ดู: 587|ตอบกลับ: 4
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย deseptima เมื่อ 30-10-2012 19:13

ครืดดดด!!! ครืดดดด!!!  
'Cause baby tonight, the creeper's trying to steal all our stuff again,   
'Cause baby tonight, you grab your pick, shovel and bolt again,   
And run, run until it's done, done, until the sun comes up in the morn'  
'Cause baby tonight, the creeper's trying to steal all our stuff again,
"ผมไม่ได้หลับครับ!!!"
ผมสะดุ้งขึ้นมาและพบกับห้องเรียนที่สะท้อนสีของพระอาทิตย์ที่กำลังตก...หลอนละ  
"...ครับ"
ผมรับโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วตอบกลับไปด้วยเสียงพึ่งตื่นนอน  
"นิลกาฬ! รู้มั้ยว่านี่เลิกเรียนแล้วน่ะ! ไหนบอกว่าวันนี้จะเลี้ยงไง!..."
อืม...กาลสินะ...ถึงกับโทรมาปลุกเลยหรอเนี่ย...แต่...เอ๊ะ! เลิกเรียนแล้วหรอ!?  
"หืม...เลิกเรียนแล้วงั้นหรอ..."
ผมพูดลอยๆ และหันไปมองรอบๆห้อง คนหายไปหมดแล้วสินะ...  
"ว่าไงน้า! รีบลงมาที่หน้าโรงเรียนเดี๋ยวนี้เลยนะ ให้เวลาแค่10นาที ถ้าสายชั้นฆ่านายแน่!"
เสียงกาลแสดงความหงุดหงิดงุ้งงิ้งของเธอออกมา  
"อะไรนะ! จะรีบไปเดี๋ยวนี้ล่ะ!"
ผมตอบพลางคว้ากระเป๋านักเรียนไปพลาง
ปึ้ก! โครม!
และสะดุดขาโต๊ะล้มคะมำอยู่กับพื้น...  
"เป็นวันที่โชคดีจริงๆ..."
................................................................................................................................................................  
"นิลกาฬ! ทางนี้ๆ!"
เสียงอันสดใสของกาลตะโกนเรียกผมจากทางหน้าโรงเรียน
   *โรงเรียนของผมเป็นโรงเรียนสหศึกษาที่เปิดมาชั่วกัปชั่วกัลป์ละ
     เป็นโรงเรียนเล็กๆที่ตั้งอยู่ท้ายหมู่บ้าน  (ถึงมันจะเล็กก็เหอะ แต่ก็ไม่เคยเดินสุดโรงเรียนซักที)
     มีอาคารเรียนประมาณ 7-8 หลัง+โรงยิมและสระว่ายน้ำ  ข้างหน้าโรงเรียนมีร้านค้ามากมาย
     อันเนื่องมาจากทางโรงเรียนมีนโยบายไม่ให้ขายอาหารในโรงเรียน  
     (โรงเรียนมีอาหารฟรีเลี้ยงตลอดวัน ส่วนใหญ่จะเป็นอาหารต่างประเทศไรงี้)
     บรรดาพ่อค้า-แม่ค้าจึงได้เช่า+ซื้อและ  เนียนเปิดแผงลอยอยู่เต็มหน้าโรงเรียน
     อันเป็นเหตุให้นักเรียนกลับเย็นกันแทบทุกคน*  
"ให้ตายสิ! คนรีบแทบตาย ดันมายืนยิ้มอยู่ได้"
ผมบ่นเล็กน้อยก่อนจะรีบเดินไปหากาลที่ยืนอยู่เยื้องหน้าประตูเล็กน้อย  
"10 9 8..."
กาลนับถอยหลังอะไรบางอย่าง เดี๋ยวนะ...เฮ้ย! เอาจริงดิ!
นึกได้ดังนั้นผมก็วิ่งไปหาเธอด้วยความเร็วระดับทีมชาติเข้าชาร์จหากาล
"ว้ายยย!"
กาลส่งเสียงร้องออกมา เนื่องจากผมวิ่งแทบจะชนกับเธอ หยุดเกือบไม่ทันง่ะ  
"โห แค่นี้ตกใจซะงั้น"
ผมพูดออกมาด้วยความสะใจเล็กน้อย  
"ฮึก...ฮึก..."
กาลทรุดลงไปนั่งกับพื้น และสะอื้นออกมา เดี๋ยวๆ!!  
"เอ้ย! ร้องทำไมอ่ะ!"
ผมถามเธอไปด้วยสีหน้าตกใจ  
"ฮึก...ก็...ก็นิลทำกาลตกใจนี่"
กาลพูดแล้วหันมามองหน้าผมทั้งน้ำตา  
"เอ่อ...โทษๆ แล้วอยากกินอะไรล่ะ"
ผมเปลี่ยนเรื่องทันทีและหันหน้าหนีทันที
เนื่องจากทนไม่ได้กับสีหน้าลูกแมวตกท่อของกาลกาลเช็ดน้ำตาก่อนจะมองหน้าผม  
"ชานมไข่มุก!"
และยิ้มออกมาพร้อมกับตอบคำถาม...ชานมไข่มุก???  "
เอ้ย! ไหงไปชานมไข่มุกได้เนี่ย!?"
ผมถามระคนแปลกใจ และสงสัยหน้าผมจะแสดงออกมากไป...  
"ฮึก...ฮึก...ก็เค้าอยากกินนี่นา"
...ร้องไห้ออกมาอีกแล้ว แถมยังน้ำเสียงแสดงความน่าสงสารนั่นอีก
"ง่ะ! ก็ได้ๆ ชานม ก็ ชานม"
ผมบอกกาลพร้อมกับเอามือลูบหัวกาลเล่น...นุ่มจัง ไม่ได้ลูบนานแค่ไหนแล้วนะ...กาลสะบัดหัว
"ชานมไข่มุกย่ะ! แบร่!"
และแลบลิ้นใส่ผม...บร๊ะ!!! วอนซะแล้ว!!!  
"เดี๋ยวงับหัวซะนี่! อย่าหนีนะเฟ้ย!"
ผมทำท่าจะกัดหัวแล้ววิ่งไล่กาล  
"อย่าน้า~"
กาลร้องออกมาพร้อมกับวิ่งไปทางร้านชานมไข่มุก แผนสูงแฮะ
...แล้วผมก็วิ่งตามเธอไป
...................................................................................................................................................................
"ขอบคุณที่เลี้ยงนะ!"
กาลพูดอย่างอารมณ์ดี ในมือถือชานมเย็นที่กาลออดอ้อนขอมาจากแม่ค้าได้  
"..."
ผมเลือกที่จะไม่พูดอะไรก่อนที่จะยกนาฬิกาข้อมือดู  
"6โมงแล้ว! อะไรกันเนี่ย!"
ผมบ่นออกมา เนื่องจาก6โมงผมต้องกลับถึงบ้าน...ม่ายยยย  
"หืม 6โมงแล้วหรอ เร็วจังเลยน้า"
กาลพูดบ้างแล้วหลังจากนั้นพวกเราก็เงียบไป...มันไม่มีอะไรจะคุยนี่นา
จนกระทั่ง...  
"นี่อยากกลับบ้านไวๆมั้ย?"
กาลถามผมด้วยสีหน้าประหลาดๆ ผมมองหน้ากาลแล้วรู้เลย จะเล่นอะไรแผลงๆสินะ...
"อยากสิ ทำไมหรอ?"
ผมถามเธอกลับ  
ควับ!
เธอคว้ากระเป๋านักเรียนของผมไปพร้อมกับพูดว่า  
"ตามให้ทันสิจ๊ะ นิล กาฬ ซัง"
แล้วเธอก็วิ่งออกไปพร้อมเสียงหัวเราะอันสดใส เป็นอย่างที่คิดจริงๆ...เดี๋ยวๆ!!กระเป๋าๆ!  
"เฮ้ย! กระเป๋าช้านนน!"
ผมตะโกนไล่หลังเธอไปพร้อมกับรีบวิ่งสุดฝีเท้า  
ปี๊น! ปี๊นนนน!
รถสปอร์ตสีแดงบีบแตรมาจากทางด้านข้างของกาล ทำไมไม่ดูรถก่อนข้ามถนนฟร้าาาาา!!!  
"บัดซบ!"
ผมก่นด่าใครก็ไม่อาจทราบได้อพร้อมกับวิ่งไปหากาลด้วยความรวดเร็ว!  
พลั่ก
ร่างของกาลลอยละลิ่วไปทางอีกฟากฝั่งของถนน...
...ด้วยแรงถีบของผม  
"นิล..บ้าที่สุ..."
  • mokohe Heart +2

  • ให้กับความพยายามจ้า .

    kaohom123 Heart +2

 เจ้าของ| โพสต์ 30-10-2012 19:19:27 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ต่อๆ...

ผมได้ยินเสียงของกาลแค่นั้นเนื่องจาก...  
ตูม!
เวลาเหมือนจะหยุดลงกระทันหันร่างของผมแผ่วเบาดุจขนนก...
อา~...เสียงนก เสียงไม้ให้ความรู้สึกสุนทรีย์เหลือเกิน...
...ถ้าไม่ใช่เวลาที่ผมถูกรถชนกลางเมืองอย่างนี้
ให้ตายสิ...อยากทำอะไรอีกตั้งหลายอย่างเลยนะเนี่ย...
อา~...ง่วงเหลือเกิน...  
หืม!...เสียงใครนะ มารบกวนเวลาที่คนจะนอนอย่างนี้...เฮ้อ...ช่างมันเหอะ
คิดได้ดังนั้น ผมก็ปิดเปลือกตาลงพร้อมๆกับที่เวลาได้เริ่มเดินอีกครั้ง...
พลั่ก!
ร่างของผมกระแทกเข้ากับพื้นถนนอย่างแรงเลือดไหลออกมาดุจท่อประปาแตก
อาบถนนให้แดงฉาน เสียงผู้คนกรีดร้องด้วยความตกใจ
แต่ในเหตุการณ์เหล่านั้น เสียงสุดท้ายที่ผมได้ยินอย่างชัดเจนก็คือ...  
"นิลกาฬฬฬ!!!"

แสดงความคิดเห็น

ส่วนตรงนี้ไม่น่าต่อนะ - -" ใส่ความเป็นตัวเองมากเกินไปแล้ว! :P~  โพสต์ 30-10-2012 20:41
โพสต์ 30-10-2012 20:38:05 | ดูโพสต์ทั้งหมด
-o- คิดอะไรแบบนี้เป็นด้วยเรอะ!??? ไม่อยากเชื่อ!! O_o!! แต่ว่านะ เนื้อหาแปลกๆ - -"
โพสต์ 4-12-2012 17:21:02 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณครับ
โพสต์ 31-12-2012 22:47:45 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณครับๆ
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 11-12-2016 18:52 , Processed in 0.074267 second(s), 28 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้