ดู: 241|ตอบกลับ: 1

ราตรีมรณะ A Bloody Night The Abyss บทดอกไม้อเวจี 6

[คัดลอกลิงก์]
...ฉึก!...            "กี๊ซซซ!!!.......เพล้ง!!!!!"
            เสียงหวีดแหลมสูงที่ตามมาด้วยเสียงแตกเสียดหูของอะไรสักอย่างที่น่าจะเป็นแก้วดังก้อง เรย์โถมตัววูบพาร่างเล็กๆของมิซึนะให้หลบจาก 'หนวด' เส้นยาวสีเขียวตะไคร่ที่ห้อยลงมาจากเพดานและตวัดวนเวียนไปทั่ว ภูมะที่เพิ่งรู้ตัวก็ดีดตัวหลบไปอีกด้าน ในบรรดาเส้นหนวดนั้นมีอยู่เส้นหนึ่งที่ปลายมันขาดไป ดูท่าว่าจะเป็นเพราะมีดที่มิซึนะแทงไปเมื่อครู่นี้
            "เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ภูมะ!?"
            "คำสาปมิติกระจกนี่ไงล่ะ! เดาว่าเงื่อนไขครบแล้วมันเลยอาละวาดได้แบบนี้! คงเป็นเพราะศพพวกนั้นแหง ท่าทางจะลำบากมากเลยล่ะคราวนี้!"
            เรย์ตะโกนถามภูมะอย่างร้อนรน โดยไม่ทันเห็นสีหน้าของมิซึนะที่ดูกราดเกรี้ยวอย่างน่ากลัว
            ...ชิ ดวงแข็งชะมัด ไอ้เราก็คิดว่าจะเชือดได้แล้วเชียว ไอหนวดเวรนั่นดันห้อยลงมาขวางไว้ซะได้ จะเชือดตอนนี้ก็ไม่ได้อีก...ไม่งั้นไอ้หนวดเวรนั่นได้แข็งแกร่งขึ้นพอดี โธ่เว้ย!...
            ที่คำสาปกระจกตื่นขึ้นมาก็เพราะเลือดจากศพที่ดอกไม้อเวจีฆ่าไปนั้นไปอาบโดนรากไม้บนกำแพงมากเกินไป มันเลยอาละวาดเพื่อหาเลือดมาอาบตัวมันอีกครั้งเพื่อจะได้หลับอีกครั้ง
            "เรย์! รีบมาทางนี้ซะ! ปล่อยยัยนั่นไว้ตรงนั้นแหละ!"
            "เฮ้!!? ได้ไงยะ มิซึนะเค้า...!"
            "เอาเหอะน่า!"
            เรย์มองหน้ามิซึนะอย่างกังวล แต่เด็กสาวกลับนิ่งเหมือนคิดอะไรอยู่ จนเรย์จำต้องโถมตัวเลียดดินไปหาภูมะ และปล่อยให้มิซึนะหลบอยู่คนเดียว
            "เอาล่ะ!"
            ...ขอหยาดเลือดชโลมดิน จากเสียงหนึ่งถึงเสียงสุดท้าย จงกรีดร้องสิ้นใจ เพื่อเซ่นไหว้ แด่ดอกไม้แห่งมรณะนิรันดร์ จากฝันสู่ความจริง ขอพิภพสู่ธารา โลกาจงสิ้นสูญ เพื่อแต่งเติมวจีนั้น ดอกไม้แห่งนิรันดร์ นามนั้น ดอกไม้อเวจี!!!...
สิ้นเสียงบทกวีที่ภูมะเอื้อนเอ่ย เหล่ารากไม้มีชีวิตต่างหยุดแกว่งไกวในทันที ก่อนที่จะขาดสะบั้นลงในพริบตา เสียงลากของที่มีส่วนหนึ่งจมลงพื้นดังครืดคราด ก่อนการระเบิดจะปะทุลั่น
            หลังเสียงระเบิดสิ้นสุด ทัศนวิสัยของถ้ำมืดกำกลับกลายเป็นโถงห้องกว้างใหญ่ เพดานห้องโถงก็ยังคงเป็นรากไม้สีตะไคร่ที่เลื้อกันยั้วเยี้ยเช่นเคย แต่ที่พื้นกลับถูกปกลุมด้วยฝุ่นควันจากแรงระเบิด
            ห้องโถงนี้คือ 'เขตแดน' หรือก็คือพื้นที่ที่คำสาปของเขตแดนนั้นๆจะสามารถอาละวาดได้อยากไร้ขีดจำกัด ซึ่งมิติกระจกพศวงนี้ก็เป็นเขตแดนของคำสาปมิติกระจกเหมือนกัน
            ผู้ที่ก้าวออกมาจากกลุ่มควันก็คือมิซึนะ ที่ในมือขวากำลังถือตุ๊กตาสีหม่น ส่วนมือซ้ายก็กำลังลากขวานเล่มยักษ์ที่ดูราวกับเขี้ยวของยักษาที่จะฉีกกระชากร่างกายให้เป็นชิ้นๆอย่างง่ายดาย เด็กสาวหาวหวอดพลางยกขวานขึ้นพาดบ่าอย่างหน่ายๆและเอ่ยถาม
            "เฮ้อ! อะไรกัน รู้ตัวตั้งแต่เมื่อไหร่คะเนี่ย? อุตส่าห์คิดว่าเนียนแล้วแท้ๆนะคะ บอกทีสิคะว่ารู้ได้ยังไงน่ะ รุ่นพี่ภูมะ?"
            "ก็ตั้งแต่ที่เธอยืนอยู่กลางกองศพนั่นแหละ คิดอยู่หรอกว่าเด็กแบบเธอจะมาอยู่กลางกองเลือดแบบนั้นเป็นๆได้ยังไง ไหนจะมีดที่คิดจะแทงเรย์อีก มันเหมือนกับที่ปักอยู่บนหลังศพของเด็กผู้หญิงคนนั้นเปี๊ยบเลยล่ะ ที่สำคัญ...เธอมีกลิ่นเหมือนกับชั้น 'กลิ่นของผู้ถูกสาป' "
            ความจริงแล้ว....ชั้นไม่ได้รู้เฟ้ย แค่ลองเดิมพันดูเท่านั้นแหละ...พลาดขึ้นมานี่ตายหมู่ทั้งมิติเลยนะเนี่ย เสี่ยงชะมัด...
            "เห...อย่างนั้นหรอกเหรอคะ?...มิน่าล่ะ เวลาหนูเข้าใกล้รุ่นพี่ทีไร ถึงต้องพยายามแทบตาย...ไม่ให้เผลอไปคืนร่างจริงเข้า ว่าแต่ใจร้ายมากเลยนะคะ หลอกใช้สาวน้อยอย่างหนูเป็นเครื่องมือแบบนี้เนี่ย ไว้จบเรื่องคงต้องเอาคืนกันหน่อยแล้วล่ะค่ะ"
            "เฮอะ ฝันเถอะ! ลองเธอเชือดเจ้าคำสาปกระจกนี่ได้ ฉันก้จะเชือดแกต่อนั่นแหละ"
            ภูมะยิ้มเหยียด จนมิซึนะส่ายหน้า พลางกวาดขวานฟันรากไม้ที่ไม่มีที่ท่าว่าจะหมดลงสักทีต่อไป
            "โหดร้าย! แต่ก็เอาเถอะค่ะ ไว้ค่อยมาเคลียร์กันตอนนั้นก็ได้ ว่าแต่ ทิ้งแม่นั่นไว้แล้วมาสนุกด้วยกันไม่ดีกว่าเหรอคะ? หล่อนน่ะไม่ตายง่ายๆหรอกค่ะ ดวงแข็งซะอย่างกับเป็นอมตะแบบนั้น..."
            เด็กสาวชุดตุ๊กตาแอบแขวะไปที่เรย์ซึ่งยังคงช็อคกับตัวตนที่แท้จริงของเธออยู่ ภูมะคิดอย่างลังเลก่อนเลือกที่จะปล่อยให้เรย์หลบอยู่ตรงนั้น
            "บอกไว้ก่อน...ถ้าคิดจะเล่นทีเผลอหรือไปทำอะไรเรย์ล่ะก็ ชั้นจะกินเธอก่อน!"
            "รับทราบค่า รุ่นพี่"
            ภูมะมองรอบตัว โชคยังดีที่เขตแดนไม่ได้ทำลายศพกับเลือดไปด้วย เด็กหนุ่มพุ่งตัวหลบรากไม้ที่วาดผ่านไปหากองเลือดนั้น พลางใช้นิ้วแตะก่อนกรีดลงที่แขน
            "ละเลงเลือดจากผู้ถูกคำสาปกลินกิน!"
            ผ้าพันแผลเริ่มคลายตัวและหลุดลง เผยให้เห็นกลุ่มก้อนสีดำที่รวมตัวกันเป็นรูปร่างของแขน กลุ่มก้อนนั้นเริ่มขยับตัวทันทีที่ผ้าพันแผลหลุดออกหมด
            "จงกลินกินคำสาปผู้ละเลงเลือด!"
            สิ้นเสียงกู่ร้อง กลุ่มก้อนสีดำก็พวยพุ่งออกไป ก่อนจะแปรสภาพ
            "คำสาปราตรี 'ผีลักซ่อน' !"
            งูยักษ์สีดำที่เกิดจากการแปรสภาพของกลุ่มก้อนสีดำ ดวงตาสีเลือดกวาดมองช้าๆ ก่อนจะเหลือบขึ้นด้านบน ทันทีที่เห็นรากไม้บนนั้น งูยักษ์พลันอ้าปากกว้าง
            "!"
            เสียงคำรามร้องทุ้มหูฟังดูหนักอึ้ง งูยักษ์ยกหางฟาดขึ้นเพดาน รากไม้สีเขียวพัวพันกันแน่นเพื่อตั้งรับ เสียงกระแทกราวรถชนดังก้อง เพดานห้องโถงเริ่มร้าวก่อนแตกกระจาย ส่งให้รากไม้สีเขียวร่วงหล่นลงพื้น แต่สิ่งที่ร่วงลงมาไม่ใช่แค่ส่วนราก...
            เขี้ยวแหลมราวคมดาบ ดวงตาสีปรอทจำนวนมากสอดส่ายไปทั่วบริเวณ ลำตัวใหญ่เทอะทะหุ้มด้วยเปลือกไม้แห้งดูเปราะบาง รากไม้จำนวนมหาศาลนั้นหาใช่ตัว แต่เป็นเพียงแค่หางนับร้อยที่เคลื่อนไหวอย่างอิสระ หัวทั้งเก้าสะบัดส่ายราวงุนงง ก่อนกู่ร้องดังก้องโถงใหญ่
            "!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"
            เสียงร้องที่ฟังดูน่าเกรงขาม จนทั้งเรย์และภูมะถึงกับตกตะลึง แม้แต่มิซึนะก็ยังพูดไม่ออก จนในที่สุดร่างกายหุ้มเปลือกไม้ดูใหญ่โตก็ขยับ ทั้งทีเป็นคำสาปที่เกิดใหม่ได้ไม่นาน แต่กลับมีตัวตนเป็นสิ่งมีชีวิตที่เก่าแก่ถึงขนาดว่าเป็นตำนาน
            ...มังกร...
            "เฮ้ยยยยย!!!"
            ทั้งภูมะและมิซึนะร้องลั่นก่อนพากันกลิ้งตัวหลบทั้งหัวและหางที่ระดมพุ่งเข้าใส่อย่างไม่ยอมให้พัก แม้แต่เรย์มีหลบอยู่นิ่งๆก็พลอยต้องวิ่งไปหลบกับทั้งสองคนด้วย
            "เฮ้! เดี๋ยวสิ! มันจะขี้โกงไปหน่อยแล้วนะ! จะบ้ารึไงคะ? คำสาปรุ่นไหนมันมีร่างจริงเป็นเจ้าสัตว์ประหลาดพรรค์นี้มั่งคะเนี่ย! ทีนี้ทำไงดีล่ะคะรุ่นพี่!?"
            มิซึนะร้องโวยวายลั่นพลางยกขวางฟันหางที่พุ่งเข้ามาในระยะ ส่วนภูมะที่ถูกถามก็ทำหน้าเครียดอย่างหนัก...
            "ปกติก็สู้กับคำสาปมาเยอะน่ะนะ แต่ว่าไม่เคยสู้กับมังกรเฟ้ย!"
            งูยักษ์ที่เพิ่งหลุดรอดจากกองหินเพดานมาได้ก็เริ่มพุ่งเข้าใส่มังกรเก้าหัวอย่างรุนแรง ด้วยขนาดตัวที่ใหญ่กว่า ดูเหมือนงูยักษ์จะได้เปรียบอยู่มาก แต่ถ้าเรื่องจำนวน มังกรเก้าหัวดูจะเป็นต่อมากกว่า
            "นี่..."
            "อะไร!"
            เรย์เอ่ยขัดเบาๆ แต่ทั้งสองคนหันกลับมาถามเสียงดังจนเด็กสาวผมขาวสะดุ้ง ก่อนจะก้มหน้าเอ่ยเสียงแผ่วบาง กับประโยคที่ชวนตกใจ
            "ชั้น...จะเป็นตัวล่อให้...ทั้งสองคน...หนีไปได้ไหม...?"
            "อะไรนะ!!!?"


โพสต์ 29-4-2013 01:23:29 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณครับ
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 11-12-2016 14:59 , Processed in 0.032115 second(s), 21 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้