ดู: 378|ตอบกลับ: 1
บทที่.23
♪~♫...♪~...♫...#(-___-);;
                หลังจากซาเนียยัดเยียดขลุ่ยในมือมาให้ผมก็งมฝึกเป่าเจ้าขลุ่ยนี่แบบผิดๆถูกๆมาราวๆชั่วโมงกว่าแล้ว จำโน๊ตน่ะไม่เท่าใหร่ตอนยังเรียนอยู่เคยเจอหนักกว่านี้มาแล้ว แต่ผมมันเล่นเป็นแต่เบสอ่ะเด่ะเคยเป่าขลุ่ยที่ใหนเล่า เป่าไปเป่ามาลมพาลจะหมดปอดเอา ถึงจะแค่ราวๆครึ่งชั่วโมงแต่เหมือนปอดผมจะเก็บลมหายใจไว้ไม่พอแน่ๆ
♫~♪...♪~♫…♪~#(_ _);;;;
                                    “พอถึงช่วงท่อนสูงเราก็เว้นช่วงพักไปหนึ่งท่อนเพลงก่อนสิ ไม่งั้นก็ขาดใจตายกันก่อนพอดีมีพวกผู้ใหญ่อยู่ด้วยตั้งสามคน เค้าคงไม่ใจดำให้นายเป่าคนเดียวแน่”
                                                “...โย?”                  “ยะโฮ~มิโกะไอดอล อิคุชิ โยเองค่า~(>O<)/”
                                                “เอ้า...เฮ~...เงียบกริบ-___-+”             “ทาคุยะคุงใจร้ายT^T**”     
                                                “มาสอนสินะ...ช่วยทีละกัน”                               “ห้วนมาก~ ค่าเล่าเรียนล่ะจ๊ะ?^w^”
                                    “ไม่มี--+...”           “คนอะไร ใจดำ อำมหิตน่าช่วยมั๊ยเนี่ยT__T*”
            โยย่นจมูกทำท่าไม่พอใจใส่แต่เธอก็เดินมานั่งลงข้างๆผม และดึวโน้ตไปดู พลางเขียนอะไรยุกยิกๆต่อหน้าผมหวังว่าเธอคงจะไม่ได้วาดอะไรเล่นในโน๊ตเพลงหรอกนะ=__=;;
                                                “เอ้า...ท่อนที่ชั้นลงปากกาแดงไปทาคุยะคุงก็ไม่ต้องเล่นละกัน เอาไว้พักหายใจ ส่วนตรงนี้...แล้วก็ตรงนี้ก็ไม่ต้องขึ้นเสียงซะสูงเต็มที่ก็ได้นะ...อ้อ แล้วก็ท่อนนี้ที่พลาดกันบ่อย(. .)”
                                                “.........”
                                                “ทาคุยะฟังอยู่รึเปล่า=___=+”
                                                “ไม่ใช่ยัยตัวป่วนอย่างเดียวแต่ก็พึ่งพาได้เหมือนกันนี่นา(‘ ‘)”
                                                “ชั้นต่อยจริงๆนะทาคุยะคุง=___=**”
                แต่ก็เพราะโยะช่วยสอนล่ะนะโน้ตอะไรที่ผมไม่เข้าใจ รึท่อนใหนที่เล่นไม่ได้ โยก็ช่วยสอนพร้อมๆกับเวลาที่กระชั้นชิดเข้ามาเรื่อยๆป่านนี้...ไอช่าคงกำลังเตรียมตัวก่อนออกรำอยู่ล่ะมั้งยัยนั่น...จะตื่นเต้นอยู่รึเปล่านะ จะยังไม่สบายใจกับเรื่องเมื่อคืนอยู่แน่ๆแต่ที่แน่ๆ ไม่ว่ายัยนั่นจะรู้สึกยังไง จู่ๆหนีหน้าผมไปอย่างนี้มันก็เอาคืนกันงั้นสิ คงต้องลากคอยัยเทพเปี๊ยกนั่นมาคุยกันให้รู้เรื่องให้ได้
                                                “ทาคุยะๆ=w=+”                 “ว่า?”
                                                “นายเลือกที่นั่งทำเลดีใช่ย่อยเลยรู้ตัวป่ะ>w<?”
                                                “ก็ตรงนี้มันร่มนี่แถมเงียบด้วย มันง่ายต่อการทำสมาธินี่(‘ ‘)”
                                                “นั่นสิน้า~นี่ก็ใกล้เวลาชำระกายก่อนรำแล้วด้วย=w=++”
                เฮ้ย=___=;;จู่ๆยัยนี่จะแถลงอะไรออกมาอีกล่ะผมเริ่มเห็นลางไม่ดีลอยมาทะแม่งๆละไง=O=;;โยชี้ไปที่แผ่นหินหนาด้านหลังที่ถูกขวางด้านนอกไว้อีกชั้นด้วยกำแพงต้นไม้เรียงเป็นแถว เหนือกำแพงหินที่ผมไม่ทันสังเกตุมันมีไอน้ำลอยขึ้นมาด้วยล่ะ=O=;;;และไม่นานเสียงประตูไม้ก็ดังขึ้น พร้อมเสียงฝีเท้าของใครบางคน
                                                “เห~หลังศาลเจ้า เป็นบ่อน้ำ?”
                                                “จ้ะแต่ไม่ได้เปิดให้ใครนอกจากมิโกะหรือนักบวชได้ชำระร่างกายน่ะ”
                                                “หืม~เพราะงี้นี่เองผิวพรรณถึงได้ขาวซะขนาดนี้...แถมยัง เจ้าหน้าอกมโหฬาลนั่นอีก ซ่อนรูปเอาเรื่อง=___=;;”
                                                “ไอช่าจังมองอะไรน่ะ!?แล้วมันก็ไม่เห็นจะเกี่ยวกันเลย!!ไอช่าจังพูดเหมือนตาแก่ลามกเลยTOT;;”
                ไอช่า!!??ซึบาสะจ๊างงงงงง~!!!!/(=[]=)\
                                                “ถ้าปีนขึ้นไปตรงนี้จะสามารถมองเห็นดินแดนต้องห้ามได้ด้วยล่ะเจ้าค่ะคุณผู้ชาย=w=++”                     “ถ้ำมอง!!=[]=;;;”                      “ถ้ำอะไร?ตรงนี้มีถ้ำที่ใหน=w=+++”
                ยอกย้อนนะยัยนี่=___=**ผมค่อยๆลี้ออกไปจากจุดเสี่ยงเงียบๆ โดยมีโยตามออกมาพลางยิ้มกรุ้มกริ่มก็ไม่ได้คิดจะแอบดูซักนิดหรอก!!แต่ว่า...ก็แอบสนใจหน่อยๆแฮะ...ผมก็ผู้ชายคนนึงนี่นา!!เป็นผู้ชายสุขภาพดีคนนึงนี่นาTOT;;;
                                                “ว้า~...พลาดซะแล้ว...โอกาสทองเลยนะนั่น(. .)”
                                                “ทำตัวเป็นตาแก่ลามกไปได้นะเธอเนี่ย=___=;;”
                ผมถอนหายใจตัดบทไปและยกแผ่นโน้ตเพลงขึ้นมาจำๆเอาไว้บ้าง เพราะจะให้ก้มมองนื้อเพลงตลอดก็ไม่ได้ล่ะนะ
                                                “ท่าทางจะพอไปได้แล้วนี่งั้นชั้นลาล่ะนะ รีแลกซ์นะทาคุยะคุง รีแลกซ์>O<+”
                โยโบกมือลาผมก่อนที่เธอจะวิ่งหายไปในกลุ่มคนที่รุมซื้อเครื่องรางให้ผลผลิตดีกันจนแน่นตาในซุ้มต่อหน้าแต่ก็จริงอย่างโยว่า รีแลกซ์ซักนิด ขืนเกร็งเกินไปเดี๋ยวตอนเอาจริงจะทำอะไรไม่ถูกเอาเปล่าๆ การรีแลกซ์ที่ดีที่สุด ก็คงต้อง...นอน=w=+เอาน่า...ผมตั้งโทรศัพท์ให้ปลุกเอาไว้น่า แค่สิบห้านาทีน่ะ สิบห้านาที...
วี้~!... วี้~!... จิ๊ก...
                =___=#...
แปะ!!
                                                “อูย...ยุงเยอะชะมัดหลับได้นิดเดียวเอง...”
                                                “จริงๆนั่นแหละชั้นแสบตามตัวไปหมดแล้วเนี่ย อ่ะ...ครีมทากันยุง ได้มาจากซึบาสะน่ะ”                                          “โอ้...ขอบใจนะ”
                ผมขยี้ตาเบาๆและยื่นมือไปรับเอาซองครีมทากันยุงมาจากมือของไอช่า อา...ระหว่างที่หลับอยู่ ผมโดนเจ้าพวกนี้ดูดเลือดไปเท่าใหร่กันแล้วนะเนี่ยคันแก้มที่โดนกัดขึ้นมานิดๆแฮะ(..)#
                                    “แล้วเธอไม่ทาเหรอ?(. .)”           “ไม่ล่ะ ตามสบายเหอะ...”
                ผมลูบครีมไปตามตัวช้าๆแต่อย่างน้อย ผมก็ควรเหลือส่วนของไอช่าเอาไว้ด้วยสินะ อืมๆ... เอ๊ะ...?
                                                “ชั้น...จำได้ว่าตัวเองงีบหลับไปนี่- -;;”
                                                “ยังคงไม่ได้สติจริงๆสินะนายน่ะ”
                                                “ไอช่า?”
                ผมถึงกับหายงัวเงียและมองหน้าไอช่าให้ชัดๆตาทันทีเหนืออื่นได้ คุณท่าน ผมนอนหนุนอะไรบางอย่างที่นุ่มจนน่าหลับลึกอยู่ล่ะถ้าให้เดาเล่น ที่ผมหนุนนอนมาตลอด คงเป็นตักของไอช่าแน่ๆ>O<///
                                                “ชั้นทำนายกลัวรึเปล่า?”      “...เธอมีอะไรให้ชั้นกลัวรึไง?”
                                                “ไม่กวนโมโหกันนี่มันจะตายเลยรึไงล่ะ...โธ่...”
                ไอช่าย่นจมูกแทนความหน่ายใจที่เธอมีกับผมแต่ผมขอกวนประสาทเธอเล่น ดีกว่าจะแสดงท่าทีหวาดกลัวอะไรแบบนั้นใส่เธอน่ะนะ
                                                “เธอดูสวยมากเลยล่ะชุดนั่น เหมาะกับเธอดีนะ”
                                                “เอ๊ะ!?อะ...อะไร?!จู่ๆมาชมกันแบบนี้ต้องการอะไรจากชั้นรึไง!?O///O”
                                                “น้อยใจชะมัดพอชมก็ดันถูกสงสัยแบบนี้เนี่ย”
                                                “ก็ปกคิ...นายไม่เคยพูด...อะไรแบบนี้นี่...”
                                                “ชั้นก็พึ่งเคยพูดชมผู้หญิงนี่แหละเมื่อกี๊น่ะ ครั้งแรกเลยนะ^O^”
                                                “แหวะ...เว่อร์เสือผู้หญิงอย่างนาย ชั้นคงเชื่อหรอก...”
                แม้จะพูดทำนองเหน็บแนมผมมาได้ซักพักแต่ไม่นาน รอยยิ้มที่ดูผ่อนคลายความกังวลลงไปของไอช่าก็เผยออกมามันเป็นรอยยิ้มที่ดูอ่อนโยนและดูดีมากมือเล็กๆของไอช่าค่อยๆลูบเคลียที่แก้มของผมเบาๆผมได้กลิ่นสบู่จางๆโชยออกมาจากตัวของไอช่าจางๆแฮะเล่นเอาผมใจเต้นพอสมควรเลยนะเนี่ย^^;;
                                                “ดีจังที่นายยังไม่เกลียดชั้น...ขอบคุณนะ ทาคุยะ”
                                                “พูดอะไรน่ะยัยสติแตก- -+”
                                                “ห๊ะ?=[]=*”
                                                “แค่โดนเธอกัดแค่นั้นถึงกับต้องเกลียดเลยรึไงคิดมากไปรึเปล่า หา?-[]-+”
หนืด~!(ดึงแก้มไอช่า)
                                    “เจ็บนะ!!ทาคุยะ ไอ้คนโรคจิตT[]T”
                                                “โรคจิตเหรอ?งั้นคนโรคจิตคนนี้จะทำอะไรที่มันโรคจิตจริงๆเลยดีมั๊ย?”
                                                “ไม่อ๊าว~!!ชั้นขอโทษ ขอโทษๆๆ!!ขอโทษจริงๆค่าTOT;;”
                ผมปล่อยมือจะแก้มป่องๆของไอช่าและลุกขึ้นมานั่ง และหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู อีกไม่ถึงห้านาทีรำคางุระก็จะเริ่มแล้วนี้ ต้องรีบไปเตรียมตัว ว่าแต่...ขลุ่ยผมหายไปใหนขลุ่ยโผ้มมมม!!!=[]=;;
                                                “เอ้า...ตอนนอนมันหล่นลงไปข้างๆม้านั่งน่ะเลิกทำท่าทางเหมือนหนูแฮมโดนแย่งอาหารซะที- -+”
                โล่งอกไปทีถ้าผมทำมันหาย สาบานได้เลย ว่าซาเนียได้สั่งประหารผมเจ็ดชั่วโคตรแน่ๆ=___=;;
                                        “ตอนชั้นรำคางุระนายก็จะอยู่สินะ”
                                                “ก็แหงอยู่แล้วไม่ใช่เหรอชั้นต้องคอยเล่นเพลงให้นี่นา”
                                                “งั้นนี่...นายก็ได้ดูชั้นรำด้วยสินะ”
                                                “เอ๊ะ...อาก็คงงั้นน่ะ”
                ไอช่ายิ้มออกมาและลุกขึ้นยืดแขนขาก่อนจะเดินออกไปจากม้านั่งที่ผมนั่งอยู่เธอหันมาหาผม และยิ้มออกมาอย่างอวดเชิง อะไรๆ?แม่เทพเปี๊ยกนี่ มีอะไรจะมาเล่นแผลงๆอีกล่ะ
                                                “รอบหมู่บ้านถ้าจบงานแล้ว นายต้องพาชั้นเที่ยวรอบหมู่บ้านตามสัญญานะ”
                                                “...อ๋อ...จำได้ว่าเคยสัญญาไว้ด้วยนี่นะ(  ‘‘)”
                                                “เมื่อกี๊หลบตาชั้นนี่เมื่อกี๊นี้นายหลบตาชั้นสินะ นายจะเบี้ยวชั้นสินะ ทาคุยะ=[]=”
                                                “เปล่านะ!!ว้ากกก~!!รู้แล้วๆ ชั้นรักษาสัญญารักษาสัญญาจ้า!!!”
ตึง... ตึง... ตึง ตึง ตึง ตึง~....!!
            เสียงกลองตีถี่ขึ้นเรื่อยๆจนเบาและเงียบลงไปเสียงโคโตะจากนักดนตรีที่อยู่ด้านล่างเริ่มดีดบรรเลงขึ้นมาให้ผมกระชับขลุ่ยในมือขึ้นมาบานเลื่อนศาลเจ้าค่อยๆเปิดออกมาช้าๆ ให้คนทรงและยัยเทพเปี๊ยกในชุดคนทรงจำเป็นได้ก้าวออกมาช้าๆชุดกิโมโนผ้ายาวเลื่อนปลิวเบาๆในสายลมยามค่ำของงานโอชิน
                คนทรงทั้งสองค่อยๆขยับเท้าช้าๆและเริ่มร่ายรำอย่างอ่อนช้อยประกอบกับการสั่นกระพรวนในมือประกอบไปด้วย
ปึ่ก...
                ลุงกอนโชกระทุ้งศอกใส่ผมครั้งหนึ่งและยิ้มกรุ้มกริ่มใส่ผมต้องเล่นเพลงแล้วนี่ ตายล่ะ=[]=; เอ...เอ!!ท่อนใหนแล้วหว่าพอจับจังหวะเล่นได้ ผมก็เล่นเพลงไปเรื่อยๆ ตามที่ฝึกเอาไว้แต่วูบหนึ่งที่หันไปมองไอช่า ผมเห็นยัยเทพเปี๊ยกนั่นแอบหัวเราะเยาะผมด้วยล่ะ หนอย!?=[]=;;
                                                “ทาคุยะคุงพยายามจังเลยเนอะ^^”
                                                “นั่นสินะ...”
                เสียงกระพรวนในมือส่งเสียงใสๆออกมาจากมือของคนทรงทั้งสองครั้งแล้วครั้งเล่าผู้คนต่างตั้งใจมองดูการร่ายรำของเธอทั้งสองอย่างตั้งใจ แม้แต่ผมเองก็มีบางช่วงเหมือนกัน ที่เผลอมองจนลืมเป่าขลุ่ยไปเลยก็มี><;;ไอช่าที่กระโดกกระเดกและขี้โวยวายกลับดูสำรวมและนุ่มนวล เธอดูมีสเน่ห์สมกับเป็นเทพขึ้นมาจริงๆมากเลยในขณะที่กำลังร่ายรำอยู่นั่นแสงไฟจากคบเพลิงส่องกระทบกับชุดรำจนต้องแสงออกมาเป็นประกาย แต่ที่เป็นประกายกว่าคือเรือนผมของเธอ และดวงตาสีแดงทับทิมนั่นมากกว่า
                กลุ่มก้านไม้ทั้งสองกำถูกไอช่าและซึบาสะจังจับไว้คนละอัน และจุ่มมันลงไปในอ่างน้ำมนต์เมื่อก้านไม้ชุ่มน้ำมนต์ทั้งสองคนก็สะบัดโปรยน้ำมนต์ใสสะอาดให้ผู้คนที่รอรับอยู่จนทั่วถึงหยดน้ำเม็ดเล็กๆที่กระเด็นต้องแสงไฟในงานเทศกาลมันดูสวยงามจนผมไม่อาจวางตาได้เลยทีเดียว
                ไอช่าและซึบาสะจังรำกันต่อไปเลยๆ จนเสียงดนตรีเงียบลงทั้งสองคนเดินมาคุกเข่ารอรับเครื่องถวายจากคุณอาคาชิและนำมันไปมอบถวายให้เทพผู้คุ้มครองหมู่บ้านแห่งนี้เมื่อเสร็จสรรพ บานเลื่อนก็ปิดเข้าหากันแทนสัญญาณว่าพิธีเริ่มฤดูเก็บเกี่ยวของหมู่บ้านโอชิน ได้เริ่มต้นและได้รับการอวยพรจากทวยเทพแล้ว ว่าไงดีล่ะ...ยัยนั่น ทำได้ดีสุดๆไปเลยนี่นะ^^

------------------------------------------------------------------------**
พูดไรดีอ่ะ ไม่ได้มานานเกิน เอาเป็นว่า อ่านเเล้วเม้นต์กันไว้เน้อ>w<

โพสต์ 12-11-2014 20:08:17 | ดูโพสต์ทั้งหมด
อ่านจบแล้วน่ะคะ ถ้าอัพอีกอย่าลืมอกหนูน่ะคะ

แสดงความคิดเห็น

จ้า ช่วงนี้พี่ทำงานหนักน่ะ เเต่จะหาเวลาเขียนให้นะ^^y+*+  โพสต์ 18-11-2014 22:12
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 10-12-2016 02:20 , Processed in 0.050575 second(s), 18 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้