ดู: 383|ตอบกลับ: 0

โลกที่ 6 : กุญแจ

ณ ห้องประชุมของโลกแห่งเวลา
        " อีกสองปีพวกนายจะต้องปรากฎตัว "
        เลออนเน็ทบอกกับคาล ไลเออร์ และฟิกซ์เชียน   แล้วกดปุ่มที่เครื่องฉายภาพแบบโฮโลแกรมที่แสดงรูปภาพของอุปกรณ์บางอย่าง และรายระเอียดของแผน
        " อีกสองปีข้างหน้ากระแสเวลาทั่วทั้งจักรวาลจะมารวมกันเป็นเส้นทาง เพื่อทำการซ่อมแซมวงจรแห่งเวลา แล้วโลกของชั้นจะเป็นทางผ่านของมันพอดีเลยละ
        เราจะใช้จังหวะนั้นพลิกสถานการณ์กลับ แกนหลักคือเราทุกคนรวมถึงแมร์ด้วย... "
        เลออนเน็ทหันหน้าไปมองกับไกอาแล้วหันหน้ากลับมาพูดต่อ
        " ชั้นจะเป็นตัวกลางรวมเวลาที่ใหลผ่านมาไว้ที่ตัวเอง.... แล้วนายคาล นายต้องใช้เวทย์เวย์เปิดประตูขึ้นมา "
        " จะเปิดประตูไปหาอเล็กทร้าหรอ ??? "
        ไลเออร์ผู้โง่เขลาถามขึ้นมาอย่างอดไม่ได้
        " ไปให้เขาฆ่าเรารึไง ประตูที่ว่านะไม่ใช่ประตูทั่วไปหรอกนะ มันคือประตูแห่งเวลาไงละ "
        คาลที่เข้าใจแผนการอย่างดีช่วยอธิบาย
        " แต่ชั้นไม่สามารถควบคุมเวลาปริมาณมากขนาดนั้นได้เป็นเวลานานๆได้หรอกนะ... "
        เขาพูดพร้อมกับมองไปที่ทุกคน
        .
        .
        .
ณ ป่าพันปี Thousand Forest
        " เราอยู่ที่ใหนหรอ....ราเอล ??? "
        เธอถามเลขาของเธอด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแสนน่ารัก แต่ว่าราเอลตีโนรู้ได้ทันทีว่าเธอกำลังโกรธสุดๆ
        " ขะ...ข่ะ...ขออภัยอย่างสูงเจ้าค่ะ ไม่นึกว่าจะออกมาเป็นอย่างนี้ ขออภัยด้วยเจ้าค่ะ "         
        " แล้วจะทำยังไงละทีนี้ ยานก็พัง อยู่ในเขตไร้สัญญาณ อีกทั้งยังมาอยู่ในดงสัตว์ศักดิ์สิทธิ์อีก ไล่ออก ไล่ออกเลยดีไหมห๊า!!! "
        เธอวีนใส่เลขาของเธออย่างหัวเสีย แต่ราเอลตีโนกลับทำท่าทางดีใจสุดๆ ลมหายใจเข้าออกเริ่มถี่ขึ้น นัยน์ตาเริ่มเลื่อนลอย
        " กรุณาลงโทษชั้นได้เลยเจ้าค่ะ องค์หญิงเจ้าค้า ~(=\\\\\=~) "
        เธอเป็นมาโซคิสต์นั่นเอง แต่ดูเหมือนแมร์จะไม่รู้จักอาการแบบนี้
        " ว่าไงนะ ลงโทษหรอชั้นไม่ทำอะไรแบบนั้น.... "
       
        " ช่วยด้วย !!! "

        แมร์หยุดพูดแล้วหันไปมองรอบๆทันที แต่กลับไม่พบกับอะไรสักอย่างนอกจากป่า
        " ได้ยินอะไรรึเปล่า ราเอล.... "
        เธอหันไปถามราเอลตีโนที่กำลังรู้สึกดีอยู่
        " ด้ายยินอารายหรอค้า~ "         
        " ราเอล....เป็นแบบนี้อีกแล้วไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ.... "
        เธอตำหนิเลขาของเธอแต่กลับทำให้เธอออกอาการมากกว่าเดิม
        " ใครก็ได้ ช่วยด้วย "
        เสียงร้องได้ดังขึ้นมาอีกครั้งแต่คราวนี้ชัดกว่าเดิมจนรู้ได้ทันทีว่ามาจากที่ใหน
แมร์วิ่งออกตามเสียงนั้นไปทันที เป็นเรื่องที่แปลกที่แมร์ไปตามเสียงโดยไม่มีลังเล เธอตรงไปข้างหน้าเหมือนกับว่ารู้ว่าเสียงที่ได้ยินนั้นอยู่ที่ไหน วิ่งตรงไปข้างหน้า
อย่างสุดชีวิต จนเธอเริ่มสังเกตว่าเส้นทางที่เธอวิ่งมาได้หายไปกลายเป็นถ้ำไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เธอจึงตัดสินใจหยุดพักก่อน
        " นี่มันเสียงอะไรกัน ทำไมชั้นรู้สึกว่าต้องช่วยให้ได้กันแน่นะ....หรือว่า !!!??? "
        เธอรีบล้วงสร้อยคอของเธอออกมาทันที
        " จริงๆด้วยเสียงนี่....ในที่สุด ในที่สุดก็เจอสักที [ กุญแจ ] "
        เมื่อเธอเห็นแสงที่เรืองออกมาจากสร้อยของเธอน้ำตาแห่งความปิติก็ไหลอาบหน้าของเธอทันที
เธอลุกวิ่งออกไปทันที ภายในถ้ำที่มืดมิดและน่ากลัวกลิ่นของความชื้นทำให้เธอเริ่มหายใจลำบาก แต่เธอก็วิ่งต่อไปไม่มีการหยุดพัก จนในที่สุดเธอก็มาพบกับจุดหมายของเธอ
ปลายทางของถ้ำเริ่มเห็นแสงเรืองรองอ่อนๆออกมา แมร์รีบวิ่งไปอย่างสุดกำลัง
        " นะ...นี่มัน ??? "
        เธอตกใจกับสิ่งที่เธอเห็นทันที
        " โหดร้าย....โหดร้ายที่สุด อเล็กทร้านี่คืออดีตที่เธอเหยียบย่ำทิ้งมันมาอย่างนั้นหรอ ??? "
        น้ำตาของเธอใหลออกมามากยิ่งกว่าเดิม
เธอเดินตรงเข้าไปหาอย่างช้าๆ สิ่งที่เห็นคือ " มนุษย์ " เป็นบุรุษเพศอายุรุ่นราวคราวเดียวกับแมร์ เส้นผมสีบลอนด์อ่อนๆ โครงหน้าที่เรียวคมได้รูปทรงแต่กลับมีใบหน้าดูเศร้าหมอง
ที่น่าตกใจก็คือเด็กหนุ่มผู้นี้ถูกแช่ผนึกไว้อยู่ภายในน้ำแข็งก้อนใหญ่ ตามร่างกายเต็มไปด้วยร่องรอยการต่อสู้ ตรงกลางอกมีมีดเล่มหนึ่งปักอยู่ราวกับว่าเป็นการผนึกพันธนาการ
เอาไว้
        " ช่วยชั้นที ใครก็ได้ "
        เสียงที่ส่งออกมาเริ่มชัดเจนมากขึ้น แมร์ที่เดินเข้าไปใกล้เริ่มรู้สึกถึงแรงกดดันบางอย่าง แต่เธอก็ยังเดินเข้าไปโดยไม่รู้สึกหวั่นกลัวเลยแม้แต่นิดเดียว เธอเอื้อมมือ
        ไปสัมผัสกับก้อนน้ำแข็งก้อนใหญ่
        " ไม่เป็นไร....ไม่เป็นไรแล้ว ชั้นมาช่วยเธอแล้วเธอจะไม่ต้องอยู่คนเดียวอีกต่อไปแล้ว..... "
        เธอโอบกอดกับก้อนน้ำแข็งพร้อมกับน้ำตาที่ใหลออกมาอาบใบหน้าของเธอ ทันใดนั้นเองสร้อยคอของเธอก็เรืองแสงมากกว่าเดิม
        " เธอต้องการช่วยเขารึเปล่าแมร์..... "
        แมร์ก้มมองไปที่สร้อยคอของเธอตามเสียง น้ำเสียงเป็นผู้หญิงให้ความรู้สึกอ่อนโยน และโศกเศร้า
        " เธอช่วยชั้นได้สินะ [ ยูกะ ] "
        " ถ้าเธอต้องการ ชั้นก็สามารถทำได้ "
        เสียงนั้นตอบรับคำขอของแมร์
        " ช่วยเค้าที ยูกะ ชั้นขอร้อง "
        น้ำตาของเธอใหลหยดลงไปบนสร้อยคอ
จู่ๆก็เกิดแสงสว่างเจิดจ้าออกมาจากสร้อยคอ แสงสว่างค่อยๆรวมตัวกันอยู่ที่จุดๆนึงจนเริ่มดูมีรูปร่างขึ้นมา รูปร่างที่ปรากฎออกมาเป็นร่างกายของหญิงสาว
ทรวดทรงกระชับได้สัดส่วน เส้นผมตรงยาวจรดสะโพกที่พริ้วไหวตามแรงโน้มถ่วงทำให้ดูน่าหลงใหล แสงสว่างค่อยๆเรือนหายไปเริ่มปรากฎเป็นนรูปร่างที่
เด่นชัดยิ่งขึ้นจนเห็นเป็นใบหน้า ดวงตากลมโตสีครามฉายความอ่อนโยน โศกเศร้า จมูกโด่งได้รูป ริมฝีปากอวบอิ่มชุ่มฉ่ำ ราวกับว่าเป็นการสร้างสรรค์ผลงาน
ของพระเจ้าก็ว่าได้
        " ยูกะ ยูกะ ยูกะ !!! "
        แมร์โผเข้ากอดเธอพร้อมกับความโศกเศร้าเสียใจ
        " ชั้นรู้แมร์ ชั้นรู้... "
        ยูกะลูบหัวแมร์ปลอบเธออย่างอ่อนโยน แล้วมองไปที่ผู้ชายที่อยู่ภายในก้อนน้ำแข็ง
        " โศกนาฏกรรมแห่งแพนโดร่า วิญญาณที่แบ่งจากหนึ่งเป็นสอง และการเริ่มนับหนึ่งใหม่....เป็นเรื่องที่ไม่สมควรเกิดเลยใช่รึเปล่า [ โซล ] "         
        เธอพูดพร้อมกับใช้มือลูบที่ก้อนน้ำแข็งก้อนใหญ่ราวกับกำลังสื่อสารกับชายคนนั้นอยู่
        " แมร์จากนี้ดูแลตัวเองด้วยละ ไม่สิ....ยังไงเธอก็ต้องมีคนดูแลอยู่แล้วนี่นา ฮึฮึฮึ.... "
        ยูกะหัวเราะออกมาทำให้แมร์รู้สึกประหลาดใจ
        " แล้วเธอละ....ยูกะ "
        เธอมองหน้าที่ปิติแตกต่างจากปกติของเธอ
        " ชั้นได้เลือกแล้วแมร์....ชั้นจะช่วยเค้า ช่วยให้ได้แม้ว่าชั้นจะต้องหายไปก็ตามที "
        สิ่งที่ได้ยินทำให้แมร์หน้าถอดสี
        " หมายความว่าไงยูกะ เธอจะหายไปใหน นี่ยูกะ.... "
        ยูกะยิ้มให้กับแมร์อย่างอ่อนโยน แล้วค่อยๆโอบกอบแมร์เป็นครั้งสุดท้าย
        " ดูแลตัวเองให้ดีละ ชั้นดีใจที่เป็นเพื่อนกับเธอนะ "
        พูดจบเธอก็กลายเป็นแสงแล้วลอยไปโอบล้อมก้อนน้ำแข็ง หมุนรอบก้อนน้ำแข็งจนน้ำแข็งค่อยๆละลาย
        " ขอบคุณนะยูกะ ชั้นจะไม่ลืมเธอเด็ดขาด "
        แมร์พูดพร้อมกับยื่นมือขึ้นมาเหนือหัว แสงสว่างค่อยมารวมอยุ่รอบตัวของแมร์
        .
        .
        .
ณ จุดที่เครื่องบินตก
        " ราเอลตีโน่! ที่อยู่ตรงนั้นนะราเอลตีโน่ใช่ใหม!! "
        เสียงของหัวหน้าทหารร้องตะโกนเมื่อเธอเห็นเงาลางๆที่คาดว่าจะเป็นมนุษย์ที่น่าจะเป็นเพื่อนของตน
        " นาย...ไปเรียกที่เหลือมาที่นี่ ส่วนที่เหลือมากับชั้นเตรียมพร้อมไว้ด้วย....ไป!!! "
        เธอออกคำสั่งแล้วจึงรีบวิ่งเข้าไปหาราเอลตีโน่ แต่ต้องหยุดชะงักไปเมื่อเป้าหมายเริ่มลุกยืนแล้วออกเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว
        " นายรออยู่นี่....รอพวกที่เหลือมาแล้วรีบตามมาสมทบ ส่วนที่เหลือแยกเป็นสามแล้วตามไป!!! "
        เธอออกค่ำสั่งแล้วพุ่งออกไปพร้อมกับแรร์วูฟของเธอทันที
เธอพุ่งกระโจนไปข้างหน้าอย่างองอาจวิ่งฝ่าป่าลึกไปตามเส้นทางที่ไม่เอื้ออำนวย สายตามองเพียงแค่เป้าหมายที่วิ่งออกไปโดยคิดเพียงว่านั่นต้องเป็นเพื่อนของเธออย่างแน่นอน
การมาอยู่ภายในป่าทึบ ด้วยความเร็ว 220 กิโลเมตร/ชั่วโมง จึงเป็นการยากที่จะนั่งอยู่ได้โดยไม่ตกเธอทำได้เพียงแค่รอให้เป้าหมายอ่อนแรงหรือหยุดพัก
        เมื่อแรร์วูฟของเธอเริ่มเข้าใกล้เป้าหมายเธอจึงส่งสัญญาณมือบอกกับทหารอีกสองคนที่ตามมาทีหลัง ทหารสองคนเห็นแล้วก็เข้าใจได้ชัดเจนว่าศัตรูคราวนี้ไม่
ธรรมดานายทหารทั้งสองเปลี่ยนรูปแบบการไล่ตามใหม่ทันที
        แรร์วูฟทั้งสองกระโจนขึ้นต้นไม้พร้อมกันทันที มันวาดมือที่มีกรงเล็บแหลมเรียวคมกริบอย่างหนักแน่นลงบนเนื้อไม้ ป่ายปีนขึ้นไปก่อนจะกระโดดไปยังต้นต่อไปราว
กับว่าตัวเองเป็นลิงป่าชำนาญไพรทั้งๆที่ตัวเองเป็นเพียงแค่สุนัข
        อาเนลอาร์หัวหน้าองค์รักษ์เมื่อเห็นว่าแรร์วูฟทั้งสองเริ่มเข้ามาใกล้แล้ว จึงยกมือส่งสัญญาณบอกให้รู้ว่าลงมือได้ก่อนเธอจะควบแรร์วูฟของเธอให้เพิ่มความเร็วขึ้น
เพื่อเข้าประชิดกับเป้าหมาย เปลี่ยนจากการไล่ตามไปเป็นการไล่ล่า
        นายทหารทั้งสองเมื่อเห็นว่าอาเนลเข้าใกล้ในระยะที่เหมาะสมแล้ว จึงชักเอาดาบเล่มยาวใหญ่ที่สะพายไว้กลางหลังออกมาแล้วบังคับให้แรร์วูฟเบียงเสันทางออกไป
ทางขวาฉีกตัวออกจากอาเนลเพื่ออ้อมไปดักหน้าเป้าหมายของตน แล้วส่งสัญญาณมือบอกว่าเตรียมพร้อมแล้ว เมื่อเห็นว่าหัวหน้าของตนได้ไล่บี้ให้เป้าหมายมันหนีมาทางพวกตน
แล้ว ทั้งสองจึงเร่งความเร็วตั้งท่าเตรียมฟาดฟันเป้าหมายตามแผนทันที เป้าหมายที่ว่าคือต้นไม้ที่อยู่เบื้องหน้าของตน  
        ทั้งสองเงื้อดาบในมือสุดแขนแล้ววาดสะบั้นสุดแรงไปที่ต้นไม้ข้างหน้าของแต่ละคน ด้วยแรงส่งจากการเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วของแรร์วูฟผสานกับแรงกายที่ได้รับมา
จากการฝึกฝนอย่างหนัก ต้นไม้จึงขาดจากกันทันทีแล้วร่วงลงสู่พื้น
        เป้าหมายที่มัวแต่ระวังอาเนลจึงไม่ทันได้ระวังด้านบนของตน มันกระแทกเข้ากับต้นไม้ที่ล่วงหล่นลงมาอย่างจังจนปลิวถอยออกมา อาเนลเมื่อเห็นว่าเป็นไปตาม
แผนการ จึงรีบเร่งความเร็วและเข้าไปใกล้ทันทีเพื่อที่จะจับตัวเอาไว้

ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 4-12-2016 00:37 , Processed in 0.037099 second(s), 14 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้