ดู: 3352|ตอบกลับ: 7

ประวัตโฮคาเงะรุ่น4ตอน เกิดนารูโตะ

[คัดลอกลิงก์]
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tamza2012 เมื่อ 30-10-2012 12:30

"แอ๊..แอ๊" เสียงเด็กน้อยแรกเกิดร้องดังกึกก้องกังวาน จนทำให้ชายหนุ่มผมทองร่างสูงผู้เป็นใหญ่ที่สุดในหมู่บ้านโคโนฮะงาคุเระต้องสะดุ้งอย่างตกใจแกมปิติยินดี ร่างสูงถลาเข้าไปแทบจะทันทีเมื่อเห็นประตูเปิดอ่าออกพร้อมกับร่างของหมอที่เดินยิ้มออกมา6
"ยินดีด้วยค่ะ ท่านได้ลูกชายค่ะท่านรุ่นสี่"หมอสาวบอกด้วยใบหน้ายิ้ม ก่อนจะโค้งให้ร่างสูงอย่างเคารพและเดินออกมา
"ลูกชาย ข้าได้ลูกชาย"ร่างสูงพึมพำอย่างตื่นเต้น แทบกระโดดตัวลอยถ้าไม่ติดว่าบริเวณนี้เต็มไปด้วยเหล่าโจนินที่ยืนรักษาความปลอดภัยอยู่ ร่างสูงผลักประตูด้วยมือที่สั่นอย่างตื่นเต้น เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็พบกับ อุสึมากิ คุชินะ หญิงสาวที่เขารักนอนหลับตาพริ้มอย่างเหนื่อยอ่อน ในอ้อมกอดมีห่อผ้าเล็กๆวางไว้อยู่ ร่างสูงใจเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อเห็นห่อผ้านั้นและรับรู้ได้ทันทีว่าเป็นสายเลือดของตนกับหญิงสาวที่เขารัก
"มินาโตะ"คุชินะลืมตาอย่างสะลึมสะลือ เมื่อเห็นร่างสูงเธอจึงคลี่ยิ้มอย่างอ่อนโยน เธอประคองห่อผ้าในอ้อมแขนอย่างเบามือ ส่งให้ร่างสูงที่รับมาด้วยมือที่สั่นอย่างตื่นเต้น มินาโตะค่อยๆคลี่ผ้าออกอย่างเบามือ ราวกับว่ามันเป็นอะไรที่บอบบางจนแตะแรงเพียงนิดก็อาจสลายไป เด็กน้อยหน้าตาจิ้มลิ้ม ผิวขาวนวลเหมือนมินาโตะ พวงแก้มชมพูน่าหยิก และปอยผมเล็กๆสีทองที่เหมือนมินาโตะ...แทบทุกอย่างบนตัวเด็กน้อยคนนี้...เหมือนเขาทุกอย่าง จนร่างสูงยิ้มอย่างดีใจแกมปิติอย่างบอกไม่ถูก1
"แอ๊..."เด็กน้อยยิ้ม ราวกับกล่าวทักทายผู้เป็นพ่อ นัยน์ตาสีฟ้านั้นเหมือนกับร่างสูง ทุกอย่างของเด็กน้อยคนนี้เหมือนเขาจริงๆ มินาโตะคิดอย่างปลาบปลื้ม
"ลูกพ่อ..ลูกของพ่อ"ร่างสูงยิ้มกว้างอย่างดีใจระคนตื่นเต้นยินดี ยกร่างเด็กน้อยขึ้นแนบแก้ม
"แอ๊..
"ลูกของเรา....ลูกชายของเราสองคน"รุ่นสี่แย้มยิ้ม
"นารูโตะ ลูกชายของพ่อ ดวงใจของเราทั้งสอง อุสึมากิ นารูโตะ
"ทำไมต้องเป็นนามสกุลข้า??"คุชินะขมวดคิ้ว
"เพราะ..
ร่างสูงชูร่างเล็กในมือขึ้นสูง เด็กน้อยสบตาผู้เป็นพ่อแล้วหัวเราะเอิ้กอ้ากอย่างอารมณ์ดี ยังไม่ทันจะบอกเหตุผล จู่ๆโจนินคนหนึ่งก็มาปรากฎตัวอยู่ข้างๆรุ่นสี่
"แย่แล้วครับ ท่านรุ่นสี่ที่ป่าเหนือมีปิศาจจิ้งจอกเก้าหางตัวใหญ่กำลังอาละวาดทำลายป่าพังเสียหายไปกว่าครึ่งแล้วครับ คาดว่าไม่นานอาจบุกเข้ามาที่หมู่บ้านครับ และตอนนี้โจนินและหน่วยต่างๆกำลังต่อสู้กับมันอยู่ครับ" โจนินคนนั้นรายงานอย่างรวดเร็ว รุ่นสี่คิ้วขมวดมุ่น

"เพราะอาจเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ยังไงล่ะ คุชินะ หากข้าไม่กลับมาเจ้าต้องดูแลลูกเราให้ดี ที่ข้าไม่ให้ใช้นามสกุลข้านั้นเพราะเมื่อเด็กคนนี้เติบใหญ่และรู้ว่าพ่อเค้าเป็นใคร อาจเหิมเกริมในอำนาจและฐานะได้ ฉะนั้นเจ้าอย่าบอกว่าพ่อเค้าเป็นใครจนกว่าจะถึงเวลาที่สมควร"รุ่นสี่ดึงคุชินะเข้ามากอด และจูบหน้าผากเด็กน้อยอย่างแผ่วเบา
"อีกอย่าง ตระกูลเจ้า ก็เหลือเจ้าเพียงคนเดียวแล้วด้วย
"แต่ท่านไม่ควรจะเสียสละขนาดนี้"รุ่นสี่แตะปากคุชินะเบาๆ

"นี่แค่ส่วนน้อยคุชินะ เพื่อคนที่ข้ารักแล้ว ข้าทำได้ทุกอย่างแม้แต่..."คุชินะแตะปากรุ่นสี่ราวกับรู้ว่ารุ่นสี่ต้องการพูดอะไร

"อย่า มินาโตะ ข้าไม่อยากได้ยินคำพูดนั้น"รุ่นสี่ยิ้ม ก้มลงไปที่เด็กน้อยผู้เป็นสายเลือดของตน
"นารูโตะลูกพ่อ พ่อไม่มีวาสนาได้สั่งสอนให้เจ้าเป็นคนดี แต่พ่อขอให้เจ้าเติบโตเป็นบุรุษที่ยิ่งใหญ่ไม่แพ้พ่อ เป็นโฮคาเงะที่ยิ่งใหญ่ไม่แพ้รุ่นอื่นๆ"แล้วรุ่นสี่ก็หายตัวไปพร้อมกับโจนินคนนั้น ปล่อยให้ร่างบางทรุดลงร้องไห้อย่างเศร้าโศก ใจโหวงๆกลัวว่าคำที่ร่างสูงบอกนั้นจะเป็นจริง

"ขออย่าให้คำพูดท่านเป็นความจริงเลย ขอให้ท่านกลับมา อยู่กับข้าและลูกตลอดไป"คุชินะพึมพำภาวนาอย่างเศร้าสร้อย กอดร่างเล็กขึ้นแนบแก้ม เด็กน้อยแตะที่แก้มผู้เป็นมารดาเบาๆแทนการปลอบโยน

"เจ้าล่วงหน้าไปก่อน"รุ่นสี่หยุดอยู่ที่ส่วนหนึ่งของป่าเหนือ ส่วนโจนินคนนั้นก็มุ่งหน้าไปตามคำสั่งของร่างสูง
"คาถาเชิญ!!"กลุ่มควันขนาดใหญ่ปรากฎขึ้นและหายไปแทบจะทันที ทำให้เห็นร่างของกบตัวหนึ่ง แต่มีแค่ครึ่งบน ส่วนข้างล่างนั้นเป็นม้วนกระดาษขนาดใหญ่
"อ้าว!รุ่นสี่จะถอนอะไรออกจากคลังอีกล่ะ"
"เปล่า..ข้าจะมาฝากของ ไว้ให้ลูกชายข้าน่ะ"กบตาโตอย่างตกใจเมื่อได้ยินคำว่า'ลูกชาย'8
"นี่คุชินะคลอดแล้วรึ?"รุ่นสี่พยักหน้าช้าๆ กบตัวนั้นตบมืออย่างดีใจ
"ยินดีด้วยนะท่าน ว่าแต่จะฝากอะไรล่ะ ท่านฝากจนคลังข้าเต็มเอี๊ยดแล้วนะ"กบกอดอกอย่างเบื่อๆ
"ข้าจะมาฝาก'ของ'ให้ลูกชายข้าน่ะ เผื่อใช้ในยามจำเป็นเมื่อถึงเวลาอันสมควร" กบตัวนั้นพยักหน้า แล้วรุ่นสี่ก็ทำการเรียกของนั้นออกมา
"ท่านรุ่นสี่มาแล้วพวกเรา"นินจาคนหนึ่งตะโกนร้องอย่างดีใจเมื่อเห็น'ประกายแสงสีเหลืองแห่งโคโนฮะ'มาปรากฎตัวพร้อมกับกบสีแดงตัวใหญ่ยักษ์นามว่า'กามะบุนตะ'เหล่านินจากระโดดโลดเต้นอย่างดีใจ เริ่มมีความหวังและกำลังใจขึ้นมาอย่างมากมาย
"โอ..***ตัวบะเฮิ่มนั่นคือสิ่งที่ข้ากับเจ้าต้องไปตะลุมบอนงั้นรึ"บุนตะแสยะยิ้มเครียดเมื่อเห็นจิ้งจอกตัวใหญ่มหึมา หางทั้งเก้าสะบัดไปมาอย่างเดือดดาล มันอ้าปากอวดฟันที่แหลมคมของมันอย่างน่ากลัว
"ใช่แล้ว..เจ้าพร้อมมั๊ย บุนตะ
"ไม่พร้อมก็ต้องพร้อมล่ะมินาโตะ "แล้วทั้งสองก็พุ่งเข้าหาจิ้งจอกเก้าหางอย่างสุดกำลัง ใช้คาถาและอาวุธนินจาต่างๆฟาดฟันกับมันอย่างเต็มกำลัง แต่จิ้งจอกเก้าหางกับไม่ระคายเคืองใดๆเลย
"กามะมีดสั้นฟันทะลวง!!!
"คาถาน้ำ!!กระสุนปืนใหญ่!!"แต่ก็ยังไม่เกิดผลกับร่างของเก้าหางสักนิดเดียว3
"หนังหนาจริงวุ้ย"บุนตะกัดฟัน
“ดูเหมือนว่าเจ้านี่จะไม่ใช่แค่ปิศาจธรรมดาเสียแล้วล่ะ
“ท่านหมายความว่าอย่างไรรึ
“มีคนบางคนส่งมันมา ใครบางคนควบคุมมันอยู่ แต่ข้าไม่อาจแน่ใจว่าเป็นใคร...”ในใจตัดสินใจอะไรบางอย่าง
"คงได้เวลาใช้คาถานั้นแล้วล่ะ"รุ่นสี่เอ่ยเสียงเครียด บุนตะชะงักเมื่อได้ยินประโยคนั้น
"อย่าดีกว่าน่า มินาโตะ
"แต่นั่นเป็นทางเดียวที่จะช่วยหมู่บ้านได้นะ"บุนตะถอนหายใจเมื่อเห็นแววตาที่มุ่งมั่นของรุ่นสี่
"แล้วจะกักมันไว้ที่ไหนล่ะ"รุ่นสี่หลับตาขมวดคิ้วมุ่น แล้วเรียกโจนินที่อยู่ข้างๆมาหา แล้วกระซิบอะไรบางอย่าง สักพักโจนินคนนั้นก็หายไป ไม่นานก็กลับมาพร้อมกับห่อผ้าสีขาว
"นั่นอะไรน่ะ
"ลูกชายของข้าเอง"
"อย่าบอกนะว่าเจ้า.."รุ่นสี่พยักหน้าช้าๆ กอดห่อผ้าไว้แน่น
“ท่านเสียสละมากไปแล้ว “รุ่นสี่ยิ้ม
“ไม่มีคำว่า ‘มากไป’ สำหรับหมู่บ้านที่ข้ารัก ที่ข้าต้องการจะปกป้องหรอก บุนตะ
“แต่นี่...ชีวิตทั้งชีวิตของท่านและลูกชายเชียวนะ
“ข้ามั่นใจว่าเมื่อเขาโตขึ้น ลูกของข้าต้องเข้าใจกับการกระทำของพ่อของเขาที่ต้องการจะปกป้องหมู่บ้าน โคโนฮะงาคุเระแห่งนี้
"ที่พ่อทำไม่ใช่เพราะไม่รักแต่เพื่อทุกคนต้องสละบางสิ่งเพื่อรักษาอีกสิ่งหนึ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า พ่ออยากให้ทุกคนมองเจ้าเป็นวีรบุรุษที่เก็บกักจิ้งจอกเก้าหางไว้เพื่อปกป้องหมู่บ้าน วันข้างหน้าอาจมีอุปสรรคแต่พ่ออยากให้เจ้าฝ่าฟันมันไปให้ได้อย่างสวยงามนะ..นารูโตะ"รุ่นสี่วางร่างเล็กลงบนหมอนสีขาวที่โจนินเอามาพร้อมกับเด็กน้อย แล้วเขียนอักขระมากมายล้อมรอบตัวของเด็กน้อย เทียนหลายเล่มถูกเรียกออกมาวางล้อมรอบหมอนใบนั้นมินาโตะจูบหน้าผากเด็กน้อยอย่างแผ่วเบา แต่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักสุดหัวใจที่เขาพยายามจะถ่ายทอดให้ร่างเล็กตรงหน้าได้รับรู้

"แม้กายของพ่อจักดับสูญ แต่ใจของพ่อจักอยู่เคียงข้างเจ้าเสมอ เพื่อเฝ้าดูและปกป้องเจ้าตลอดไป" หยาดน้ำตาของผู้เป็นพ่อไหลริน เสียงเด็กน้อยที่ได้ชื่อว่าเป็นลูกดังก้องเสียดแทงเข้าไปในใจของมินาโตะ ......ราวกับหัวใจเจียนจะขาดเสียให้ได้

แว๊.....แว๊

เสียงร้อง เสียดแทง กลางใจ

แทบแด- ดิ้นไป ตามเจ้า

ลูกเรา นอนร้อง เจียนตาย

"บุนตะ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเจ้าเป็นคู่หูที่ดี ขอบใจนะ"รุ่นสี่ประสานมือเข้าด้วยกันเพื่อใช้คาถาสะกดวิญญาณที่ต้องทำสัญญากับยมฑูตและแลกวิญญาณให้กับยมฑูต มือสีซีดยื่นออกมาทะลุร่างของรุ่นสี่และไปจับอยู่ที่ตัวของเก้าหาง

"อ๊า..ก"รุ่นสี่กัดฟันอย่างเจ็บปวดเมื่อเลือดเริ่มไหลออกมา บุนตะจำต้องหลับตาอย่างเศร้าใจ

"โบร๋ววววววววววว"จิ้งจอกเก้าหางหอนร้องเสียงดังอย่างเจ็บปวดเมื่อเงาสีดำหรือวิญญาณค่อยๆออกมาจากร่าง มันสะบัดหางไปมาอย่างบ้าคลั่งและค่อยๆสงบลงเมื่อวิญญาณออกมาแล้ว วิญาณนั้นผ่านทะลุร่างของรุ่นสี่ไปสู่สะดือของเด็กน้อยที่เขียนอักขระอาคมไว้

"อุแว้......อุแว้!!"เด็กน้อยร้องลั่น เมื่อวิญญาณเข้าไปในสะดือ มินาโตะลงอาคมขั้นสุดท้ายก่อนที่ร่างจะค่อยๆล้มลงไปข้างๆเด็กน้อย4

"พ่อรักเจ้าเสมอ..ลูกพ่อ"แล้วผู้ที่ได้ชื่อว่า'ประกายแสงสีเหลืองแห่งโคโนฮะ'ก็ได้จบชีวิตลง ท่ามกลางความเศร้าโศกเสียใจของเหล่าโจนินและนินจานับร้อยที่เฝ้าดูเหตุการณ์อย่างสงบ
เสียงร้องไห้จ้าของเด็กน้อยดังก้องไปทั่ว ราวกับรับรู้ว่าผู้เป็นบิดาได้จากไปตลอดกาล
"การจากไปของท่าน จะอยู่ในใจเราตลอดไป โฮคาเงะรุ่นที่สี่"โจนินคนหนึ่งโค้งลงต่ำ นินจาคนอื่นๆก็ทำตามนั้นอย่างเคารพสุดใจ

"นี่ข้ามาช้าไปหรือ"ชายที่ได้ชื่อว่าโฮคาเงะรุ่นที่สามเอ่ยอย่างเศร้าๆเมื่อเห็นร่างของรุ่นสี่ ข้างๆมีเด็กน้อยนอนร้องไห้เสียงดัง

"ครืน..ครืน"ฝนค่อยๆโหมกระหน่ำตกลงมาราวกับไว้อาลัยและร่ำไห้กับการจากไปตลอดกาลของรุ่นที่สี่ โฮคาเงะรุ่นสามอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาและช้อนร่างของรุ่นสี่ขึ้น แล้วก็เกิดควันขนาดใหญ่ขึ้นมาพร้อมกับร่างทั้งสามที่หายไป เหล่านินจานับร้อยต่างค่อยๆแบกเพื่อนพ้องนินจาที่จากไปอย่างห้าวหาญในสงครามครั้งนี้หายตัวไปเช่นกัน ส่วนร่างจิ้งจอกนั้นไม่มีใครรู้ว่าท่านรุ่นสามจัดการอย่างไร เหตุการณ์นี้ทำให้หลายคนต้องสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักไปและคงจดจำอย่างไม่เคยลืม....และไม่นานเด็กน้อยคนนั้นก็ได้เติบโตขึ้นและถูกตราหน้าว่าเป็นปีศาจจิ้งจอกเก้าห
นามนั้นคือ...อุสึมากิ นารูโตะ!!







ขออภัย! โพสต์นี้มีไฟล์แนบหรือรูปภาพที่ไม่ได้รับอนุญาตให้คุณเข้าถึง

คุณจำเป็นต้อง ลงชื่อเข้าใช้ เพื่อดาวน์โหลดหรือดูไฟล์แนบนี้ คุณยังไม่มีบัญชีใช่ไหม? ลงทะเบียน

x
โพสต์ 30-10-2012 16:13:30 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณคับ
โพสต์ 11-11-2012 13:01:34 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ถึงจะไม่ค่อยเหมือนกับที่อ่านในการ์ตูน แต่ก็สนุกมากมาย ขอบคุณคับ
โพสต์ 4-12-2012 16:42:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณครับ
โพสต์ 15-12-2012 21:47:13 | ดูโพสต์ทั้งหมด
รุ่น4ชั่งเท่บาดใจ
โพสต์ 28-12-2012 03:40:43 | ดูโพสต์ทั้งหมด

ขอบคุณครับ
โพสต์ 29-12-2012 16:21:48 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณครับ
โพสต์ 31-12-2012 23:19:47 | ดูโพสต์ทั้งหมด
สนุกดีครับ
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 8-12-2016 07:10 , Processed in 0.039047 second(s), 36 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้