ดู: 249|ตอบกลับ: 1

บทที่ 3 killer you

‘’เอ่อ.....ที่เธอพูดมานี่หมายถึงอะไรกันเนี่ย” ผมทำหน้างงๆแล้วถามออกไป
“เห้อ.........”เธอถอนหายใจยาวๆแล้วทำสีหน้าเบื่อหน่ายใส่ผม
“นายนี่รู้อะไรกับเขาบ้างรึป่าวเนี่ย?” เธอถามผม
“ไม่รู้นะสิก็เห็นบอกว่าเป็นเกมฉันก็นึกว่าแค่เป็นรายการเกมโชว์อะไรทำนองนี้แล้วเงินรางวัลนั้นก็ล่อตาล่อใจซะแบบนั้น”
ผมตอบเธอไปแบบนั้น
“นายนี่มันไม่รู้จะเรียกว่าซื่อบื่อหรืออะไรดีเลยนะเนี่ย” เธอทำหน้าแบบหน่ายใจมากแล้วมองมาทางผม
“หน้าแบบนั้นมันอะไรกันฟร่ะ”ผมบอกกับเธอด้วยสีหน้าไม่พอใจ
“เอาเหอะฉันจะบอกเองก็ได้ว่าเกมนี้มันคืออะไรเกมนี้เป็นเกมที่มีมานานแล้วในประวัติศาสตร์”เธอพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
“ประวัติศาสตร์ชาติไหนของเธอฟร่ะนั้น”ผมพูดสวนไปในระหว่างที่เธอพูดทันใดนั้นก็ได้มีบางอย่างมาทุบลงบนหัวของผมอย่างจังดัง โป๊กก
“ทำอะไรของเธอเนี่ย” สิ่งนั้นคือกำปั้นของยัยมินามินั้นเองเล่นเอาซะหัวผมโนเป็นลูกมะนาวเลย
“ก็นายไม่ฟังเองนี่ย่ะหรือจะเอาอีกทีดีมั้ย”เธอพูดออกมาเสียงแข็งผมเลยคิดว่าถ้ายังขัดอยู่เราได้เจ็บตัวอีกแน่
“ไม่แล้วคร้าบบ”
“ก็ดีงั้นฉันจะพูดต่อนะมันเป็นเกมที่จะมีผู้เล่นจำนวน20 คนด้วยกันซึ่งใน 20คนนี้ต้องแข่งขันกันว่าใครจะเป็นผู้ชนะโดยการฆ่ากัน”ตอนนี้สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นจริงจังทันที
“โดยที่ผู้เข้าแข่งขันแต่ล่ะคนจะได้รับพลังพิเศษของแต่ล่ะคนมาไม่เหมือนกันอย่างเช่นฉัน มีความสามารถของมือสังหารฉันจึงสามารถใช้ดาบและอาวุธอื่นๆได้อย่างคล่องแคล่วอย่างไงล่ะแล้วก็อย่างเช่น ซุบารุ โคสึเกะ นั้นก็มีความสามารถในการใช้ ระเบิดอย่างไงล่ะ”เธอสารทยายออกมาให้ผม ผมถึงได้เริ่มเข้าใจแล้วประติดประต่อเรื่องได้บ้างในบางส่วนแล้ว
“อ๋อ.....ถึงว่าล่ะหมอนั้นถึงระเบิดโรงเรียนฉันซะเละเลย”ผมพูดด้วยความโมโห
“เอ่อ.....ว่าแต่นายใช้พลังแบบไหนได้ล่ะ”เธอถามผม
“เอ่อ....นั้นสิแบบไหนหว่า” ผมพูดแบบมึนๆ
“เห้อ....นายนี่นอกจากหน้าตาแล้วสมองยังซื่อบื่ออีกนะเนี่ย”เธอพูดได้แทงใจผมมากก็จริงอยู่ที่ผมเข้ามาร่วมโดยที่ไม่รู้อะไรเลยแต่ผมไม่ได้ซื่อบื่อนะเฟ้ยยยย
“ว่าแต่เธอมาช่วยฉันทำไมกันไม่ได้รู้จักกันซะหน่อย”ผมถามเธอด้วยความสงสัย
“ฉันแค่เห็นคนน่าสมเพชก็เลยช่วยไว้แค่นั้นเองไม่อยากจะให้ตายอนาถตั้งแต่เกมพึ่งเริ่ม’’ เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่หน้าหมั่นไส้ชะมัดนี่เธอคิดว่าฉันหน้าสมเพชเองหรอฟร่ะ........
“เห้อ......เธอนี่จะดูถูกคนอื่นไปถึงเมื่อไรกัน”ผมพูดด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่ายสุดๆแต่มันก็เรื่องจริงของเขานะถ้าไม่ได้เธอคนนี้มาช่วยผมคงเละเพราะระเบิดของหมอนั่นไปแล้วล่ะ
ตืด..ตืด...ตืด..ตืด เสียงโทรศัพท์ของผมดังขึ้นพอเปิดออกมาดูก็พบกับหน้าจอของโปรแกรมที่ไม่เคยเห็นมาก่อนมันมีแผนที่คราวๆของที่ๆผมอยู่และมีรัศมีของแผนที่ในระยะ100 เมตรแล้วก็มีชื่อของผม กับ มินามิขึ้นอยู่ที่จอโทรศัพท์
“เอ๊ะ..เดี๋ยว”ผมพูดด้วยท่าทางตกใจ
“อะไรมี อะไรฉันขอดูหน่อย”เธอคว้าโทรศัพท์ของผมไปดูถึงกับต้องตะลึงเมื่อมีอีกชื่อนึงซึ่งไม่ทราบว่าเป็นใครอยู่อีกหนึ่งคนที่อยู่ห่างจากระยะของเราประมาณ80 เมตร โดยหยุดอยู่กับที่เหมือนทำการฦซุ่มดูเราอยู่
“ระวังหาที่หลบเร็วเข้า”พอเธอพูจบก็ผลักผมลงไปกระแทกกับพื้นตอนที่ผมกำลังล้มลงนั้นได้เห็นกระสุนปืนทะลุผ่านตัวของมินามิวินาทีนั้นทำให้ผมถึงกับพูดอะไรไม่ออกจนกระทั้งเธอล้มลงไปนอนนิ่งอยู่กับพื้น

 เจ้าของ| โพสต์ 13-10-2014 01:31:44 | ดูโพสต์ทั้งหมด
คือตอนนี้ในสมองมีแค่นี้อ่าครับ 55555 ยังไงก็ฝากติดตามด้วยนะครับผมจะพยายามทำตอนต่อไปออกมาเรื่อยๆมีอะไรติชมได้เลยครับไม่ว่ากัน
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 6-12-2016 21:08 , Processed in 0.027962 second(s), 17 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้