ลงทะเบียน ลงชื่อเข้าใช้
Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ หน้าแรก

โปรไฟล์ของ Icecreams http://www.anime-thai.net/bbs/?100708 [บุ๊คมาร์ก] [คัดลอก] [RSS]

บล็อก

เรื่องนายหน้าหวานกับสาวชั่งฝัน บทที่2. ...

เข้าชม/อ่าน 99 ครั้ง18-8-2014 16:19 |เลือกหมวดหมู่:นิยาย

                   บทที่2. เพื่อนใหม่ที่ย้ายมาพร้อมกัน


     "เชิญนักเรียนใหม่เข้ามาแนะนำตัวด้วยคะ"เสียงของอาจารย์ประจำชั้นในห้องดังขึ้นฉันเลยเดินเข้าไปแนะนำตัวเป็นคนแรก แต่แปลกจังทำไมนักเรียนที่ย้ายเข้ามาใหม่มีแค่ฉันกับผู้หญิงที่พาฉันมาด้วยแค่สองคนเองอะ แปลว่าเด็กที่จะเข้าโรงเรียนนี้ต้องมีความสามารถจริงๆด้วยแฮะ ต้องแรกไอ้เราก็คิดว่าโรงเรียนนี้ไม่มีคนเข้าเลย เลยไปขอเด็กจากโรงเรียนอื่นมาซะอีก

ฉันเดินไปยืนหน้าห้อง โธ่ทำไมเด็กในห้องนี้ถึงเหมือนกับรูปปั้นเลยเนี่ย นั่งกันนิ่งมากเงียบจนได้ยินเสียงลมพัดแล้วคะ

"สวัสดีคะ ฉันชื่อมาคิจิ ยูเมะยินดีที่ได้รู้จักคะ"เมื่อฉันแนะนำตัวเสร็จอาจารย์ในห้องก็บอกให้ฉันไปนั่งที่หลังเกือบหลังสุดริมหน้าต่าง ว้าวเป็นที่นั่งที่ฉันชอบมากเลยละ ที่โรงเรียนเก่าก็นั่งตรงนี้ด้วย โชคดีจัง เมื่อฉันเดินมานั่งที่แล้วเด็กผู้หญิงที่พาฉันมาด้วยก็ขึ้นมาแนะนำตัวต่อ

"สวัสดีคะ ฉันชื่อฮากิตะ มาสะยินดีที่ได้รู้จักคะ"อ้ายมองกี่ทีก็น่ารักจริงคุณมาสะ ทำไมฉันไม่น่ารักให้ได้สักครึ่งหนึ่งของเขาบ้างเนี่ย

เมื่อมาสะแนะนำตัวเสร็จอาจารย์ก็บอกให้มาสะมานั่งข้างหลังฉัน ดีจังได้นั่งกับเด็กน่ารัก เมื่อพวกเรานั่งที่เรียบร้อยอาจารย์ก็เริ่มเรียนวิชาแรก

ฉันตั้งใจเรียนเพื่อจะได้คะแนนดีๆจากอาจารย์ จนเวลาผ่านไปจนตอนนี้ถึงเวลาพักเที่ยง ในที่สุดเวลาที่ต้องตั้งใจเรียนไปแล้ว ฉันเลยหยิบข้าวกล้องที่ทำเองขึ้นมาทาน ไม่ใช่ว่าไม่มีเงินซื้อกินนะ แต่แค่ไม่อยากใช้เงินให้มากเพราะอาจจะต้องใช้ในเวลาที่จำเป็น เลยเอาข้าวกล่องมาทานเอง

"คุณมาคิจิข้าวกล่องน่ารักจังเลยนะคะ"เสียงของใครบางคนดังมาจากข้างหลัง ทำให้ฉันหันกลับไปดู อ้ายคุณมาสะนี่น่า"ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกคะ ที่โรงเรียนเก่าฉันก็ทำทานเองแบบนี้ตลอดเลยน่ะ"ไม่น่าเชื่อว่าฉันจะได้คุยกับคนน่ารัก

"ทำเองด้วยเหรอคะเนี่ย?"ตอนทำหน้างงก็ยังน่ารักได้อีกคะ"คะฉันทำเองอยากลองทานไหมละคะ"เราก็พูดไปนั้นลูกอาจารย์ใหญ่จะมากินของแบบนี้ได้ไงเล่า เราเนี่ยไม่รู้อะไรเลยแฮะ

"ได้เหรอคะ คุณมาคิจิ?"อ้ายจะทานจริงๆเหรอเนี่ยเดี๋ยวก็ไม่ถูกปากจะทำไงดีละเนี่ยเรา  "ได้สิคะแล้วก็เรียกยูเมะเชยๆก็ได้นะคะ"เมื่อฉันพูดจบมาสะก็ยิ้มแล้วบอกว่า"งั้นของลองหน่อยนะคะ"เมื่อพูดจบเขาก็หยิบข้าวปั้นไปหนึ่งก้อนแล้วเริ่มทาน

"เป็นไงบ้างคะ คุณฮากิตะ?"ฉันมองหน้าเขาอย่างคิดว่าจะถูกปากรึเปล่า เมื่อเขากินไปจนหมด(อย่างเร็ว!)เขาก็ส่งยิ้มหวานให้ฉันแล้วตอบกลับมาว่า"อืม อร่อยมากเลยคะ"

"ค่อยยังชั่ว"ฉันถอนหายใจออกมาหนึ่งครั้ง ก่อนมาสะจะพูดต่อว่า"ไม่ต้องเรียกแบบนั้นหรอกคะ เรียกแค่มาสะก็ได้นะ"อ้ายน่ารักจริงเด็กดีอะไรอย่างงี้เนี่ย

"อืม ว่าแต่ทำไมมาสะถึงไม่ไปอยู่กับเพื่อนคนอื่นเหรอ?"ฉันถามอย่างสงสัยมาก ก็ทำไมคนดีๆแบบนี้ถึงไม่มีคนอื่นมาเป็นเพื่อนหรือเข้ามาคุยด้วยเลยละ

"อืม ฉันน่ะ เป็นคนที่ไม่มีเพื่อนตั้งแต่เด็กๆแล้วละ ก็เพราะหน้าตาเหมือนผู้..."อ้าว ทำไมไม่พูดต่ออะเนี่ย หน้าตาเหมือนอะไรยังไม่ได้ยินเลยอะ หรือว่าตอนเด็กๆหน้าตาไม่น่ารักเหมือนตอนนี้หว่า?

"ทำไมเหรอคะมีอะไรเหรอ?"ฉันถามอย่างสงสัย ก็เขาไม่ยอมพูดต่ออะ มาสะส่งยิ้มบางๆให้ฉันหนึ่งครั้งก่อนจะเปลี่อนเรื่องคุย"เอาเถอะๆ ว่าแต่ทำไมยูเมะถึงมาเรียนที่นี้ได้ละ?"มาสะถามอย่างสงสัยเช่นกัน มันก็หน้าแปลกจริงๆน่ะละที่คนธรรมดาอย่างฉันเขามาในโรงเรียนคุณหนูได้ไง

"อ้อ ฉันน่ะเขามาได้เพราะความบังเอิญไม่จบไม่สิ้นของตัวเองน่ะ"มาสะทำหน้างง สงสัยฉันพูดแล้วเข้าใจยากมั้ง งั้นอธิบายเลยแล้วกัน"ก็ .. ฉันน่ะเป็นคนที่ชอบเจอแต่เรื่องที่คนอื่นไม่ค่อยเจอน่ะ ก็เช่นตอนนั้นมีอยู่ครั้งหนึ่งฉันไปเจอเงินเป็นจำนวนมากตกอยู่ทั้งที่คนแถวนั้นก็หน้าจะเห็น แต่กลับแป็นฉันที่เป็นคนเก็บไปให้ตำรวจ แล้วก็ได้ลงข่าวอยู่บ่อยๆเลยละ"

เมื่อฉันพูดจบมาสะก็ตาโตขึ้นมา"แล้วเธอไม่เอาไปเป็นของตัวเองเหรอ?"มันก็หน้าตกใจจริงๆนั้นละ ก็คนที่ธรรมดาอย่างฉันไม่เอาเงินที่เก็บได้แล้วใช้อย่างสมใจแต่กลับเก็บไปคืนนิ

"อืม ไม่หรอ ฉันไม่อย่างจะได้เงินที่เจ้าของอาจจะต้องหามาอย่างยากลำบากมาเป็นของตัวเองที่ไม่ได้ทำอะไรเลยนี่น่า"เมื่อฉันตอบกลับไปไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมมาสะต้องช็อกและอยู่ๆก็หน้าแดงขึ้นมาซะงั้น ไม่ใช่ผู้ชายสักหน่อยนี่น่าแล้วก็ถึงเป็นผู้ชายก็คงไม่หลงกลับคำพูดของผู้หญิงที่หน้าตางั้นๆอย่างฉันอยู่แล้ว

"เป็นอะไรรึเปล่า มาสะทำไมหน้าแดงๆ?"ฉันถามอย่างสงสัยและเป็นห่วงว่าเขาอาจจะไม่สบายก็ได้นี่น่า" .. ไม่เป็นไรครับเอ้ย!คะ"เออ เมื่อกี้ฉันได้ยินเขาพดว่า'ครับ'ด้วยอะหรือว่าจะคิดไปเอง

" .. งั้นเหรอไปเป็นไรแน่นะ?"ฉันถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ"คะ ไม่เป็นไรคะ"มาสะยิ้มกลับมาอีกครั้งก่อนจะใช้มือปิดปากเหมือนกับพยามปกปิดใบหน้าสีแดงที่ค่อยๆเพิ่มขึ้น

เมื่อพวกเราทานข้าวเสร็จก็คุยกันต่อนิดหน่อย ก่อนอาจารย์ประจำชั้นของพวกเราจะเดินเข้ามาในห้องเรียนแล้วเริ่มวิชาต่อไป...


ขอผ่าน

เหลวไหล

ดอกไม้ให้เธอ

จับมือหน่อย

ทึ่ง

ความคิดเห็น (0 ความคิดเห็น)

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 5-12-2016 05:20 , Processed in 0.048409 second(s), 9 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ขึ้นไปด้านบน