ดู: 233|ตอบกลับ: 0

Council Love Of Crystier Secondary school.*ตอนที่1 เหตุผลของฉัน*

[คัดลอกลิงก์]
ทันทีที่ฉันเล่าถึงช่วงไคลแม็คซ์ของเหตุการณ์เมื่อคาบบ่าย ไอ้เพื่อนสุดหลุดโลกของฉันก็มีอาการสั่นเทาทั่วร่างกายราวกับเจ้าเข้า ใบหน้าบิดเบี้ยวอย่างมากเหมือนจะทรมานอะไรบางอย่าง ก่อนจะ...     “ก๊าก! เคี้ยกๆๆๆๆ”ระบายออกมาโดยไม่เกรงใจผู้เล่า -*- นี่เพื่อนอิฉันเป็นคนหรือลิงค่างที่หลุดมาจากสวนสัตว์เปิดเขาเขียวหรือเปล่าเจ้าคะ! >0<
“มันน่าขำตรงไหนของคุณหรอ ยัยฟ่าง กะอีแค่ไปยืนหน้าอาจารย์แค่เนี๊ย >,<”
“มันสุดจะทนวะ นับวันแกยิ่งโคตรซื่อ ซื่อจนบื้อ ถึงฉันจะรู้ว่าแกแค่แกล้งอาจารย์ คิๆๆ”
มันยังคงพล่ามต่อไปเรื่อยๆระหว่างทางไปห้องสมุดเพื่อไปหายัยข้าว ฝาแฝดผู้พี่ของฟ่าง ยังสงสัยมาตั้งแต่ม.ต้นแล้วว่า สมองของยัยฟ่างทำจากเครื่องจักรชนิดพิเศษหรือเปล่า ถึงสามารถพล่ามได้ไม่หยุด ไม่ซ้ำ ได้ใจความทุกคำ แต่ขอย้ำ! คนฟังไม่ได้ยินดีปรีดาไปกับความสามารถของหล่อนเลย -_-;;
ว้าย!
ร่างกายของฉันไปชนกับสิ่งมีชีวิตที่ชาติที่แล้วเป็นหนอนหรือไม่ถือหนังสือนับสิบเล่มออกจากห้องสมุดซึ่งตอนนี้มันพร้อมใจกันตกใส่ฉันทุกเล่ม ร่างใหญ่เหนี่ยวฉันไว้ไม่ให้ล้มลงสู่พื้นส่วนหลังก็เป็นเกราะกำบังหนังสือไว้
“ชอบทำตัวอ่อนต่อโลก และ...O_o”ฟ่างเพื่อนรักฉันหันมาตาข้างกับภาพตรงหน้า
ฉันตกอยู่ในอ้อมกอดผู้ชายที่หน้าตาดีจัดอยู่ในระดับเทพ!
“...หวานกับผู้ชายในที่สาธารณะด้วย วี๊ววี้ว *3*”
พอตั้งสติได้ ก็รับดันตัวเองขึ้นพร้อมกับคำขอโทษแสนไพเราะของฉัน(ด้านค่ะ)
“ขอโทษนะคะ ฉันไม่ระวังเอง ฉัน...”
“เจอแล้ว”เขาโพล่งขึ้นมา
“O_O?”เจอไรหว่า
“ในที่สุดก็เจอจนได้ ^^ ตามหาตั้งนาน มากับกับฉันหน่อยนะ”
“วะ...เหวอ =O=”
ร่างอรชรของฉันเกือบปลิวไปตามแรงฉุดของเขา เพื่อนของเขา (คิดว่างั้น?)เก็บหนังสือวิ่งตามมาที่ใต้ต้นไม้ใกล้น้ำพลุ ก่อนจะหลบฉาก อ๊ะ! แล้วที่เขาบอกว่า ‘ในที่สุดก็หาเจอจนได้ ตามหาตั้งนาน’ จะหมายความว่าเขาเป็นองครักษ์ไม่ก็เจ้าชายที่มาตามหาเจ้าหญิง ซึ่งหมายถึงฉันกลับไปที่ราชอาณาจักร! ^O^ (เพ้อไปใหญ่แล้ว)
เขากดจ๊ะจ๋าให้นั่งลงที่ม้านั่งใต้ต้นไม้ ทำสีหน้าจริงจัง แล้วยิงคำถามใส่เธอ
“เธอชื่อจ๊ะจ๋า?”
“คะ...ค่ะ”
“เป็นหนึ่งในสภานักเรียน?”
“อื้ม ใช่”
“รับหน้าที่เป็นฝ่ายประชาสัมพันธ์กับกิจกรรมนักเรียน?”
“อ่าฮะ”
“งั้นเธอก็เป็นพี่สาวสุดเพ้อของประทานนักเรียนที่เป็นพี่กันแค่ 9 เดือน?!”
“เออ!”
กร๊าซซซซซซซซซซซ อย่าพูดประโยคนั้นขึ้นมาอีก ถ้ารู้ทุกเรื่องจะถามไมฟร๊ะ! หงุดหงิดเว้ย
“งั้นพอดีเลย ฉันมีเรื่องจะขอร้องเธอน่ะ”
เขาเอานิ้วชี้สองข้างจิ้มกันไปมาและมีสีหน้าที่แดงระเรื่อ หรือว่า เค้าจะหลงรักฉัน~♥ ปิ๊งๆ *V*
“สุภาพบุรุษที่ดีเค้าขอร้องมิเลดี้กันอย่างนี้หรอ”
เขาทำหน้าเหมือนพึ่งตรัสรู้(ไม่รู้จะหาอะไรเปรียบ)ได้ ก่อนจะทำสัญญาณมือให้เพื่อนเทน้ำชาที่เอามาจากไหนไม่รู้เทใส่ถ้วยให้ฉัน เค้าคุกเข่าให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับกับฉันพร้อมสายตาที่อ้อนวอนแบบ...น่าร๊ากอะ
“ผมอยากขอร้อง...”
เขาขยับเข้ามาเรื่อยๆ ฉันพึ่งสังเกตว่าเค้าหล่อเวอร์
“ให้คุณ...”
>///////< กรี๊ด! ขอร้องอะไรหรอคะ
ฉันทำท่าเหมือนไม้สนใจนั่งไขว้ห้าง
“ช่วยทำให้ผม...”
เขาขยับจนใบหน้าของเขาเริ่มใกล้ใบหน้าฉันเรื่อยๆ ราวกับมีแรงแม่เหล็กดึงดูดอ่อนๆ(?) แต่...ไม่สนใจ! เล่นตัวค่า ^O^ นั่งจิบชาต่อดีกว่า พูดมาเร็วๆสิ อ้ำอึ้งอยู่ได้ คริๆ
“กับประทานนักเรียนเป็นแฟนกันด้วยครับ!!! >V<”
พรืด!
มังกรวารีพ่นน้ำชาค่า~ (พึ่งมีตัวตนในเทพนิยาย) ขณะนี้ใบหน้าของสุภาพบุรุษสุดหล่อถูกละเลงด้วยน้ำชาของเจ้าตัวเอง
“ขะ...ขอโทษค่ะ”
ฉันรีบจัดแจงเอาผ้าเช็ดหน้าลายมิกกี้เมาส์ ซับคราบน้ำชาอย่างแผ่วเบาและสั่นๆ(กลัวมาก=O=) อ๊ะ! อยู่ดีๆเค้าก็เอาผ้าเช็ดหน้าฉันไปเฉยเลยอะ แล้วหันมามองฉันด้วยสายตาอาฆาตก่อนจะใช้สายตาเฉียบคมกวาดลงบนผ้าเช็ดหน้าแล้วส่งคืนให้ฉัน
“ซื้อมาจากไหน -*-” โอ้ว สีหน้านายดูเครียดมากรู้ตัวป่าวO_O”
“มะ...แม่ถักให้ก่อนตายค่ะ”
ผ้าเช็ดหน้ามิกกี้เมาส์แฮนด์เมคมีแค่ผืนเดียวในโลกเลยนะโว้ย>O<
“อื้ม งั้นหรอ”
เขาหันแผ่นหลังให้ฉันก่อนแผ่รังสีอาฆาตกระจากเป็นวงกว้าง
ฮึ่ม!ฉันอยากได้โว้ย ทำไมต้องเป็นสิ่งที่มีเพียงชิ้นเดียวในโลกด้วย TT^TT<<<<ความคิดของไอ้คนแผ่รังสี
ฉันชื่อปรัชญากร อยู่ ม.4 ห้องB เรียกว่าเปรมก็ละกัน...”เขาออกเสียงแผ่วลงในประโยคสุดท้าย เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าวพร้อมสีหน้าที่แสดงถึงความตกใจสุดขีด มือกุมหน้าอกซ้ายแน่น ทำหน้าราวกับตกอยู่ในมนต์สะกดมหาเสน่ห์ การี๊ด(เสียงกรี๊ดหรือนั่น -_-;;)ระ...หรือว่า ความงามราวเทพธิดา(แหวะ!) ที่มีเพียงหนึ่งเดียวในใต้หล้า(กล้า) จะสะกดใจเขาเอาไว้ให้หลงรักฉัน! ดั๊นเป็นปลื้ม T_T
“เจอตัวพี่จ๋าแล้ว^^”
“เฮ้ยผี!”
ฉันอุทานออกมาด้วยความตกใจ(ตกใจจริงๆนะ) ทำให้บุคคลที่พึ่งมาทำท่าทีงอน
“ใจร้าย หนูได้ยินว่าโดนผู้ชายลากมาที่นี่ รู้ไหมว่าโมเป็นห่วงพี่มาก >O<”
‘โมโม’ คุณน้องที่เป็นประทานนักเรียน โวยวายด้วยท่าทีแสนน่ารัก ทำให้ไอ้ผู้ชายหลงรักหัวปักหัวปำแต่ไม่กล้าบอกเธอ เกือบจะเป็นลมคาที่เสียฟอร์มผู้ชาย คุณน้องทำพี่ฝันสลายยยยยยยยย (เค้าเรียกว่าเพ้อย่ะ)
“พี่ไม่เป็นอะไรน่า เค้าหน้าตาดีอย่างนี้ไม่มีทางเป็นคนไม่ดีหรอก^^;;”
ทันทีที่ฉันพ่นประโยคเมื่อกี๊ไป กลายเป็นแรงจูงใจให้น้องแสนรักฉุนกึก บีบข้อมือฉันแน่น ชักสีหน้าเข้าเหมือนคุณแม่ที่กำลังสั่งสอนลูกพร้อมติด้วยเสียงเครียด
“พี่ก็มองคนง่ายไป รู้ไหม คนอย่างพี่นี่จะโดนหลอกโคตรง่ายเลยหละ หน้าตาแมร่งดี๊ดี แต่เลวทรามต่ำช้าหมาทั้งตระกูลมีอยู่ถมไป!”
โอ้ว! มายยังซิส หนูพูดทำร้ายจิตใจคนที่กำลังเป็นลมล้มพับกับพื้น ถ้าเพื่อนเขาไม่พยุงไว้ได้รุนแรงจริงๆ แรงส์!!
“คุณน้องขา”
“อะไรหรอคะพี่^^”
เมื่อกี๊ เอ่อ...แบบว่า พูดแรงไปไหมเอ่ย เหมือนตอนนี้เขาอาการเริ่มเข้าสู่ขั้นโคม่าแล้วนะ ^^;;”
“ว้าย! ขอโทษด้วยนะคะที่พูดแรงไป ช็อกมากสินะคะ ขอโทษจริงๆนะคะที่ประโยคเมื่อกี๊รุนแรงไปหน่อย _>/ \<_ ขอโทษนะคะ”
รังสีความอ่อนโยนและความเมตตากรุณาต่อสัตว์โลก(หลอกด่า สะใจ อิอิ) ลอยฟุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน โอ้ว! ปีสาจร้ายไปแล้ว บ๊ะบาย เฮ้ย!! นี่ไม่ใช่เวลามาล่ำลา นะ>O< น่าหมั่นไส้กับไอ้ใบหน้าที่จำได้ว่าชาติที่แล้วแห้งเหี่ยวปางตายได้กลับมาสดชื่นที่กลับมาอีกครั้งของไอ้หมาเปรม ดูซิ ทำตาหวานเยิ้มจนมดจะขึ้นอยู่แล้ว หึงเชียงๆว้อย >_< (เธอเป็นแฟนเค้าหรอยะ)
“ไม่เป็นไรหรอกครับ เพียงแค่ลำแสงฟีโรโมนความอ่อนโยนของคุณ ก็ทำให้บาดแผลต่าง              ตามร่างกาย ไม่เว้นแม้แต่หัวใจก็หายไปเลยครับ^^”
“อุ๊ยตาย! อยากเป็นเพื่อนกับฉันขนาดนั้นเลยหรอคะ ดีจัง ยังไม่เคยมีเพื่อนปากหวานอย่างนี้มาก่อนเลย สวรรค์เห็นใจเราแล้ว ปิ๊งๆ *V*”
โมโม่เอามือประสานกันระหว่างอกพร้อมกับทำหน้าว่าซึ้งกับความเมตตาของคุณพระเจ้า เฮ้ย! อิมเมจประทานนักเรียนแสนอ่อนโยน อัชฌาสัยดี มีความคิดสร้างสรรค์ วิสัยทัศน์กว้างไกลมันเป็นของเธอไม่ใช่เหรอ!! เอาอิมเมจพี่คืนมาน้า TTOTT
“อ๊ะ ต้องรีบไปทำงานต่อแล้วหละค่ะ ชื่อเปรมใช่มั๊ยคะ แล้วค่อยเจอกันใหม่ บุคคลแห้งโชคชะตาของฉัน >_O”
เธออาจจะไม่รู้นะ(โมโม่วิ่งไปแล้ว)น้องสาวผู้อ่อนต่อโลกของฉันV_V ไอ้ที่พูดว่า ‘บุคคลแห่งโชคชะตาของฉัน’ พร้อมกับขยิบตาน่ารักให้เค้าทีนึง นั่นถือเป็นสิ่งที่สามารถหลอมละลายตัวของเปรมให้กลายเป็นน้ำเจ่อนองบนพื้นหญ้าที่เป็นหนึ่งในสมบัติล้ำค่า ของโรงเรียน (?) ภายในชั่ววินาทีเลยนะ จะบอกให้
“จะนั่งเป็นรูปปั้นอนุสาวรีย์คนหล่อประจำโรงเรียนรึไง? ลุกขึ้นได้แล้ว...ว่าแต่ คุณไปเอามุขเน่าๆนั่นมาจากไหน ฉันแทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณเป็นคนคิดเอง”
“เรียกเปรมจิ อย่าทำห่างหินกันเลยตั่งแต่นี้ต่อไปเราต้องเป็นเพื่อนสนิทกันนะจ๊ะจ๋า ^^”
“ฮะ...ฮะ O_o”
“ไม่ได้ยินคำสั่งหรือไง ขานรับพร้อมกับเรียกชื่อฉันด้วย!”
“จะ...เจ้าค่ะ! เปรมจิ...ฉันพูดอะไรผิดงั้นหรอ????"
ฉันถามด้วยความสงกะสัย เมื่อเห็นเขาเงียบไปนานผิดปรกติ
“อ่า...ไม่รู้จะพูดยังไงดีนะ คือ...”
“O_O”
“คือ...”
เปรมเริ่มเบนหน้าไปทางอื่น ในขณะที่จ๊ะจ๋าจ้องเขม็ง
“คือว่า...-*-”
จะให้พูดออกมาได้อย่างไร ดูซิ โดนสายตาที่อยากรู้อยากเห็นจนแสดงออกมาอย่าโอเวอร์ไดฟ์ ละอองความอึกอัดกระจายฟุ้งไปหมด
“คือว่าอะไรหละ?”
“มีคนเคยบอกหรือเปล่าว่าเธอโคตรซื่อบื่อเลย -_-;;”
กรี๊ด! แก แก แก๊ กล้าดียังไงมาว่าฉันซื่อบื่อ ฉันซื่อบื่อแต่กับอาจารย์กิติศักดิ์ หักทั้งชาติ(อาจารย์ดั้งหัก)คนเดียวเท่านั้น ฮีม! ถ้าไม่ติดว่าหน้าตาดี แม่จะสับให้เป็นหมูบะช่อเลยคอยดู
“ทำไม? ฉันเรียกว่า ‘เปรมจิ’ แล้วมันผิดหรอ ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลย บอกมาซะ มุขเน่าๆนั่นเอามาจากหนังสือนิยายรักเพล์บอย กับหนังสือการ์ตูนหวานแหววที่อยู่ตรงนั้นใช่ไหม? -_-) ๘”
ฉันชี้ไปที่กองหนังสือที่เพื่อนผู้หน้าสงสาร(หมอนี่ใช้เพื่อนราวกับทาสเลย)ถืออยู่
“จ๊ะจ๋าโชะเด๊ะ ทำตัวอย่างนี้ น่ารักจุงเบย ยัยเทวดาของฉัน>3<”
“พะ...พูดอะไรบ้าๆ น่ารักหรอ ยัยเทวดา พูดให้มันดีๆหน่อย ฉันไม่ใช่ของใคร!”
แม้ฉันจะทำท่าโกรธและจริงจังกับการใช้ชีวิต แต่ในใจกลับเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกจากอก จะให้ทำไงได้ มันเป็นธรรมดาที่หญิงสาววัยรุ่นวัยใสจะต้องมีอาการอย่างนี้กับคนที่หน้าตาดี
แต่จะทำยังไงได้หละ ก็คนที่เขาแอบชอบดันเป็นน้องสาวไม่ใช่เรา
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 4-12-2016 15:12 , Processed in 0.026573 second(s), 14 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้