ดู: 187|ตอบกลับ: 0

ราตรีมรณะ A Bloody Night The Abyss บท ดอกไม้อเวจี 3

[คัดลอกลิงก์]
  “นี่เรย์ ตื่นได้แล้วล่ะ ต้องไปกันแล้วนะ”
                   เสียงคุ้นหูดังอยู่ใกล้พร้อมการเขย่าแขน เด็กสาวที่ถูกปลุกจึงลุกขึ้นมานั่งด้วยท่าทางงุนงง และเริ่มมองไปรอบๆอย่างช้าๆ ด้วยสายตาที่ยังพร่ามัว
                   ถึงจะมืด แต่ก็ยังพอมองเห็น ที่ซึ่งเธอกำลังยืนอยู่ไม่ใช่ หน้าบันไดอีกต่อไป ข้างหน้าห่างออกไปราว 10เมตรคือความมืด กำแพงและเพดานมีบางสิ่งที่คล้ายรากไม้ชื้นๆปกคลุมไปทั่ว จนดูน่าขยะแขยง พื้นที่ยืนเป็นดินร่วนแห้งสนิท ต่างกับกำแพงและเพดาน รอบตัวมีคนอยู่ 7 คน รวมเธอกับคนที่ปลุกเธอด้วยเป็น 9 คน แต่ทว่ากลับมองไม่เห็นร่างของเด็กสาวที่มาด้วยกัน
                   “อ๊ะ มิซึนะจังล่ะ เธออยู่ที่ไหนกัน!?”
                   เรย์ร้องถามภูมะที่นั่งหาวอยู่ใกล้ๆ อย่างเป็นห่วง เพราะว่ารุ่นน้องตัวเล็กๆอย่างมิซึนะ คงกำลังกลัวมากอยู่แน่ๆที่ตื่นมาแล้วไม่เจอใครเลย
                   “ก็กำลังจะออกตามหาอยู่เหมือนกันเนี่ย รีบไปเถอะ”
                   ภูมะพูดพลางลุกขึ้นยืน ทำให้หลายๆคนลุกขึ้นตาม เรย์จึงลุกขึ้นเป็นคนสุดท้าย ต่างคนต่างก็หยิบแหล่งกำเนิดแสงสว่างของแต่ละคนออกมา
                   ทั้งหมดออกเดินไปช้าๆ เรย์สังเกตเหล่าคนที่มุ่งหน้าไปพร้อมกัน ทั้งหมดเป็นนักเรียนม.ปลายเช่นเดียวกับเธอ มีอยู่สองคนที่ดูท่าจะเป็นคู่รักกันเพราะฝ่ายหญิงเดินเกาะแขนฝ่ายชายแน่นอย่างกลัวๆ
                   อีกสองคนก็คงเป็นเพื่อนสนิท เพราะถึงจะอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ก็ยังสามารถเดินคุยกันเรื่องไร้สาระได้
                   อีก 3 คนเป็นกลุ่มเด็กผู้หญิงที่เดาว่าคงจะหลงมาเพราะไปลองของกับกระจกบานนั้นเข้า ตอนนี้กำลังเดินเบียดกันและคอยชำเลืองมองมาที่ภูมะและแอบหัวเราะคิกคักกันใหญ่ ซึ่งเสียงซุบซิบนั้นดังพอจะ ให้เรย์ได้ยิน
                   ‘นี่เธอ รุ่นพี่ผมน้ำเงินคนนั้นน่ะ ดูดีใช่เล่นเลยนะ’
                   ‘จะลองจีบดูดีไหมอ่ะเธอ’
                   ‘แต่ชั้นว่าคงไม่ได้หรอก ดูแฟนเขาสิ มองมาใหญ่แล้ว’
                   ประโยคสุดท้ายทำเอาเรย์แทบกรี๊ด พวกหล่อนนั้นมองยังไงว่าชั้นเป็นแฟนตานี่ยะ!?~ บ้ารึไงยะ ถึงจะหล่อจริงก็เหอะ (- -)
                   เรย์แอบมองภูมะด้วยหางตา และเห็นว่าตอนนี้กำลังกลั้นหัวเราะอย่างเต็มที่ เมื่อเห็นดังนั้น เด็กสาวที่ถูกนินทาก็เกิดอาการควันออกหู เดินกระแทกเท้าปึงปังไปที่หัวแถว จนภูมะต้องวิ่งตามมาเดินข้างๆด้วยคน
                   “เป็นอะไรของเธอนะ หืม?”
                   “เปล่า”
                   “โกรธอยู่เห็นๆ”
                   “รู้แล้วถามทำไม?”
                   “โกรธที่ถูกบอกว่าเป็นแฟนชั้นสินะ? หรือว่า โกรธที่แม่พวกนั้นจะจีบชั้นกันแน่นะ?”
                   “นี่นาย...!?”
                   เรย์ยังโวยไม่ทันจบประโยค เสียงของสองหนุ่มทีเดินอยู่ด้านหลังก็ร้องทักขึ้นมา
                   “เฮ้ ข้างหน้าช่วยหยุดก่อนสิ พวกผู้หญิง 3 คนนั้นหายไปไหนแล้วไม่รู้”
                   เรย์กับภูมะชะงักเท้า และเดินกลับไปข้างหลัง
                   “เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”
                   “เมื่อกี้ยังเห็นอยู่หรอกนะ แต่ชั้นคุยกับหมอนี่แป๊บเดียว หันมาอีกที สามสาวนั่นก็ไม่อยู่แล้วน่ะ”
                   ความเงียบบังเกิดขึ้นในชั่วพริบตา สายลมที่ไม่น่าจะมีก็พัดผ่านไปด้วย แต่ก็เป็นแค่สายลมบางๆ ที่เหมือนจะเกิดขึ้นเพราะการอัดของอากาศในช่องว่างเล็กๆ และถึงแม้ว่าจะเป็นสายลมเบาบาง แต่ก็นำพาบางสิ่งที่น่าหวาดหวั่นมาด้วย เป็นกลิ่นของอะไรบางอย่าง...ที่เรย์ไม่มีวันลืมได้ลงอย่างเด็ดขาด
                   ...กลิ่นคาวเลือด...
                   ลมหายใจของเด็กสาวพลันขาดห้วง สิ่งที่เรียกกันว่าสัญชาตญาณพลันกรีดร้อง ร่างกายสั่นสะท้านราวกับเหน็บหนาวสุดขั้วหัวใจ แต่กลับมีเหงื่อผุดพรายทั่วร่าง ถึงจะไม่อยากรับรู้ แต่สมองก็สั่งให้เธอรีบโถมตัวพุ่งออกไปยังทิศทางที่สายลมพัดมา
                    “พวกนายรีบเดินกันไปก่อนเลยนะ รีบไปให้เร็วที่สุดเลย เข้าใจไหม!?”
                   ภูมะร้องสั่งก่อนจะวิ่งตามเรย์ไป
                   เรย์วิ่งย้อนกลับมาตามทางสุดแรง จนพลาดไปสะดุดอะไรสักอย่างเข้าจนล้มลง ภูมะที่ตามมาจึงช่วยดึงตัวเธอขึ้นแล้วยืนนิ่งไป
                   หลังตั้งหลักได้ เรย์ก็มองหาต้นเหตุที่ทำเธอล้ม จนไปเห็นเข้ากับท่อนขา ของร่างที่พิงกำแพงอยู่ จากรองเท้าที่ใส่ทำให้รู้ว่าเป็นหนึ่งในเด็กสาวสามคนที่หายไปแน่นอน เรย์จึงเดินเข้าไปหา แต่ก็ต้องชะงักเพราะเท้าของเธอไปเตะโดนอะไรเข้า เมื่อก้มลงมองก็ยังต้องเพ่งอยู่ครู่หนึ่ง
                   สิ่งที่เธอเตะไปนั้นมีลักษณะกลมๆ ที่ส่วนบนมีบางอย่างที่สะท้อนแสงอยู่สองข้าง และถัดขึ้นไปมีสิ่งที่น่าจะเป็นเส้นขนยาวๆอยู่ด้วย รวมๆแล้วมันดูเหมือน.....
                   ภูมะไม่รอให้เรย์เจอคำตอบเองจึงส่องไปไปยังสิ่งนั้น สิ่งที่ทำให้เด็กสาวใจแข็งอย่างเรย์ถึงกับช็อค
                   ...ศีรษะของเด็กผู้หญิง...
                   เพียงเสี้ยววินาที ภูมะก็ดับไฟ ไม่ปล่อยให้เรย์เห็นอะไรไปมากกว่านี้ พลางนึกในใจว่า มาช้าไปซะแล้วสิ...
                   แต่ก็ทำให้เรย์มองไม่เห็นด้วยว่า...
                   ...มีบางสิ่งที่กำลังจ้องมองเธอด้วยสายตาที่น่าสะพรึงกลัวสีแดงฉาน
                   ...ในความมืด...

ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 5-12-2016 03:23 , Processed in 0.034050 second(s), 14 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้