ดู: 296|ตอบกลับ: 0
“มิอ๊านนนนน~!!!! ลูกแม๊~!!!!!p[]q;;;”
                                               “มาม๊า?!”
                                                    หมั่บ!!!!
                       เมโรดี้วิ่งมาดับเครื่องและรวบกอดลูกสาวสุดรักพลางกอดหอมและฟูมฟายผสมปนไปแวบแรกที่เธอได้ยินสัญญาณขอความช่วยเหลือจากลูกสาวเธอก็โดดออกมาจากการทำเล็บและมาขับเฟรดดี้ ครูเกอร์มาหาอย่างเร็วเลยทีเดียวและยิ่งพอเห็นแม่แก้วตาปลอดภัยครบสามสิบสอง ความโล่งใจก็พาลให้บ่อน้ำตาทะลัก
                                             “ดู๊~!!!ดูๆ!!ดูเราทำแต่ล่ะอย่างสิลูก~!!!หนูรู้มั๊ย แม่เป็นห่วงแค่ใหน!!?TOT;;”
                                             “ข...ขอโทษค่า แต่มาม๊าหนูจะขาดอากาศหายใจ=O=;;”
                      หลังจากแกะแม่ของตัวเองออกไปได้ มิอันก็หันไปมองที่อิสะกะอีกครั้งเธอได้แต่ภาวนา ให้เค้าอย่าได้เป็นอะไรมาก
                                              “แต่ก็ประหลาดใจนิดๆนะ ที่พวกA.Dอย่างกองโจรของเธอจะมาช่วยคนของเราน่ะ”                                   
                                                “ไม่ใช่คนของคุณค่ะ...เค้าถูกพวกRuzonล้างสมองตะหาก...”
                       มิอันเข้มตาเถียงซาเนียที่อุ้มไอเนะลงมาเธอดูไม่ยี่หระกับท่าทีไม่เป็นมิตรของมิอันเท่าใหร่ และค่อยๆวางร่างไอเนะลงและยกขวดน้ำที่ข้างเอวขึ้นมาดื่ม
                                               “นั่นอาจจะใช่ในมุมมองของเธอ และตอนนี้ เค้าก็เป็นถึงรัชทายาทของโฮลป์ ดังนั้นไอ้เรื่องอย่างการบุกมาชิงตัวของA.Dเมื่อคราวที่แล้วน่ะลืมไปซะ ลำพังกองทัพเล็กๆอย่างA.Dคงไม่อยากทำศึกหนักๆกับRuzonอยู่แล้วนี่ยิ่งในตอนนี้...ที่พวกเธอไร้ซึ่งเบลด ซีโร่เหมือนเมื่อก่อน”
                                                  “แต่ก็คงเป็นแค่นี้ล่ะค่ะเพราะตอนนี้เค้ากำลังจำทุกอย่างได้”
                ซาเนียเลิกคิ้วเป็นเชิงถามและนึกขำในใจ
                               “เธอรู้เรื่องตัวตนซ้อนที่จะปรากฏออกมาในภาวะเลวร้ายเพื่อคุ้มครองตัวเองมั๊ย? เค้าก็เหมือนกันจริงว่าเค้าอาจจะตื่นขึ้นมา แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะเป็นไปตลอดตัวตนในอดีตของเค้าที่มีพลังมากกว่าแค่ตื่นขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเองไว้ และแทรกกลางความทรงจำนั้น”
                               “โกหกได้มีหลักการดีนี่คะ”
                                “ถ้าเธอไม่เชื่อ...พอเค้าตื่นเค้าจะลืมทุกอย่าง เหลือเพียงตัวตนปัจจุบันของเค้า”
                  มิอันทำท่าจะออกปากเถียงแต่ซาเนียกลับลุกออกไปก่อน หลังมองเห็นกองยานช่วยเหลือที่มาให้เห็นไกลๆแล้วพลุไฟถูกยิงขึ้นฟ้า และส่องแสงไปให้คนบนยานช่วยเหลือได้เห็น
                                   “ถ้าเธอไม่พอใจมัน เธอก็ไม่ต้องเชื่อแต่ต้องรับความจริงให้ได้ด้วยนะ”
                                    “.........”
                  กลายเป็นว่าความหวั่นใจเริ่มแทรกเข้ามาในใจเธอซะแล้วมิอันจ้องมองไปที่อิสะกะที่ตอนนี้ยังคงไม่ได้สติ อาจจะจริงอย่างซาเนียว่าเค้าอาจแค่ตื่นขึ้นมาและหายไป ไม่มีอะไรยืนยัน ว่าเค้าจะอยู่อย่างนี้ตลอดมิอันย่อตัวลงไป และกุมมืออิสะกะเบาๆถึงมันจะเห็นแก่ตัวแต่เธอก็อยากให้เค้าจำเธอได้ แม้ซักนิดก็ยังดีซาเนียดูเด็กสาวที่เริ่มมีแววอมทุกข์เบื้องหน้าอย่างมีคำถามเล็กน้อย
                                     “ผู้ชายคนนั้นท่าจะสำคัญกว่าเธอมากกว่านักบินฝ่ายเธอนะ”
                                     “สำคัญ...จนชั้นไม่อยากปล่อยให้เค้ามาเป็นพวกกับคนที่เค้าเกลียดที่สุดเลยด้วย”
                                     “ใจตรงกันเลย ชั้นเองก็เกลียดA.D- -...”
                                   
                                      “มิอัน พวกนั้นมากันแล้วเราต้องไปแล้วลูก...”
               มือของมิอันที่สัมผัสมือของชายคนรัก เลื่อนออกไปจากมือของอิสะกะอย่างช้าๆแม้เธอจะมาเพื่อช่วยอิสะกะ แต่สุดท้าย ตอนนี้ อิสะกะ คือRuzon แต่เธอคือA.D
                  เธอดึงมือออกไปจากอิสะกะแต่ทว่า กลับเป็นมือของชายที่นอนหมดสติอยู่นั้น ที่เป็นฝ่ายกุมมือเธอไว้แน่นและไม่ยอมปล่อยไป มิอันจ้องมองอิสะกะและเริ่มรื้นน้ำตาขึ้นเธอพยายามห้ามเสียงสะอื้น แต่ก็ไม่อาจเก็บมันไว้หมด...น้ำตาของเธอไหลออกมาเมื่อมองไปที่ใบหน้าของชายคนรักที่หลับสนิทใหล่บางสั่นด้วยเสียงร้องไห้ของเธอ เมโรดี้เอง แม้จะเห็นกองยานใกล้เข้ามาก็ไม่อาจจะตัดใจเรียกลูกสาวที่กำลังร่ำไห้ได้
                                    --ร้อยตรีซาโทน่า... เราเห็นกลุ่มโมบิลสูทไม่ระบุฝ่ายอยู่ใกล้ๆ ระบุตัวตนพวกเค้า--
                 เสียงจากวิทยุของซาเนียดังออกมาเรียกให้เมโรดี้ต้องกัดฟันเข้าไปพยุงใหล่ลูกสาวขึ้นมาแต่ซาเนีย
กลับคว้าแขนของมิอันไว้และหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา
                                   “เค้าคือผู้ช่วยชีวิตพวกเราเราจะพาเค้ากลับโฮลป์”
                                  --ไม่ได้!เราจะให้ผู้อื่นรุกล้ำ...ครื่ดดดด~!!—
                  ซาเนียตัดบทปิดวิทยุไปและหันไปมองมิอันที่ยังไม่เข้าใจการกระทำของซาเนีย แต่เธอไม่สนใจว่ามิอันจะมีคำถามแบบไหน เธอแค่ทำให้มีปัญหาน้อยที่สุดเพราะถ้าหากจู่ๆพวกนี้หนีไปเอาดื้อ ทหารบนกองยานคงฉลาดพอคิดได้แค่ว่าพวกนั้นคือศัตรูและทึกทักว่าพวกนั้นมาเพื่อลักพาตัวสองคนที่นอนอยู่ไป หรืออะไรอื่นๆที่ความตื่นตูมของพวกนั้นจะพาให้คิดได้
                                  “คิดจะทำอะไรยะ? จะคุมตัวเจ๊ไปเป็นเชลยเรอะ=___=*”
                                  “เชลยแบบนี้ชั้นคงไม่เก็บไว้น่ะเปลืองสเบียง(‘ ‘)”
                                 “ว้าย!!! ตายแล้ว ยัยเด็กปากเสีย!!!=[++]=**”
                                                “งั้นคุณ คิดจะทำอะไรกับพวกชั้น?”
                                                “A.Dนี่ขี้ระแวงดีเนอะ ก็ไม่มีอะไรแค่เห็นว่าน่าสนุกดี”
                                                “ชั้นไม่ใช่ของเล่นของพวกคุณ...”
                                                “ทำไมเธอขับดูแรนดัลได้ทั้งๆที่มันเป็นหุ่นเฉพาะของผู้ชายที่นอนอยู่นั่น ชั้นสนใจเรื่องนั้น จบมั๊ย?”
                  ซาเนียถอยไปนั่งไขว่ห้างที่เท้าของเอนวี่และมองไปที่กองยานที่กำลังลงจอดต่อ มิอันเธอไม่แน่ใจเหมือนกัน ว่าเธอคนนั้นพูดจริงแค่ใหนเธอไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าซาเนียคิดอะไร หรือจะทำอะไรต่อ แต่ที่แน่ใจยิ่งกว่าอะไรสัญชาตญาณของมิอันมันบอก... เธอคนนี้คบไม่ได้ และนิสัยไม่ดีมากๆ พอๆกับอิสะกะด้วย=___=*
         ยานโคลอสซัส    ห้องพักนักบิน
                            ปึง!!!
                                   “อ๊า~!!ขัดใจ!ขัดใจ!!ขัดใจ!!!!~!!”
                                    “หนวกหูว่ะ ราส=___=;;”
               ราสที่กลับมาจากภารกิจเมื่อมาถึงก็แสดงท่าทีฟึดฟัดออกมา และบึ่งมาเล่นเกมที่ห้องพักระบายอารมณ์ทันทีกี่ครั้งกี่ครั้ง ภารกิจของเค้า ก็ต้องถูกแทรกแซงทุกครั้ง ครั้งแรกก็A.D ครั้งนี้ก็Ruzon!มันจะอะไรกันนักกันหนา
               เกมแข่งรถที่ราสมักใช้คลายเครียดมาตลอดแต่ตอนนี้เหมือนจะไม่ช่วยอะไรมากเท่าใหร่ เผลอๆมันจะทำให้อะไรๆแย่ลงไปกว่าเดิมอีกคนเลือดร้อนเหยียบคันเร่งจนมิดและสุดท้ายรถในเกมของเค้าไถลออกนอกเส้นทางจนโดนซีวิคทิ้งห่างในที่สุด
                                   “ย้ากกกก~กกก!!!ขัดใจจริงโว๊ย!!!=[]=***”
                                   “หนวกหูว่ะ ราส!!=[]=;;”
                                   “ทำไมตอนที่ชั้นโดนเล่นอยู่ทำไมไม่มีกำลังเสริมอย่างพวกนายมาช่วยเลยฟะ=___=”
                                   “แฟงค์ของชั้นกับโดมสู้ไม่ได้แถมทหารของเราก็งัดกับพวกสารเลวนั้นไม่ได้ ช่วยไม่ได้นี่หว่า”                           
                                “มีแต่ยัยอ้วนเตี้ยไร้ประโยชน์แถมแบนแต้ดอย่างทีโอเฮอะ... เป็นงี้ลุยเดี่ยวดีกว่า(__)”
              
               ครืน~...!!!
                   แรงกดดันที่น่าเย็นสันหลังแผ่ไอสังหารมาปะทะกับหลังของราสหลังจากที่พึ่งบ่นถึงทีโอไปไม่นาน แต่เป็นซีวิคที่หันไปหาไอสังหารที่คุ้นเคยแทนและลุกจากไป ทิ้งราสให้เผชิญชะตากรรมอยู่เพียงคนเดียว
                                   “=w=;;;”                  “แบนสินะ ไร้ประโยชน์ใช่รึเปล่า= =**”
                                  “เอ่อ... ทีโอ...ซัง เมื่อกี๊ปากมันพาไป...ครับ=O=;;”   
              พลั่ก!!!!
               ห้องบังคับยาน
                     
                     ที่ผมมายืนอยู่ตรงนี้ได้ขอบอกเลยว่าสภาพตอนนี้สำหรับแล้ว อยากจะไปนอนรอความตายอยู่ในห้องพยาบาลมากกว่ายัยถึกทีโอซัดผมซะยับเลย นี่ผมต้องผจญเวร ผจญกรรมกับกันดั้มของRuzonยังไม่พอ นี่ผมต้องมาผจญกับมือTeenของทีโออีกสินะ=___=;;
                                         “แล้ว พี่เจนี่...ไปใหนล่ะ- -?”
                                            “กัปตันอยู่ระหว่างติดต่อภารกิจต่อไปค่ะ”
                    เออ...ดีหางานมาเรื่อยๆเลยท่าน หวังว่าคราวนี้คงไม่มีตัวดีที่ใหนมาป่วนอีกนะ=___=; คนในทีมของผมมารอตามคำสั่งของพี่เจนแท้ๆแต่ดันมาช้าเองซะอย่างนั้น อะไรฟะ?
                                   “แปลก...ที่กัปตันมาช้านะเนี่ย...”
                  ซีวิตบ่นถึงความผิดแปลกของพี่เจน ทั้งๆที่ปกตินี้ตรงยิ่งกว่านาฬิกาแท้ๆคราวนี้ดันมาสายงั้นเหรอ? ฝนคงตกเป็นแดดกันดั้มคงกลายเป็นแซ็คแน่ งานนี้(__)
                                         กรี๊ดดดด~ดดดด>O<///♥
                                    “กัปตันขา~!!!ช่วยลองมินิสเกิร์ตตัวนี้ด้วยเถอะค่ะ>O<///”
                                     “ใครว่า ต้องชุดนางพยาบาลชุดนี้หรอก>___<///”
                                     “ไม่!!! ไม่เอาชุดไหนทั้งนั้นปล่อยผมไปเถอะ เอาชุดของผมคืนมาด้วยTOT///”
                และไม่นาน พี่ชาย(?)ของผม ก็หนีตายเข้ามาในห้องบัญชาการด้วยสภาพที่อธิบายยากอ่ะนะ... เอาเป็นว่า ชุดกัปตันหญิงอ่ะนะ เออ เข้าท่าดีกว่าชุดผู้ชายเยอะ=w=+
                                       “ค้นพบตัวเองแล้วสินะ พี่สาว”
                                       ราส พี่โกรธนะT^T**”




-----------------------------------------------------------------------------------**Next part.
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 3-12-2016 09:25 , Processed in 0.036755 second(s), 14 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้