ดู: 31|ตอบกลับ: 0

Real Season Of The World : EP00 เสียงเปียโน

[คัดลอกลิงก์]
  พูดถึงเรื่องความแฟนตาซีแล้ว... มันก็ต้องต่างโลกสินะ? ทุกคนต่างใฝ่ฝันที่จะมายังโลกแฟนตาซีมันทั้งดูน่าสนุกและน่าค้นหา ดูพระเอกในการ์ตูนแล้วรู้สึกอยากเป็นพระเอกของเรื่อง
ในความจริงคนที่มีความสามารถนั้นสามารถไปถึงฝั่งฝันได้ก็พอมีอยู่บ้าง แต่หากเข้าไปในโลกแฟนตาซีนั้นแล้วไม่ได้เป็นอย่างที่หวังไว้ล่ะ?
   พวกนั้นมันก็เป็นได้แค่ ' ตัวประกอบ ' สินะ?

" ไม่ใช่หรอกนะ "
เสียงทุ้มเบาของชายวัยกลางคนดังขึ้นในความมืด
" คนที่มีความสามารถก็เหมือนกับคนที่มีพรสวรรค์ ส่วนคนที่ไร้ความสามารถก็คือคนที่ไม่มีพรสวรรค์ไงล่ะ "
ในความมืดเผยตัวผู้ชายใส่ชุดกาวน์ ้ ซึ่งยืนล้วงกระเป๋าอยู่แล้วมองมาด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก
" คนที่ไม่มีพรสวรรค์น่ะนะ ไม่มีตำราเล่มไหนเคยเขียนไว้ว่าไม่สามารถล้มคนที่มีพรสวรรค์ได้หรอกนะ "
ชายใส่ชุดกาวน์หันตัวกลับหลัง
" จำเอาไว้ล่ะ "
เขาคนนั้นเดินหันหลังกลับเข้าไปในความมืดนั้น....

#########

" อ...อย่าเพิ่ง! เดี๋ยวก่อน!! "
เด็กหนุ่มกระโจนขึ้นมาจากโต๊ะด้วยสีหน้าที่ร้อนรน
" มีอะไรเหรอซิล ตามบทเรียนไม่ทันรึไง? "
" ดูหมอนั่นสิน้ำลายหกด้วยล่ะ! "
" ดูไม่ได้เลยนะ ฮ่า ๆ ๆ! "
" นั่นสิเนอะ ฮ่า ๆ ๆ! "

เสียงดังออกมาจากรอบห้องพร้อมกับครูชายใส่แว่นวัยกลางคนที่พยายามจะหุบรอยยิ้มตัวเองเอาไว้
" ขอโทษด้วยครับ "
เด็กหนุ่มผมสีสั้นสีความ ดวงตาสีแดง ใส่แว่นกลมสีดำได้นั่งลงที่เก้าอี้ของตัวเอง
" ไม่มีอะไรงั้นก็เรียนต่อเลยแล้วกัน "

  ตัวผมนั้นชื่อ ซิล (Zil) ผมเป็นคนที่ไม่มีความสามารถด้านใด ๆ เลย ไม่ว่าจะวาดรูป ร้อง เต้น คำนวณ หรือกีฬา
ผมไม่ใช่คนฉลาด และเข้าสังคมไม่เก่ง จึงกลายเป็นคนที่มักจะถูกคนอื่นดูถูกเสมอ แต่ผมก็ไม่ได้คิดจะแย้งอะไร
เพราะผมมัน " ไร้ความสามารถ "
  ในเมืองแห่งนี้คึกคักทั้งตอนกลางวันและตอนกลางคืน แต่ผมไม่รู้สึกอย่างนั้นเลยเพราะอะไรกันนะ
บ่นมาเรื่อยพร้อมกับเดินมาเรื่อย ๆ จนมาถึงบ้าน บ้านของผมไม่ได้ใหญ่โตหรือหรูหราอะไรมาก เป็นบ้านธรรมดา ๆ แต่ทำไมถึงไม่มีครอบครัวธรรมดา ๆ กับเขามั้งนะ

ซิลเดินบ่นพึมพัมไปพลางเปิดประตูรั้วเข้าไปในบ้าน
" ว่าไงเจ้าเด็กน้อย "
" อึก! "
หลังจากที่ผมเปิดประตูไปผมก็ต้องเจอกับปิศาจที่ผมไม่อยากเจอมากที่สุด นาสุนะ พี่สาวแท้ ๆ ของผมเอง
" ทำไมทำหน้าเหมือนเห็นผีอย่างนั้นล่ะ "
เชิ๊ตขาว กางเกงขาสั้นหรือกางเกงในดี ผมเรียบยาวสีน้ำตาลยาวถึงด้านหลังพร้อมกับหยดน้ำที่หยดลงพื้น ดวงตาสีแดงเหมือนกับตัวผมและร่างกายที่สมส่วน ทั้งหน้าอก เอว แล้ววววววววววววว!!!!!!!!!!
" พี่คิดถึงนะรู้ไหมซิล "
พี่โผเข้ามากอดทั้งที่อยู่ในสภาพเปียกน้ำอย่างรวดเร็ว
" อ..อย่ามากอดผมด้วยสภาพน่าอายแบบนั้นนะ! "
ผมพยายามผลักพี่สาวออกแต่แรงผมนั้นไม่ค่อยมี
" นี่นายคือว่านายอยู่ในสถานะแบบไหนถึงมาพูดแบบนี้กับฉัน? "
พี่สาวจ้องผมด้วยระยะสายตาที่ไม่ถึงครึ่งไม้บรรทัด
" ข. ขอโทษครับ "
" ดีมาก "
ลิ้นของพี่สาวได้ลูบผ่านแก้มยาวไปจนเกือบถึงปลายดวงตา
" อึก "
" ฉันยังไม่รีบหรอกนะซิล ยังเหลือคืนนี้อีกทั้งคืน "
" หา? "
อย่าให้มันเป็นแบบที่ผมคิดเลย
" พ่อกับแม่ไม่อยู่น่ะ นายก็รีบไปอาบน้ำซะ เพราะฉันอาบน้ำเรียบร้อยแล้ว "
พี่สาวปล่อยมือจากผมแล้วขึ้นบันไดไป
ฉันไม่อยากให้เป็นแบบครึ่งนั้นเลย ครั้งที่พ่อกับแม่ไม่อยู่บ้านครั้งแรก โถ่เอ้ย! ต้องรีบไปล๊อคห้องแล้วล่ะ
หลังจากที่ผมตัดสินใจผมก็รีบเดินขึ้นห้องไป ในห้องผมมีล๊อค 4 ชั้นคือ ลูกบิด แม่กุญแจ 2 อัน และตัวล๊อคแบบโรงแรม 1 อัน
คงไม่ต้องกังวลเรื่องของการโดนลักลอบเข้าห้องล่ะนะ
  ในทุก ๆ วันนั้นมันช่างน่าเบื่อ ต้องมาโดนดูถูก โดนหัวเราะเยาะ รวมไปถึงความพ่ายแพ้นี้ ผมรู้สึกเหนื่อยแล้วสิ ตาของผมก็เริ่มปิดลง ความมืดนั้นได้เริ่มมาเยือนผมอีกครั้ง....

[ แกร๊ก ๆ ]
" อ..อืม.. "
ผมได้ยินเสียงเหมือนเหล็กกระทบกันอยู่ใกล้ ๆ
[ แกร๊ก ๆ ๆ! ]
" ฟู่! เสร็จซะที "
ผมเริ่มสลึมสลือและตื่นขึ้นมา สิ่งที่ผมได้ยินไม่ได้มีแค่เสียงเหล็กกระทบกัน แต่มีเสียงของพี่สาวผมปนอยู่ด้วย
" พ- พี่! "
" อรุณสวัสดิ์จ้ะ "
" เอ๊ะ! ทำไมขยับแขนไม่ได้!? "
ผมลองสำรวจรอบตัวดู ซึ่งผมค่อนข้างจะตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ล๊อคทั้ง 4 โดนปลดออกมาโดยไม่มีรอยกระแทกเลย และผมก็โดนกุญแจมือล๊อคมือทั้งสองไว้ พี่นั่งคร่อมตัวผมพร้อมกับชุดชั้นในที่บางสุด ๆ
" พี่จะทำอะไรน่ะ!? "
" กินของหวานไงล่ะจ๊ะ "
พี่พูดพลางแลบลิ้นออกมาเล็กน้อยตรงมุมปาก
" ของว่างอยู่ด้านล่างไงล่ะครับ ที่ห้องผมไม่มีหรอก! "
" หืมมมมม~ นายยังไงล่ะของหวานน่ะ "
แย่ล่ะสิ ถึงจะพูดกลบเกลื่อนไปเราก็รู้ตัวดีนั่นล่ะว่าคือเรา
" จะกินจากส่วนไหนก่อนดีน๊า~ "
" พี่เราเป็นพี่น้องแท้ ๆ นะ อย่าทำอะไรแบบนี้เลย "
" แหม~ นายก็รู้นี่นาว่าฉันพูดถึงเรื่องอะไร "
" อึก! "
เธอเริ่มจากปลดกระดุมเสื้อจากด้านบนลงไปด้านล่างสุด
" อ- อย่า อึก! "
เธอใช้ลิ้นเลียที่หูของผมและไล่ลงต่ำลงไปเรื่อย ๆ
" อย่าขัดขืนเลยนะ เดี๋ยวก็รู้สึกสบายเอง ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง "
บ้าไปแล้ว พี่น้องมาทำอะไรอย่างนี้เนี่ยนะ เธอเองก็ดูจริงจังมากด้วย ผมก็ต้องมาอยู่ในสภาพนี้ขยับก็ไม่ได้โธ่เว้ย!

[
~ ~ ~ ]
เสียงนี้มัน เสียงเปียโน? ดังมาจากไหนกันเราอยู่ในสภาพนี้นี่นา

Next EP To the new world

ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 21-10-2017 08:03 , Processed in 0.054394 second(s), 14 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้