ดู: 206|ตอบกลับ: 0

REQUEST พระเจ้าสั่งมาอสูรจัดให้ [บทที่1: ปีศาจชัดๆ]

[คัดลอกลิงก์]
Episoid -1-

-ปีศาจชัดๆ-


          สองเท้าเหยียบย่ำลงบนผืนแผ่นดิน ใต้ฝ่าเท้านั้นเป็นมอสสีม่วงนุ่มหนาเสียจนมองไม่เห็นดินด้านล่าง ป่าไม้ดึกดำบรรพ์ใหญ่โตโอฬารตระการตา เติบโตสูงใหญ่แผ่กิ่งก้านบดบังท้องนภาจนราวกับปิดกั้นโลกภายนอก พฤกษาทุกชนิดในป่าแห่งนี้มีสีสรรมากมายปะปนกันไปจนเหมือนเป็นภาพความฝันเสียมากกว่าที่สถานที่ที่มีอยู่จริง


          ชายหนุ่มในชุดเกราะเงยหน้าขึ้นมองชายป่าไกลๆด้วยสายตานิ่งสงบ แม้ว่าในใจเขาออกจะร้อนรนไม่ใช่น้อย


          ว่าที่ภรรยาข้า อาา...รอหน่อยนะน้องหนู ข้าจะเป็นสามัญชนคนแรกที่มีภรรยาได้ถึงสองคน!


ช่างเป็นความคิดที่บัดซบไม่เข้ากับสถานการณ์เอาเสียเลย


          ดาบใบกว้างพาดบ่า เกราะเบาเงางามเปี่ยมด้วยพลังแม้จะเห็นเพียงไกลๆ กับเส้นผมสีดำสนิทปลิวสไวกลางสายลม เบื้องหลังเขาคือคณะเดินทางที่ถูกเลือกและคัดสรรให้เดินทางร่วมกันมากำลังนั่งและยืนพักผ่อนเตรียมของกันก่อนเข้าป่า ประกอบด้วยนักพรตหน้าสวยหนึ่งคนที่ยืนเก๊กถือพัดทั้งวันจนเขาหมั่นไส้ นักปรุงยามือฉมังที่เอาแต่อยู่ใต้ผ้าคลุมด้วยเหตุผลที่ว่ากลัวแสงแดด นักดาบใจร้อนหัวสีเขียวสว่างที่ทำเป็นแต่ขัดดาบมาตั้งแต่เริ่มเดินทาง ขมังเวทย์สาวตัวน้อยผู้ทำสายตาชื่นชมให้กับทุกคนในกลุ่มตลอด และเชฟมือโปรอีกคนที่ไม่รู้ว่าจะร่วมทางมาทำไม


          ซามูเอลขยับมือหนานวดขมับตัวเองเบาๆพลางหันไปมองเพื่อนร่วมเดินทางแจกจ่ายน้ำท่ากันอยู่ ตัวเขาเตรียมของไว้เรียบร้อยแล้ว เขาเดาว่าด้วยตำแหน่งอัศวินผู้กล้าระดับเทียบเคียงราชาอย่างเขาย่อมไม่มีใครกล้าเตรียมให้โดยที่เขาไม่ร้องขอ ซึ่งมันก็ดีไปอย่างที่เขาจะเตรียมอะไรก็ได้ แต่ที่น่าเสียดายก็ตรงที่ขมังเวทย์สาวน้อยคนนั้นไม่กล้ามาบริการเขาอย่างคนอื่นด้วยนี่น่ะซิ


          มันน่าน้อยเนื้อต่ำใจซะจริงๆ


          เอาเถอะ คงจะพูดอะไรไม่ได้ เสียมาดหมด ซามูเอลคิดกับตัวเองระหว่างรอให้เพื่อนร่วมทางเตรียมของให้เรียบร้อย เมื่อทุกคนดูจะพร้อมเขาก็นำเอาเช็มทิศสีทองออกมาจากกระเป๋าคาดเอว เมื่อเปิดขึ้นก็ปรากฏร่างภูตสีทองขึ้น หน้าตาคล้ายเด็กตัวขนาดฝ่ามือเดียว เจ้าภูตสีทองเมื่อเป็นอิสระก็บินนำทางไปทันทีด้วยปีกบางใสสามคู่บนหลัง


          ไม่มีการพูดปลุกใจอะไรทั้งนั้น การที่มาถึงย่อมต้องเตรียมตัวกันมาดีแล้ว และต้องเตรียมใจด้วย ดังนั้นซามูเอลจึงนำหน้าไปในทันที ที่ที่พวกเขาอยู่คือ ป่าอสูร ที่ไม่มีที่ใดเสมอเหมือนอีกแล้ว ตอนแรกเขาคิดว่ามันจะรกร้างเสียอีก แต่นี่มัน...


          คัลเลอร์ฟูลกันสุดๆ


          มีที่ไหนบ้างที่จะมีต้นไม้ลำต้นใสสีน้ำเงินสูงเสียดฟ้าออกใบเป็นสีชมพูบ้าง? ซามูเอลออกจะอัศจรรย์ใจ นี่ถ้านำไปขายคงได้ราคาดี น่าเสียดายที่ของส่วนใหญ่ในป่าอสูรไม่ค่อยปลอดภัยนัก การเดินทางผ่านมันนั้นง่ายถ้าไม่เจออสูรในป่า แต่การเก็บพืชในป่านี้อันตรายยิ่งกว่าเผชิญหน้าอสูรซะอีก มีเรื่องเล่าว่าเคยมีคนเก็บต้นอ่อนในป่านี้ไปเพื่อหวังจะขาย วันรุ่งขึ้นคนผู้นั้นกลายเป็นศพในสภาพศพซูบแห้งแถมมีดอกไม้งอกจากปากอีกต่างหาก สรุปได้ก็คือ ป่าอสูรนั้นแม้กระทั่งต้นไม้ก็ยังเป็นอสูรสมชื่อป่านั่นแหละ


          คิดไปแล้วก็ไม่กล้าเอาดาบฟันกิ่งไม้ที่ขวางทางออกเลย เขาไม่อยากกลายเป็นอาหารให้ต้นไม้เสียเท่าไหร่หรอก ถึงจะมั่นใจในฝีมือก็เถอะ


          ยิ่งเดินเข้าไปลึกก็ยิ่งมืด ใบไม้กิ่งไม้เริ่มบดบังท้องฟ้าจนมองไม่เห็นแสงอะไรลอดเข้ามาแล้ว สิ่งที่ยังทำให้เขามองเห็นอยู่คือแสงจากเถาระยางค์รากไม้ที่ห้อยลงมาจากกิ่งไม้สูง มันมีทั่วไปหมดในป่า ทำให้การเดินทางไม่ลำบากนัก...สำหรับซามูเอลล่ะนะ เมื่อเขามองไปเห็นข้างล่างจึงเห็นว่านักปรุงยาทรุดนั่งหอบกินเสียแล้ว


          "ข้า...ข้าไม่ไหวแล้วท่านผู้กล้า ข้าขอพักซักหน่อยเถอะ!" นักปรุงยาร้องขอความเมตตาจากเขาด้วยเสียงน่าสงสาร


          "อา...ก็ได้ เราจะพักที่นี่กันก่อน" ซามูเอลตอบก่อนจะหันไปเรียกภูตนำทางให้กลับมาอยู่ในตลับเข็มทิศ เพื่อที่กลุ่มของเขาจะได้นั่งพักกันเสียก่อนเดินทางต่อ


          เมื่อได้รับอนุญาต นักปรุงยาและขมังเวทย์สาวก็โล่งอกกันใหญ่ เมื่อมองเชฟที่น่าจะเป็นคนที่เหนื่อยที่สุด กลับเห็นได้ชัดว่าเชฟผู้นี้ไม่มีแม้แต่เหงื่อซักหยด ทำเอาสองหน่อที่อ่อนแอสุดในกลุ่มต้องกลืนน้ำลาย


          นักปรุงยานั่งพักข้างนักพรตหนุ่ม ซึ่งช่วยเอาพักขนนกในมือพัดให้ ก่อนเขาจะถามขึ้น "ท่านผู้กล้า เราต้องใช้เวลานานเท่าไหร่ถึงจะเข้าไปถึงที่ที่ขังเทพอสูรไว้ได้งั้นเหรอ"


          "อืม...ก็นานอยู่" ซามูเอลตอบเลี่ยงๆ


          "นานอยู่นี่นานเท่าไหร่เหรอคะ" ขมังเวทย์สาวถามขึ้นอีกเสียง "ข้าหวังว่าคงไม่เกินเย็นนี้ ข้าเดินทั้งวันไม่ไหวหรอกเจ้าค่ะ"


          "ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็กลับไปเถอะ" ซามูเอลตอบ สีหน้าสงสัยพากันส่งมาหาเขาทันที "โอ๊ะๆ อย่ามองหน้าข้าอย่างนั้น เพราะกว่าจะเข้าไปถึงได้ด้วยการเดินเท้าเจ้าต้องเดินเข้าไปราวๆเดือนครึ่งน่ะ"


          "ห๊า!!" คำพูดนั้นเรียกเสียงร้องจากปากทุกคนได้เป็นอย่างดี ....ยกเว้นเชฟ ที่กำลังก้มหน้าก้มตาปอกเปลือกอะไรบางอย่างอยู่


          "ใช่ เดือนครึ่ง ยกเว้นเจ้ามีเวทย์ข้ามมิติ" ซามูเอลว่ายิ้มๆ ทันใดนั้นสาวน้อยคนเดียวในกลุ่มก็ขัดขึ้นมาทันที


          "ข้าทำได้ค่ะ ขอแค่ระบุตำแหน่งให้ข้าก็พอ"


          "ก็ได้นะ แต่เจ้ามั่นใจเหรอว่าจะไม่ลงไปกลางดงปลากินเนื้อ รอบถ้ำของเทพอสูรน่ะมีแม่น้ำกว้างมากๆอยู่ด้วยนะ" ประโยคนี้ทำเอาสาวน้อยหน้าจ๋อยไปเลย เธอไม่เคยไปถ้ำอะไรนั่นมาก่อน ดังนั้นเล็งที่ลงให้เป๊ะเป็นเรื่องยากสำหรับเธอมากจริงๆ


          หลังจากไม่พูดอะไรกันสักพัก เชฟหนุ่มก็แจกจ่ายหัวมันให้ทุกคน ออกจะน่าตกใจนิดหน่อยที่มันร้อนทำให้ขมังเวทย์สาวต้องถาม "เจ้าใช้เวทย์ได้ด้วยเหรอ?"


          "ได้นิดหน่อยเพื่อการทำครัวน่ะ" เขาตอบด้วยใบหน้านิ่งสนิท แม้จนตอนนี้เขายังอยู่ในชุดพ่อครัวอยู่เลย แถมยังใส่หมวกเชฟเอาไว้ด้วยอีกต่างหาก


          "อ๊ะ...เจ้าคือ...ลีโอนาร์ด คนนั้นใช่มั้ย?" ซามูเอลทักขึ้นเมื่อได้เห็นหน้าของเชฟหนุ่มชัดๆ สีหน้าเขาดูตกใจ ยิ่งเมื่อเชฟหนุ่มหันมามองแล้วพยักหน้าก็ยิ่งทำให้เขาตกใจเข้าไปใหญ่


          "เดี๋ยว เจ้าเป็นจอมเวทย์ระดับตำนานนะ ไหงมาเป็นเชฟล่ะ?!"


          "พอดีเบื่อสงคราม ขี้เกียจยุ่งยากอะไรพรรค์นั้นเลยมาเป็นพ่อครัวน่ะ" ลีโอนาร์ดตอบอย่างไม่ยี่หระ


          "อ๊ะ ว่าแต่เจ้าน่ะใช้เวทย์ข้ามมิติได้นี่นา ช่วย...."


          "ปฏิเสธ ขี้เกียจทำ"


          "ด..เดี๋ยวสิ ยังพูดไม่จบเลย!" ซามูเอลโวยขึ้นมา กระนั้นก็ต้องเงียบลงเมื่อนักพรตหนุ่มที่ไม่พูดอะไรมาตั้งแต่ต้นสะกิดแขนเขา "มีอะไร?"


          "ขอโทษทีท่านผู้กล้า....นักดาบหายไปไหนแล้ว?"


          ทุกคนชะงักนิ่งกันไปทันที ยกเว้นแต่ลีโอนาร์ดที่ปอกเปลือกหัวมันอยู่เงียบๆ และแล้วคำเฉลยก็ออกมาจากปากเชฟหนุ่ม


          "อ๋อ ป่านนี้ไปอยู่หน้าถ้ำแล้วมั้ง...เห็นทำดาบบาดมือเลือดหยดลงต้นไม้แล้วก็โดนต้นไม้อุ้มหายไปตั้งแต่ชั่วโมงแรกแล้ว"


          "แล้วทำไมไม่บอก!!" ซามูเอลถามเสียงกระแทกแทบจะตะโกน คำตอบที่ได้รับกลับยิ่งทำให้เขาอยากจะเอาดาบตบหน้าเจ้าจอมเวทย์หน้าตายนี่ยิ่งกว่ามีชีวิตแต่งงานกับภรรยาสองคนเสียอีก


          "พอดีขี้เกียจ เห็นว่าไม่สำคัญเลยคิดว่าจะตายไปซักคนก็ช่างมันเถอะ...น่ะ"


          ฉับพลันนั้น นอกจากซามูเอลที่เทศน์ใส่ลีโอนาร์ดผู้ไม่มีท่าทีสนใจฟัง อีกสามคนในกลุ่มก็คิดอย่างสงสารนักดาบและสะพรึงกลัวในความคิดของตำนานหนุ่มผู้ผันตัวเป็นเชฟคนนี้เหลือเกิน...


          ปีศาจ...ปีศาจชัดๆเลย....


          จากนั้นนักพรตก็นั่งสวดมนต์ส่งวิญญาณให้แก่นักดาบผู้ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดียังไงบ้าง


_____________________________________________________[TO BE CONTINUE]__________


ตอนที่1อย่างเป็นทางการค่ะ(//v//

ขอบอกไว้ก่อนว่า แม้จะเริ่มต้นบ้าบอ แต่เรื่องนี้เข้มข้นพอสมควรนะคะ...อ-อาจจะกลายเป็นดาร์คแฟนตาซีเมื่อไหร่ก็ได้ //หัวเราะแห้งๆ

ยังไงก็ขอบคุณที่ติดตามนะคะ ติชมได้ตามสะดวกค่ะ!^^



ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 10-12-2016 15:52 , Processed in 0.036135 second(s), 14 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้