ดู: 569|ตอบกลับ: 2
"นิล นี่ล่ะก็ ไม่ระวังเลยน้า~"
เสียงใสๆของหญิงสาวหน้าตาก้ำกึ่งระหว่าง สวยและน่ารัก ได้ดังขึ้น
"เหอะๆ ถ้าชั้นไม่ช่วยกาลเอาไว้ล่ะก็ เธออาจจะตายไปแล้วก็ได้นะ"
ผมตอบไปด้วยสีหน้าอมยิ้มเล็กๆ
ก่อนจะมองไปรอบๆที่เป็นภาพโฮโลแกรมเสมือนจริงที่ทางโรงพยาบาลได้ติดตั้งไว้ให้

สภาพร่างกายของผมในตอนนี้คือ เจ้าชายนิทรา
ผมหลับมานานเกินกว่า 3 เดือนแล้ว คุณพ่อของผมปรึกษาคุณหมอถึงวิธีการที่จะสามารถติดต่อผมได้
คุณหมอจึงยื่นเรื่องของผมกับทางโรงพยาบาล ให้ติดตั้งอุปกรณ์ประมวลผลขั้นสูงให้กับผม
ซึ่งการทำงานของมันเหมือนจะเป็นการส่งภาพจากกล้องวงจรปิดทุกตัวในโรงพยาบาล
และผมสามารถเลือกที่จะเห็นและพูดอะไรกับใครก็ได้ในโรงพยาบาล เฉพาะในสถานที่ ที่กล้องจับภาพได้เท่านั้นอะนะ
ซึ่งมันดีมากๆเลย ติดแค่อย่างเดียวคือ สิ่งที่ผมสัมผัสมันไม่ใช่ของจริง แต่มันเป็นภาพโฮโลแกรมเท่านั้น

"หึ! แต่ก็ช่วยดีๆได้ ไม่ใช่หรอ เล่นวิ่งมาไรเดอร์คิ๊กใส่เนี่ย ไม่สงสารคนโดนบ้างรึไงกัน"
กาลเชิดหน้าหนีไปทางอื่น
แกร๊ก! แอ๊ด...
เสียงเปิดประตูจากข้างนอกดังเข้ามา ซึ่งคนที่เปิดไม่ใช่ใครอื่น นั่นก็คือ คุณหมอนัท กับ คุณพ่อบารมีของผมนั่นเอง
"หวัดดีค่ะ คุณหมอนัทกับคุณลุงบารมี"
กาลทักทายทั้ง 2 คนอย่างกับผู้ดี เด็กดีจังเนอะ...
"เอ้า! หนูกาลมาเยี่ยมนิลอีกแล้วหรอเนี่ย ดีจังเลยนะ"
คุณหมอพูดพลางหันมาทางผม และก็ส่งสายตาประหลาดๆมาให้
"เดี๋ยวหมอขอตรวจสภาพร่างกายของนิลหน่อยนะ"
แล้วพาพยาบาล 2 คน ก็เข้ามาตรวจผมร่างกายคร่าวๆ
"อืม...จากผลการตรวจก็เหมือนเดิมนะ คงต้องใช้เวลาอีกหลายปีเลยล่ะจนกว่าจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม"
คุณหมอพูดขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม หมั่นไส้ชะมัด
"งั้นหรอครับ ไม่มีทางแก้อะไรเลยหรอ?"
พ่่อแถมคุณหมอด้วยสายตาเป็นห่วงเป็นใยผม
หลังจากที่แม่ผมหายสาบสูญไป พ่อก็เหลือผมมาคนเดียวตลอด คงจะเป็นห่วงลูกชายมากสินะ...
ตรูเป็นลูกชายของพ่อนี่หว่า...
"แต่ยังพอมีทางแก้อยู่นะครับ ในขณะนี้ได้มียาปรับสภาพร่างกายที่สามารถช่วยคุณนิลกาฬได้นะครับ.."
"ราคาเท่าไหร่"
พ่อถามราคาด้วยแววตาแอบมีความหวัง
"ราคาไม่สำคัญ แต่ก็แพงอยู่นะครับ ติดที่ว่าตัวยานี้ต้องให้ตัวยาซึบซับเข้าสู่ผิวหนังเองเป็นเวลา1เดือนและอาจมีผลข้างเคียงเล็กน้อยด้วยครับ"
คุณหมอยังคงรอยยิ้มไว้อยู่ ไหนว่าราคาไม่สำคัญ แล้วไอ้ที่'แต่แพงอยู่มันคืออะไรกัน?'
"ต้องซึมเข้าผิวหนังเอง? เป็นเวลา1เดือน? แล้วถ้าทาแล้วมันไม่ระเหยออกไปหมดหรอครับ?"
ผมถามหมอกลับ คุณหมอหันหน้ามามองผมที่เป็นภาพโฮโลแกรมด้วยสายตาจริงจัง
"นี่แหละครับ ปัญหาเพียงอย่างเดียวของคุณนิลกาฬ
ทางโรงพยาบาลกำลังคิดหาวิธีที่จะให้ตัวยาโดยกักเก็บไว้ในสถานที่ ที่เหมาะสมและไม่กว้างจนเกินไปอยู่
แต่ถ้าจะสร้างสถานที่แบบนั้น เกรงว่าคุณบารมีจะไม่เห็นด้วยน่ะครับ"
คุณหมอแสดงสีหน้าวิตกกังวลเป็นครั้งแรก ในใจคงคิดว่าถ้าคุณพ่อสร้างไอ่ห้องนั่น จะได้กำไรเท่าไหร่สินะ...
"ไม่ลองใช้ในขณะที่เล่น nexus ดูล่ะคะ?"
กาลพูดขึ้นมาบ้าง nexus??? wtf???
"nexus หรอครับ...นั่นสินะครับ! ทำไมหมอคิดไม่ออกนะ! ต้องขอบคุณ หนูกาลจริงๆครับ"
คุณหมอดีใจออกนอกหน้า ไอ่ตอแหล...
"nexus? คืออะไรหรอครับ?"
ผมถามด้วยสีหน้างงรับประทาน เนื่องจากไม่รู้ว่าnexusมันคืออะไร
"ไม่รู้จักหรอ? ที่แต่ก่อนกาลเคยชวนนิลเล่นบ่อยๆแล้วนิลบอกว่ารบกวนเวลานอนไง"
กาลบอกผมด้วยน้ำเสียงเหมือนแมวตัวน้อยๆ ...เพื่ออะไรฟะ
"หืม? ใช่ไอ้ที่เป็นเกมออนไลน์เสมือนจริงอะไรนั่นใช่ปะ?"
"อื้ม! ไอ้นั่นแหละ! ที่นี้นิลก็จะได้เล่นกับกาลแล้ว ดีใจจัง!"
กาลยิ้มแสดงความดีใจออกมา อย่าได้เจอกันนะเฟ้ย พ่อจะจับยัดท่อให้ดู
"จะเริ่มเล่นได้วันไหนคะ?"
กาลถามคุณพ่อผมด้วยน้ำเสียวออดอ้อน... ...
"เร็วๆนี้แหละ เดี๋ยวพ่อจะติดต่อบริษัทให้มาติดตั้งในโรงพยาบาลไว้ก็แล้วกัน"
พ่อตอบพร้อมเดินออกไปนอกห้องพร้อมกับกดโทรศัพท์ไปด้วย
"คิกๆ พ่อนิลนี่ใจร้อนจังนะ"
กาลหัวเราะพร้อมกับดันคุณหมอออกนอกห้อง ยัยตัวแสบ
................................................................................................................................................................
3วันผ่านไป...
"..."
ผมมองสิ่งที่เรียกว่า 'เครื่องเล่นเกม' ด้วยสายตาสงสัยเล็กน้อย
...เหมือนเตียงแล้วเอากระจกมาครอบเฉยๆเลยแฮะ
ครืดดด
เสียงกระจกสีดำเลื่อนเปิดตั้งแต่เท้าของผมไปจนสุดหัว เผยให้เห็นร่างของผมที่นอนสลบไสลไม่ได้สติอยู่
"ว่าไงนิล เป็นไงบ้าง"
คุณหมอทักผมด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเหมือนเดิม
"แล้วนี่คือ..."
ผมถามขณะนั่งงับแอปเปิ้ลโฮโลแกรมอยู่บนโซฟาข้างเตียง
"เครื่องเล่นเกมnexusไงล่ะ"
กาลตอบแทนคุณหมอนัท ที่ตอนนี้อ้าปากค้างอยู่ ฮะๆ สมน้ำหน้า
กาลเดินมาเสียบอะไรบางอย่างข้างๆหัวที่นอนของผม
"กาลสมัครไอดีการ์ดของนิลให้แล้วนะ หลังจากเข้าเกมไป
นิลต้องไปสร้างตัวละคร แล้วอย่าลืมแอดมาหากาลด้วยนะ กาลชื่อ เพียงกาล นะ"
กาลยิ้มให้ผม และเดินไปหาคุณหมอ ไม่แอดแล้วจะทำไม?
"เริ่มเลยละกันนะครับ คุณนิลกาฬ เนื่องจากคุณบารมีอยากให้คุณหายเร็วๆ
ก่อนอื่น หมอต้องให้สิ่งนี้กับร่างกายคุณนิลกาฬก่อนนะครับ"
แล้วคุณหมอก็ยัดไอ้'สิ่งนี้' เข้าปากผมไป ...ถ้าตายขึ้นมาจะไปหลอกแกเป็นคนแรก...
"นี่คือเม็ดสารอาหารสำหรับ1เดือนครับ ใช้สำหรับผู้เล่นของเกมnexusน่ะครับ
หลังจากอมเสร็จให้คุณนิลกาฬนอนลงทับกับร่างจริงเลยนะครับ หลังจากนั้นหนูกาลจะเป็นคนจัดการเอง"
ผมมองคุณหมออย่าเคืองๆ ก่อนจะลงไปนอนสิงร่างตัวเองเล่น
ขณะที่คุณหมอจะปิดกระจก กาลก็โผล่หน้ามาจุ๊บ! ข้างแก้มของผม
"โชคดีนะ!"
กาลหน้าแดงแล้วหันหนีไปทางอื่น
"โชคดีงั้นหรอ...หึๆ"
ผมหลับตาลง
"ทำตัวให้สบายนะครับ"
เสียงคุณหมอดังลอดกระจกเข้ามา
"Connecting to Nexus"
วูบ!!!
ความรู้สึกของผมคือ...
เหมือนได้ตกลงไปในหลุมอะไรซักอย่างที่ความลึกและความกว้างเป็นอนันต์
"ลาก่อนโลกโฮโลแกรมอันแสนสวยงาม..."
โพสต์ 31-10-2012 19:36:13 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แต่งฟอนอัการให้ใหญ่ๆหน่อยเถอะค่ะ ตัวเล็กมาก.. อ่านไม่ค่อยจะได้

เนื้อหานิยาย ในตอนนี้เนื้อหายังไม่ได้เยอะอะไรแถมยังมีข้อสงสัยเกินขึ้นมากมายว่าเพราะอะไร อย่างไง เกิดอะไรขึ้น คงต้องดูตอนต่อไปค่ะว่า จะเชื่อมเนื้อหาของนิยายได้มากแค่ใหน..
 เจ้าของ| โพสต์ 1-11-2012 05:27:21 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ฟอนต์เล็กไป...lol
ขอบคุณคร้าบ!
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 5-12-2016 15:29 , Processed in 0.042954 second(s), 24 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้