แน่ๆล่ะจ้ะป้าว่า”
                                                “...เป็นไปได้...ไม่อยากจะให้ฝืนทำอะไรเกินกำลังของตัวเองหรอกค่ะ...คนๆนั้นน่ะ”
                                                “ทาคุยะจังน่ะทำได้ทุกอย่างนั่นล่ะจ้ะ^--^”
                                                “ทุกอย่างเลย...สินะคะ?”                     “จ้า~ถ้าเด็กคนนั้นตั้งใจจะทำซะอย่างยิ่งถ้าเคยสัญญาอะไรกับใครไว้แล้ว เด็กคนนั้น ยิ่งต้องทำให้ได้อีกด้วย^^”
               
                                                “เอ้า...”                    “อะไร?=___=”
            ผมมองขลุ่ยที่ซาเนียส่งให้แบบงงๆนี่มันต้องใช่เป่าประกอบจังหวะระบำที่กำลังจะเริ่มนี่อย่าบอกน่าว่าจู่ๆซาเนียเกิดครึ้มซนพิเรณท์ไปเอาเจ้าขลุ่ยนี่มาเล่นแล้วจะให้ผมรับของกลางไว้แทน=___=*(.me//ความคิดบรรเจิดจริงพระเอกเรื่องนี้=w=**)
                                                “นายมองเหมือยนว่าชั้นเป็นคนไปเอาเจ้านี้มาเล่นแล้วจะให้นายเป็นแพะเพราะถือขลุ่ยนี่=__=*”                             “เธอ...อ่านใจชั้นได้!?=O=;;!!!”
               
ป้าบ!!!= =**
            ครับ...หนึ่งทีซาเนียเอากระเป๋าสะพายของเธอฟาดหัวโผ้ม~!!ยัยฆาตกรนี่กำลังจะฆาตกรรมผมด้วยถุงผ้าลดโลกร้อน!!แย้กก~กกก!!!!\(p[]q)/;;;
                                    “ลุงกอนโชแกปวดหลังกะทันหันบวกกับก๊งเหล้าเกินลิมิต จนเมาพับไปแล้ว เพราะงั้น นาย ต้องขึ้นไปเป่าเจ้านี่ซะ”
                                                “ทำไมต้องเป็นชั้น=___=?”                               “นายมันใช้ง่าย(‘ ‘)+”
                ชัด...ชัดมาก...ชั้นไม่ใช้เบ๊อันดับหนึ่งนะเฟ้ยยัยฆาตกรกระเป๋าผ้านี่!!=[]=***
                                                “นายทำหน้าเหมือนมีปัญหา”                               “เออ...มี...”
วืด...(ซาเนียยกมือขึ้นง้าง เตรียมตบเต็มแรง=[]=;;)
                                    “มีโน้ตเพลงมั๊ยครับผมจะได้ไปหัดซักนิดT^T;;”
                ผมก็กลัวตายเป็นนะคร้าบ~บบบ งี้ดดด~TT^TT’ll’l


--------------------------------------------------------------------------------------------**
ย๊า~...ห่างหายไปนาน จนเกือบมีอันต้องปลิวซะเเล้วงานนี้=___=;;
ว่ากันตามตรง ว่าดองบทของนางเอกคนอื่นจนเค็มไปเเล้วอ่ะ คิดว่าคงเขียนลงเเค่บทของไอช่าเเล้วล่ะ
งานนี้จะพยายามเขียนคั่นมาลงพร้อมๆกับกันดั้มให้น้า อาจจะช้าจะขาดหายไปบ้างอ่ะ ช่วงนี้ต้องเขียนเเนวซอมบี้ส่งชมรมที่มหาลัยด้วยT^T
โพสต์ 21-10-2014 14:56:29 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ไม่เป็นไรคร้า เพราะยังไงซ่ะหนูจะรออ่านต่อไปเรื่อยๆๆคร้า

แสดงความคิดเห็น

คร้า :)  โพสต์ 23-10-2014 08:59
ฮะๆ เเล้วจะหาเวลามาเขียนให้อ่านต่อนะ อย่าทิ้งกันไปก่อนเน้อ~>w<  โพสต์ 22-10-2014 16:59
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 11-12-2016 20:41 , Processed in 0.067625 second(s), 21 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้